Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 października 2006 r., III SA/Łd 264/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 października 2006 r., III SA/Łd 264/06

Sentencja

1 Dnia 11 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2006 roku sprawy ze skargi Gminy Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] znak [...] w zakresie określonego w punkcie 3 w zdaniu drugim wezwania do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego bez ponownego wezwania do 15 stycznia każdego roku z góry za dany rok oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] znak [...] w zakresie określonego w punkcie 3 wezwania do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego bez ponownego wezwania do 15 stycznia każdego roku z góry za dany rok, 2. w pozostałej części oddala skargę, 3. orzeka, że do dnia uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie

2 III SA/Łd 264/06

UZASADNIENIE

3 Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania Gminy Ł. od decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. znak [...] z dnia [...], zezwalającej na dalsze zajmowanie pasa drogowego przez urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja sanitarna) zgodnie z wcześniej wydaną decyzją Nr [...] z dnia [...], określającej termin zajęcia pasa drogowego na czas od dnia 1 stycznia 2006r., do dnia 31 grudnia 2006r., naliczającej opłatę za zajęcie w w/w okresie na kwotę 6.868,75 zł i określającej obowiązek zapłaty powyższej kwoty w latach następnych bez ponownego wezwania w terminie do 15 stycznia każdego roku z góry za dany rok – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

4 Z uzasadnienie decyzji organu odwoławczego wynika, że wnioskiem z dnia 30 czerwca 2005r. Gmina Ł. wystąpiła do Powiatowego Zarządu Dróg w W. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej [...] W. – O. w celu umieszczenia urządzeń (kanalizacji sanitarnej) infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2005r. Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w W., działając z upoważnienia Zarządu Powiatu w W., zezwolił na umieszczenie wnioskowanych urządzeń w pasie drogowym na okres wskazany we wniosku, określając stosowna opłatę.

5 Kolejnym wnioskiem z dnia 1 grudnia 2005r. Gmina Ł. zwróciła się do Powiatowego Zarządu Dróg w W. o kolejne zezwolenie na okres od 1 stycznia 2006r. do dnia 31 grudnia 2006r. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w W. uwzględnił wniosek Gminy Ł. i zezwolił na dalsze zajmowanie pasa drogowego przez urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja sanitarna) zgodnie z wcześniej wydaną decyzją Nr [...] z dnia [...], określając termin zajęcia pasa drogowego na czas od dnia 1 stycznia 2006r., do dnia 31 grudnia 2006r., naliczając opłatę za zajęcie w w/w okresie na kwotę 6.868,75 zł i określając obowiązek zapłaty powyższej kwoty w latach następnych bez ponownego wezwania w terminie do 15 stycznia każdego roku z góry za dany rok.

6 Gmina Ł. odwołała się od tej decyzji kwestionując zasadność naliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego i wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Gmina Ł. wskazała na art. 38 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, z którego wynika, iż w pasie drogowym mogą pozostać obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień w ruchu i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi. Skarżąca podniosła, że nie można mówić o zajęciu pasa drogowego w sytuacji, gdy po wprowadzeniu urządzeń przywrócono pas drogowy do stanu pierwotnego, a urządzenia infrastruktury w żaden sposób nie ograniczają ruchu drogowego ani nie utrudniają zarządzania drogą. Konkludując skarżąca stwierdziła, że stosowna opłatę za zajęcie pasa drogowego uiściła na podstawie decyzji z dnia [...] znak [...] i opłata ta ma jednorazowy charakter i nie ma podstaw do obciążania opłatami po przywróceniu pasa drogowego do stanu sprzed zajęcia.

