Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2009 r., I SA/Kr 1118/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2009 r., I SA/Kr 1118/08

Sentencja

1 Sygn. akt I SA/Kr 1118/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor WSA Inga Gołowska (spr), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009r., sprawy ze skargi "P." Spółka z o.o. w B., na postanowienie Dyrektora izby Skarbowej, z dnia 19 maja 2005r Nr [...], w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji II. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych).

Uzasadnienie

2 Organ I instancji, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...]znak: [...] postanowił odmówić uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego firmy P. Sp. z o.o. w B. [...] W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy W.

3 W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Wójta Gminy W. na zobowiązanego P. Sp. z o.o. i zostało wszczęte w dniu [...] września 2006r. poprzez zajęcie prawa majątkowego. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu [...] września 2006r. a zobowiązany w dniu [...] września 2006r. wniósł zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, błąd co do prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej- u.p.e.a.)

4 Dodatkowo podniesiono, że organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o wypowiedź zgodnie z art. 34§1 u.p.e.a. wierzyciel w dniu [...] października 2006r. wydał postanowienie w którym uznał zarzuty za nieuzasadnione. Postanowienie wierzyciela zostało zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało postanowienie w mocy. Postanowienie to było ostateczne w trybie instancyjnym.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji wniósł zobowiązany wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przeciwko firmie P. Sp. z o.o. prowadzone jest z wniosku Gminy W. postępowanie egzekucyjne w sprawie zaległych wpłat ciążących na zakupionym od Wojewody przedsiębiorstwie państwowym ,,B" siedzibą w L. tytułu podatku od nieruchomości za lata 2003- 2005. Zobowiązany podniósł także, że właściwym organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie winien być w oparciu o art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U z 2004r. Nr 121,poz. 1267 ze zm. dalej -u.u.i.s) Naczelnik Urzędu Skarbowego z uwagi na fakt, iż zobowiązany jako osoba prawna spełniająca kryterium osiągniętego przychodu netto o równowartości co najmniej 5 mln Euro winien być objęty właściwością tzw. ,,dużych" urzędów skarbowych.

6 Organ II instancji Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 19 maja 2008r. znak: [...] – utrzymał w mocy postanowienie organy i instancji.

7 W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że Spółka podnosi zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art.33 pkt 9 u.p.e.a) podnosząc, iż jest podatnikiem wyspecjalizowanego urzędu skarbowego tzn. Urzędu Skarbowego a nie Drugiego Urzędu Skarbowego, który prowadził postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art.9 u.u.i.s. właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów określa się według terytorialnego zasięgu działania odpowiednio urzędu skarbowego i izby skarbowej z uwzględnieniem ust. 9a. Zgodnie z ust. 9a terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie: niektórych kategorii podatników (np. którzy w ostatnim roku podatkowym osiągnęli przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości , ze sprzedaży towarów , wyrobów i usług o wartości co najmniej 5 mln Euro) może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Zgodnie zaś z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05 grudnia 2006r. wydanym do sygn. akt: III SA/Wa 2830/06 nie można uznać, biorąc pod uwagę wykładnię celowościową, aby ustawodawca obciążył "duże urzędy" skarbowe obowiązkiem prowadzenia postępowań egzekucyjnych na rzecz obcych wierzycieli.

8 Skargę do Sądu na powyższe postanowienie złożyła P. Sp. z o.o. w B. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 22§2 i art. 33 pkt 9 u.p.e.a.

9 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego nie jest właściwym organem egzekucyjnym ponieważ zgodnie z art.5 ust. 9b u.u.i.s. skarżący jest podatnikiem wyspecjalizowanego urzędu skarbowego tzn. Urzędu Skarbowego co powoduje , że art. 22§2 u.p.e.a. zostaje zastąpiony przepisem szczególnym.

