Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2016 r., II SA/Łd 319/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2016 r., II SA/Łd 319/16

Sentencja

1 Dnia 20 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na akt Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. A. P.

Uzasadnienie

2 K. K. wniosła skargę na akt Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie wskazując, iż warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a skoro w sprawie skarga nie została takowym wezwaniem poprzedzona, to podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Skarga podlega odrzuceniu.

6 Przedmiotem skargi jest akt Burmistrza Miasta P. w sprawie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej.

7 Ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela także skład orzekający w sprawie niniejszej, iż ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej ma charakter publicznoprawny, bowiem wpływa w sposób prawnie wiążący na sytuację określonego podmiotu prawa. Nie jest zatem wątpliwe, iż akt ten dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a przepisem takim w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej jest ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec istnienia obowiązku udostępnienia informacji (art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Ustalenie rzeczonej opłaty następuje w drodze aktu, stwierdzającego obowiązek jej poniesienia oraz ustalającego jej wysokość, zatem akt ten kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Akt ten może być określony przykładowo jako: "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", "informacja", czy nawet "postanowienie", jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przyjęta nazwa pisma nie ma znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008 roku, I OSK 581/07; postanowienia NSA: z dnia 1 października 2013 roku, I OSK 2139/13; z dnia 25 października 2012 roku, I OSK 2359/12 oraz wyroki WSA: w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2013 roku, II SA/Lu 211/13; w Poznaniu z dnia 12 września 2012 roku, IV SA/Po 475/12 i z dnia 16 lutego 2012 roku, IV SA/Po 1211/11; w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007 roku, II SA/Wa 850/07; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

8 Wobec tego, skarga na akt Burmistrza, jako organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, mocą którego organ ustalił wysokość opłaty za udostępnienie tejże informacji, jako akt o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., objęty jest kognicją sądów administracyjnych.

9 Rozważając kwestię dopuszczalności skargi zwrócić uwagę należy, iż skarga na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 52 § 3 P.p.s.a. Następnie dopiero po dokonaniu takiego wezwania i bezskutecznym upływie terminu przewidzianego dla organu na zajęcie w tym przedmiocie stanowiska, bądź po odmowie uwzględnienia wezwania, przysługuje skarga do sądów administracyjnego. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.).

10 W sprawie dostrzec wypada, iż autorka skargi, po otrzymaniu aktu będącego przedmiotem skargi, dnia 16 lutego 2016 roku, skierowała do organu pismo, w którym podjęła polemikę z poglądem organu w sprawie opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Odpowiedź na powyższe stanowiło pismo organu z dnia 29 lutego 2016 roku, które skarżąca otrzymała w dniu 1 marca 2016 roku. W późniejszym czasie, aż do momentu wniesienia skargi, co miało miejsce w dniu 1 kwietnia 2016 roku, skarżąca prowadziła korespondencję z organem administracji.

11 A ponieważ pismo z dnia 16 lutego 2016 roku stanowiło polemikę ze stanowiskiem organu w przedmiocie opłaty za udostępnienie informacji publicznej, zdaniem składu orzekającego, pismo to należy uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji skarga na akt z dnia 15 lutego 2016 roku winna być wniesiona w terminie, o którym stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a., czyli w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo organu datowane na dzień 29 lutego 2016 roku, które jest odpowiedzią na pismo skarżącej z dnia 16 lutego 2016 roku, zostało doręczone stronie w dniu 1 marca 2016 roku. Wobec tego termin do wniesienia skargi ekspirował z dniem 31 marca 2016 roku, zatem skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2016 roku została wniesiona z uchybieniem terminu.

12 Skarżąca w treści skargi nie wnioskowała o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

13 Wobec tego skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., podlega odrzuceniu, jako wniesiona po upływie terminu.

14 A. P.