Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2005 r., III SA/Łd 241/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2005 r., III SA/Łd 241/05

Sentencja

1 Dnia 4 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2005 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr PUP nr [...] w tej samej części

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2, art. 71 oraz art. 9 ust 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001/ - uznał T. K. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji /od dnia 6 stycznia 2005 r./ bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie warunków przewidzianych w art. 71 oraz art. 73 ust 5, 6, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

3 Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. T. K. w dniu 26 stycznia 2005 roku wniósł odwołanie w części dotyczącej odmowy prawa do zasiłku i wskazując na sytuację materialną i rodzinną podniósł, iż w okresie od 2 stycznia 2002 roku do dnia 30 czerwca 2004 roku był zatrudniony w niepełnym wymiarze pracy i osiągał wynagrodzenie w kwocie 550 zł brutto i nie powinien ponosić konsekwencji z tego tytułu, że pracodawca nie wypłacał mu najniższego wynagrodzenia.

4 Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania T. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ust. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który przewiduje, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli: nie ma dla tej osoby propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy, nie zaszła żadna z okoliczności powodujących brak prawa do zasiłku wymienionych w art. 75 ustawy - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

5 Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł. w celu dokonania rejestracji w dniu 6 stycznia 2005 roku. Skarżący spełnił warunki zawarte w art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. T. K. był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia.

6 Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

7 W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, dokonanej w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] w Ł. w dniu 6 stycznia 2005 roku, tj. od dnia 5 lipca 2003 roku do dnia 5 stycznia 2005 roku skarżący nie udokumentował "365 dni", mogących stanowić podstawę dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Biorąc pod uwagę, treść art.71 ust. l pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do okresu uprawniającego do zasiłku należało zaliczyć jedynie zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 lipca 2004 roku do dnia 31 grudnia 2004 roku tj. (184 dni) w Przedsiębiorstwie A Spółka z o.o. w Ł. przy ul. A 83. W wyżej wymienionym okresie skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

8 Organ odwoławczy nie znalazł natomiast podstawy, aby do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć okres zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy od dnia 2 stycznia 2002 roku do dnia 30 czerwca 2004 roku, gdyż wynagrodzenie skarżącego było niższe od najniższego wynagrodzenia (pismo A z dnia [...]).

9 Najniższe wynagrodzenie w 2003 roku wynosiło 800 zł brutto (Dz.U.02.200.1679), zaś w 2004 roku najniższe wynagrodzenie wynosiło 824 zł brutto (Dz.U.03.167.1623).

10 W tej sytuacji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw, aby uwzględnić argumenty skarżącego i przyznać prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

11 Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie mają znaczenia okoliczności związane z sytuacją rodzinną i materialną skarżącego. Przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, enumeratywnie wskazuje warunki, od spełnienia których uzależnione jest uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

12 W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż cytowane przepisy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną bezrobotnego.

13 Na powyższą decyzję Wojewody [...] T. K. złożył w dniu 1 kwietnia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. W skardze powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

14 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

17 Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

18 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

19 a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

20 b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

21 c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

22 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

23 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

24 Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

25 Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego , a to art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) zgodnie z którym - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

26 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

27 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

28 a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

29 Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest bezsporny i nie budzi wątpliwości.

30 W przypadku skarżącego okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania to okres od 5 lipca 2003 r do 5 stycznia 2005 r.

31 W tym okresie skarżący pracował w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 lipca 2004 r do 31 grudnia 2004 r., otrzymywał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę i organ zaliczył skarżącemu jedynie ten okres 184 dni do okresu 365 dni wskazanych w cyt. wyżej przepisie. Natomiast odmówiono skarżącemu zaliczenia do okresu 365 dni okresu pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy uznając, iż skarżący w tym okresie otrzymywał wynagrodzenie niższe od najniższego od którego istnieje obowiazek odprowadzania składki na Fundusz Pracy.

32 Najniższe wynagrodzenie w roku 2003 wynosiło 800 zł , a w roku 2004 – 824 zł brutto. Skarżący otrzymywał wynagrodzenie w niepełnym wymiarze czasu pracy w wysokości 550 zł miesięcznie.

33 W dotychczasowym swoim orzecznictwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.) interpretował art. 23 tej ustawy odpowiadający w swojej treści cytowanemu powyżej art. 71 aktualnie obowiązującej ustawy stosując wykładnię gramatyczną. Sąd podobnie jak organy administracji w przedmiotowej sprawie przyjmował, iż przepis ten pozwala na zaliczenie do okresu 365 dni jedynie takiego okresu, w którym wynagrodzenie pracownika było wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę .

34 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w wyroku z dnia 8 grudnia 2004 r ( sygn. akt OSK 1357/04 - nie publikowany ) nie podzielił takiego poglądu.

35 W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził , iż za wadliwe należy uznać stosowanie wykładni gramatycznej przepisu art. 23 ust. 1 pkt. 2 lit. a w zakresie wielkości osiąganego wynagrodzenia, bez powiązania go z innymi przepisami. Sąd powołał się na treść art. 56 ust. 1 , 57 ust. 1 i 53 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.). Przepisom tym odpowiadają przepisy art. 104 ,106 i 107 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001).

36 W uzasadnieniu podkreślono, iż stosowanie wykładni gramatycznej prowadziłoby do niekorzystnego traktowania tych pracowników, którzy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy osiągają kwotowo niższe wynagrodzenie od najniższego ustalonego przez Ministra Pracy i Polityki socjalnej. Wykładnia ta stawiałaby – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – w nierównej sytuacji pracowników znajdujących się w analogicznej sytuacji prawnej, (a więc zatrudnionych w tym samym wymiarze czasu pracy) stwarzając sytuację uprzywilejowaną tym, którzy za swą prace pobierają wyższe uposażenie. Naruszałoby to zdaniem Sądu zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc również wzgląd na zgodność z zasadami konstytucyjnymi przemawia za stosowaniem w tym przypadku wykładni systemowej. Sąd stwierdził zatem, iż użyte w art. 23 ust. 1 pkt. 2 lit a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.). określenie kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia odnosi się do wynagrodzenia pracownika w przeliczeniu na okres miesiąca.

37 Sąd w tym składzie podziela pogląd wyżej wyrażony.

38 W tej sytuacji przyjąć należy, iż tę samą wykładnię systemową należy stosować dokonując interpretacji aktualnie obowiązującego art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001).

39 Zarzuty skarżącego są zatem zasadne.

40 Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji stosując prawidłową interpretację art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a cyt. ustawy winien zaliczyć skarżącemu do 365 dni okres zatrudnienia wykonywany w niepełnym wymiarze czasu pracy.

41 Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji .

42 Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.