7 Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie uznało, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych zajęciem pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg jest w rozumieniu ustawy , m.in. umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Pasem drogowym jest natomiast, stosownie do definicji ustawowej zamieszczonej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia techniczne zawiązane z potrzebami zarządzania drogą. Prawidłowe rozumienie przytoczonych przepisów musi prowadzić do wniosku, że umieszczenie urządzeń infrastruktury pod powierzchnią pasa drogowego jest zajęciem tego pasa w rozumieniu ustawy. Nie ma przy tym znaczenie czy urządzenia te powodują utrudnienia w ruchu drogowym lub zarządzaniu drogą. Niezasadny w ocenie organu odwoławczego jest również zarzut ,iż opłata za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej ma jednorazowy charakter. Przeczą temu przepisy art. 40 ust. 1, ust.2 pkt 2, ust.3, ust.5, ust.11 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenie wniosku przez skarżącą. W opinii organu orzekającego powołany przez skarżącą art. 38 ustawy o drogach publicznych nie ma zastosowania w sprawie, reguluje bowiem status obiektów inżynierskich i urządzeń niezwiązanych z gospodarka drogową istniejących w dniu wejścia w życie obowiązującej ustawy o drogach publicznych, a zaprezentowane przez skarżącą rozumienie tego przepisu prowadziłoby do zalegalizowania w pasie drogowym wszelkich obiektów, również tych wzniesionych bez wymaganego zezwolenia, jeżeli tylko nie powodowałyby zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego.

8 W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina Ł. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie postanowienia Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] znak [...] pozytywnie opiniującego projekt kanalizacji na odcinku drogi objętej zaskarżoną decyzją. Postanowienie to nie przewidywało żadnych opłat za zajęcie pasa drogowego i brak informacji w tym względzie miał wpływ na ustalenie przebiegu projektowanej kanalizacji w ciągu drogi powiatowej. Skarżąca podniosła, że inwestycje zakończyła i przywróciła do użytku pas drogowy 29 sierpnia 2005r. a więc przed wejściem w życie przepisów ustawy o drogach publicznych, przewidujących naliczanie corocznych opłat za zajęcie pasa drogowego. W tej sytuacji organy winny kierować się zasadą, że prawo nie działa wstecz.

9 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie postanowienia Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] znak [...] pozytywnie opiniującego projekt kanalizacji, organ odwoławczy uznał go za bezzasadny z uwagi na fakt, iż wskazane postanowienie dotyczyło zupełnie innego przedmiotu, zostało wydane w oparciu o inne przepisy i wręcz zawierało pouczenie o konieczności ubiegania się przez inwestora o kolejne decyzje i zezwolenia m.in. w zakresie opłat za zajęcie pasa drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana na wniosek strony z dnia 1 grudnia 2005r. dotyczący wydania zezwolenia na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2006r., stąd organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące od 4 października 2005r, przepisy ustawy o drogach publicznych, przewidujące naliczanie corocznych opłat za zajęcie pasa drogowego. Nie ma przy tym znaczenie, że skarżąca zakończyła inwestycję 29 sierpnia 2005r. i przywróciła pas drogowy do użytku, bowiem zgodnie z treścią wniosku strona ubiegała się o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla celów umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego(art. 40 ust. 2 pkt 2), a nie na prowadzenie robót w pasie drogowym, , a więc niejako incydentalnie (art. 40 ust. 2 pkt 1). W tej sytuacji nie ma znaczenia dla konieczności ponoszenia opłat, czy urządzenia są zlokalizowane w płaszczyźnie pasa drogowego, nad nim, czy tę pod jego powierzchnią, jak również czy przedmiotowe urządzenia są zakryte, czy widoczne. Fakt ich umieszczenia w pasie drogowym rodzi obowiązek ponoszenia opłat.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

12 Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

13 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

14 a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

15 b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

16 c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

17 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

18 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

19 Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

20 Stosownie do art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

21 W niniejszej sprawie, Sąd uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W., działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w W. z dnia [...], znak [...] w zakresie określonego wezwania do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego bez ponownego wezwania do 15 stycznia każdego roku z góry za dany rok, naruszają obowiązujące przepisy prawne, art. 40 ust. 13a w związku z ust. 5 i 11 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.).

22 Stosownie do art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy:

23 1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

24 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

25 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

26 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

27 W myśl ustępu 3 tego przepisu, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 5 powołanej wyżej ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Z ustępu 11 tego przepisu wynika, iż opłatę ustala w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, natomiast ustęp 13 stanowi, iż termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3 wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13a. Zgodnie z art. 40 ust. 13a ustawy o drogach publicznych opłatę roczną, o której mowa w ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym uiszcza się w terminie określonym w ust. 13, a za lata następne w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, z góry za dany rok.

28 Powołane wyżej przepisy prawne posiadają brzmienie ustalone przez art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), który obowiązuje od dnia 4 października 2005r.

