Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2016 r., I SA/Kr 743/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2016 r., I SA/Kr 743/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego J.D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na wysokość zobowiązania oraz fakt wydania decyzji w przedmiocie zobowiązań podatkowych za kolejne miesiące 2010 r., wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczył, że nie posiada w chwili obecnej środków pieniężnych pozwalających na zaspokojenie należności podatkowej, a brak wstrzymania wykonalności decyzji spowoduje konieczność sprzedaży lub też wszczęcia egzekucji z jego nieruchomości. Skarżący podkreślił jednocześnie, że interes Skarbu Państwa został zabezpieczony w sposób dostateczny, poprzez ustanowienie hipoteki na jego dwóch nieruchomościach.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

4 Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

5 Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich sugestii, że egzekucja należności przed dniem rozpoznania skargi doprowadzi do sprzedaży nieruchomości.

6 Sąd zauważa, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej określanej jako p.p.s.a., samo wniesienie skargi nie wstrzymuje automatycznie wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

7 Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności (przesłanki) z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać (uprawdopodobnić) konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

8 W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał ww. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Na potwierdzenie podniesionych okoliczności skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że ewentualna egzekucja może być prowadzona wyłącznie z jego nieruchomości. Skarżący powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r. II FZ 2138/14, w którym wskazano, że sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym samym jednak postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny (oddalając zresztą zażalenie) zastrzegał, że sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z nieruchomości nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja z nieruchomości traktowana jest bowiem jako środek o charakterze ostatecznym, do którego zastosowania organ egzekucyjny jest uprawniony dopiero w momencie, gdy zawiodą inne sposoby wyegzekwowania należności. O zagrożeniu skutkami egzekucji z nieruchomości można mówić zatem dopiero z chwilą, gdy zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania okaże się niemożliwe lub bezskuteczne. Podstawową zasadą postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 7 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) jest stosowanie środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. W pierwszej więc kolejności organ może dochodzić należności z wynagrodzenia skarżącego lub zająć konto bankowe czy też inne wierzytelności ewentualnie ustanowić hipotekę przymusową na nieruchomości.

9 Skarżący nie uprawdopodobnił, aby poza wpisem hipoteki, organ podjął jakiekolwiek działania zmierzające do wszczęcia egzekucji z nieruchomości np. opis i oszacowanie wartości nieruchomości. O takich czynnościach organ ma obowiązek powiadomić uczestników postępowania zgodnie z art. 110o§1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - skarżący powinien był więc o nich wiedzieć i posiadać stosowne w tym zakresie zawiadomienia.

10 Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazane rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza jedynie słuszność odmowy w niniejszej sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

11 Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.