10 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

11 W dniu [...] października 2008r. skarżący przedłożył do akt sprawy pismo zawierające odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2008r. sygn. akt: III SA/Wa 741/08 w którym rozpoznano skargę Spółki P. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymujące mocy postanowienie Wójta Gminy W. zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

13 Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującymi prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

14 Analiza akt przeprowadzonego postępowania oraz zarzutów skargi doprowadziły Sąd do przekonania , iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

15 W rozpoznanej sprawie stan faktyczny nie był sporny między stronami. Postępowanie egzekucyjne dotyczyło wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego należności pieniężnej - należności z tytułu podatku od nieruchomości. Wierzycielem tej należności był Wójt Gminy W. zobowiązanym była natomiast spółka P. Sp. z o.o., która należała do kategorii podatników wskazanych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., czyli tzw. dużych podatników.

16 Egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu [...] września 2006 r. W tym dniu spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego, jak również zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności. Egzekucję prowadził przy tym inny organ egzekucyjny, niż organ będący wierzycielem, a mianowicie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego. Spór pojawił się na płaszczyźnie prawnej i sprowadzał się w realiach sprawy do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku podmiotu zobowiązanego zaliczanego do jednej z kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., właściwym dla niego organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego wskazany w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (dalej rozporządzenie) - jak wywodziła skarżąca, czy też w przypadku, gdy egzekwowana należność nie jest pobierana przez tego naczelnika (jest należnością ,,obcego" wierzyciela), wówczas właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego ustalony zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia - jak twierdziły organy egzekucyjne.

17 W ocenie Sądu w sporze tym rację należało przyznać skarżącej.

18 Zgodnie z przepisami u.p.e.a. zobowiązanemu, a więc podmiotowi, przeciwko któremu skierowana jest egzekucja administracyjna, przysługuje środek zaskarżenia w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jedną z podstaw prawnych zarzutu może być prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny ( art. 33 pkt 9 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny to organ uprawniony do stosowania w całości lub części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków (art. 1a pkt 7 u.p.e.a). Zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny może dotyczyć zarówno właściwości rzeczowej, jak i właściwości miejscowej.

19 Odnośnie do pierwszej z właściwości wskazać należy, iż zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych. Podkreślić też trzeba, że w świetle przepisów tej ustawy każdy naczelnik urzędu skarbowego posiada kompetencję do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych. Z przywołanym przepisem koreluje art. 5 ust. 6 pkt 7 u.u.i.s., w myśl którego do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy między innymi wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

20 Z kolei w zakresie ustalania właściwości miejscowej organów egzekucyjnych wypowiada się art. 22 u.p.e.a. Wprowadza on odrębne zasady ustalania właściwości miejscowej w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i należności pieniężnych. Zgodnie z jego § 2 właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych (a taka egzekucja była prowadzona w rozpoznanej sprawie) ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. W takiej sytuacji dla ustalenia właściwego miejscowo organu egzekucyjnego, którym jest naczelnik urzędu skarbowego, niezbędne staje się określenie, w którym urzędzie skarbowym, o terytorialnym zasięgu działania, leży siedziba zobowiązanego. Właściwość ta wymaga bowiem uwzględnienia rozwiązań organizacyjnych przyjętych w przedmiocie terytorialnego zakresu działania tych organów oraz wyznaczenia ich siedzib.

21 Stosownie do treści art. 5 ust. 9 u.u.i.s. właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z uwzględnieniem ust. 9a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie: niektórych kategorii podatników, wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6 - może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych.

22 W myśl art. 5 ust. 9b u.u.i.s. wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a następuje w przepisach określonych na podstawie ust. 9c i może dotyczyć w szczególności podatkowych grup kapitałowych, banków, zakładów ubezpieczeń, jednostek działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) oraz przepisów o funduszach inwestycyjnych jednostek działających na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, oddziałów lub przedstawicielstw przedsiębiorstw zagranicznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które:

23 a) w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln euro według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego albo,

24 b) jako rezydenci w rozumieniu prawa dewizowego, biorą udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwami położonymi za granicą lub w ich kontroli, albo posiadają udział w kapitale takich przedsiębiorstw albo,

25 c) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5% głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu albo,

26 d) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego jednocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym w rozumieniu innych ustaw lub w jego kontroli albo posiadają jednocześnie udział w kapitale takich podmiotów.

