Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2011 r., I SA/Kr 2105/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2011 r., I SA/Kr 2105/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu 10 listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga "F" Sp. z o.o. w Z. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług.

3 Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Złożenie skargi na wydaną interpretację indywidualną musi być jednak poprzedzone wezwaniem, skierowanym na piśmie do organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu interpretacji (art. 52 § 3 cytowanej ustawy).

4 Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

5 Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca dowiedziała się o wydaniu interpretacji w dniu jej doręczenia, czyli 18 sierpnia 2010 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). W interpretacji zawarto również, zgodnie z wymogiem art. 14c § 3 Ordynacji podatkowej, prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaznaczając, że winno być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Ostatnim dniem terminu określonego w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi był więc dzień 1 września 2010 r. (środa).

6 Pomimo powyższego pouczenia strona skarżąca wezwała Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastu dni od dnia doręczenia jej interpretacji, gdyż z odciska pieczęci znajdującego się na kopercie wynika, że ekspediowała pismo zawierające wezwanie w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu 2 września 2010 r. (czwartek).

7 Z przytoczonych wyżej uregulowań wynika, że skuteczne wniesienie skargi na indywidualną interpretację podatkową wiąże się nie tylko z obowiązkiem wezwania właściwego organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, ale z obowiązkiem wezwania z zachowaniem czternastodniowego terminu liczonego od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu. Z uwagi na powyższe skierowanie wezwania po upływie tego terminu jest równoznaczne z brakiem takiego wezwania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że strona skarżąca nie zrealizowała przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie w określonym terminie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym nie zostały wyczerpane przez skarżącą spółkę środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.

8 Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.