29 Z treści cytowanych wyżej przepisów prawnych wynika jednoznacznie, iż opłata za zajęcie pasa drogowego z tytułu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ustalana jest i pobierana przez właściwy organ za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Opłatę ustala w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że we wniosku z dnia 1 grudnia 2005r. Gmina Ł. wnioskowała o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacji sanitarnej) na czas od 1 stycznia 2006r., do dnia 31 grudnia 2006r. W tej sytuacji działając na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, ust. 5 i ust. 11 zarządca drogi rozpatrując tak sformułowany wniosek strony mógł udzielić zezwolenia na wnioskowany okres i za ten czas naliczyć obowiązującą opłatę. Wobec powyższego zastosowanie ust. 13a art. 40 uzasadniające wezwanie do uiszczenia określonej opłaty w latach następnych bez osobnego wezwania byłoby uprawnione gdyby strona wnioskowała o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cel wskazany we wniosku na okres dłuższy niż jeden rok lub na czas nieokreślony. W przedmiotowej zaś sprawie po upływie okresu wskazanego w zezwoleniu w przypadku dalszego zajmowania pasa drogowego przez Gminę Ł., winna ona zastosować się do pouczenia zawartego w pkt 6 decyzji organu I instancji.

30 Mając powyższe na uwadze Sąd , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił we wskazanym zakresie zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części uchylonej uzasadnia art. 152 p.p.s.a.

31 Sąd nie podzielił natomiast stanowiska strony skarżącej, co do sposobu rozumienia zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem strony skarżącej, przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego i faktyczne zakończenie robót budowlanych na danym odcinku drogi oznacza, iż nie ma potrzeby uzyskiwania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ani też ponoszenia opłat z tym związanych, gdyż urządzenia kanalizacyjne zakopane w pasie drogowym w żaden sposób nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego i tego ruchu nie ograniczają.

32 Takiemu stanowisku sprzeciwia się brzmienie art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, iż pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą oraz treść cytowanego wcześniej art. 40 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, który ustala, iż zezwolenie na zajęcie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Skoro nie ulega wątpliwości, że pasem drogowym jest również obszar pod powierzchnią pasa drogowego, to umieszczenie tam sieci kanalizacji sanitarnej, a więc urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz powoduje konieczność ponoszenia opłat, przewidzianych w art. 40 ust. 3 i 5 tej ustawy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2004r. w sprawie o sygn. akt: OSK 552/04, opublikowanym w ONSAiWSA 2/2005, poz. 47.

33 Strona wystąpiła o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w dniu 1 grudnia 2005r. W tym dniu obowiązywały przepisy ustawy o drogach publicznych w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), obowiązujące od dnia 4 października 2005r. W tej sytuacji w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, zobowiązując Gminę Ł. do ponoszenia opłat w związku z udzieleniem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cel wskazany we wniosku na czas od 1 stycznia 2006r., do dnia 31 grudnia 2006r. Jest to zgodne z cytowanymi wyżej art. 40 ust. 1, ust.2 pkt 2, ust. 5 i ust. 11 ustawy o drogach publicznych.

34 Należy wskazać, że strona błędnie utożsamia fakt zajęcia pasa drogowego tylko z czasokresem faktycznego wykonywania inwestycji polegającej na prowadzeniu prac związanych z umieszczeniem kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym. Jak bowiem wykazano wyżej zajęcie pasa drogowego , którym jest również w świetle utrwalonego orzecznictwa obszar pod powierzchnia pasa drogowego, w celu umieszczenia tam urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, rodzi obowiązek uiszczania opłat za okres, w którym powyższe urządzenia umieszczone są (pozostają) w pasie drogowym. Za taką interpretacją niewątpliwie przemawia art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych.

35 Nieuzasadniony jest również zarzut strony naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez nieuwzględnienie postanowienia Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] znak [...] pozytywnie opiniującego projekt kanalizacji. Należy wskazać, iż postanowienie to wydane w trybie art. 106 § 5 kpa i art. 39 i 43 ustawy o drogach publicznych, w związku z wystąpieniem Biura Projektów Budownictwa Komunalnego w Ł., nie dotyczy w ogóle kwestii zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, lecz określa warunki dotyczące robót związanych z budową kanalizacji sanitarnej, co jak wykazano wyżej nie może być utożsamiane z zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego.

36 Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pozostałej części oddalił skargę.