27 W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.s. terytorialny zasięg działania urzędów skarbowych, o których mowa w art. 5 ust. 9a, może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Nakładanie się tych zasięgów działania może dotyczyć strony podmiotowej - niektórych kategorii podatników lub strony przedmiotowej - niektórych zadań. Wyznaczenie natomiast terytorialnego zasięgu działania następuje w rozporządzeniu ( art. 5 ust. 9c) i może obejmować w szczególności podmioty wymienione w art. 5 ust. 9b ww. ustawy.

28 Terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych określony został w rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r. Wydane ono zostało na podstawie delegacji ustawowej, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, terytorialny zasięg działania oraz siedziby naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych, uwzględniając zasady określone w art. 5 ust. 9a i 9b oraz potrzeby właściwego zorganizowania wykonywania zadań, zwłaszcza z zakresu poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika.

29 Taki sposób sformułowania delegacji ustawowej, przede wszystkim z uwagi na dyspozycję art. 5 ust. 9a pkt 2 w związku z ust. 6 u.u.i.s., uprawniał właściwego ministra do uwzględnienia w sposobie określenia terytorialnego zasięgu działania poszczególnych naczelników, których zasięg mógł się pokrywać, także kategorii realizowanych przez nich zadań (zakresu działania w rozumieniu art. 5 ust. 6 ww. ustawy). To kryterium możliwe było do zastosowania równolegle z kryterium podmiotowym, tzn. także w stosunku do podatników przykładowo wskazanych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. W rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r. wyróżniono trzy grupy naczelników urzędów skarbowych. Pierwsza zasadnicza grupa (załącznik nr 1) objęła wszystkich naczelników urzędów skarbowych z wyjątkiem naczelników właściwych wyłącznie w sprawach podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. oraz naczelników nieuprawnionych do wykonywania egzekucji administracyjnej. Generalnie w grupie tej przyjęto, iż każdy z naczelników w zakresie przypisanego mu terytorialnego zasięgu działania wykonuje wszystkie zadania przewidziane w art. 5 ust. 6 ww. ustawy. Tylko w kilkunastu przypadkach prawodawca zadecydował, iż dany naczelnik na określonym terenie właściwy jest jedynie w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (np. poz. 4), a w jednym przypadku określone kategorie spraw zostały powierzone na terytorium całego kraju jednemu naczelnikowi (poz. 171). Z zawężeniem dotyczącym postępowania egzekucyjnego wskazanym w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia skorelowano załącznik nr 3, w którym zawarto wykaz naczelników urzędów skarbowych wykonujących zadania określone w art. 5 ust. 6 u.u.i.s. z wyłączeniem egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz terytorialny zasięg ich działania. W ten sposób dopełniono dla danego terytorium określenie właściwego miejscowo naczelnika w pozostałych sprawach (innych niż egzekucja). Przyjęte rozwiązanie w zakresie konstrukcji załączników nr 1 i nr 3 potwierdza wprost, iż we wskazanym zakresie prawodawca wykorzystał możliwość, jaką przewidziano w omówionej wyżej delegacji ustawowej.

30 Natomiast w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. zawarto wykaz siedzib naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. oraz terytorialny zasięg ich działania. Podkreślić należy, że formułując ten załącznik Minister Finansów, odmiennie niż w przypadku załączników nr 1 i nr 3, w żaden sposób nie ograniczył zadań, jakie na danym terenie poszczególni naczelnicy mają wykonywać. W konsekwencji, wobec podatników objętych tym załącznikiem właściwość miejscowa, poprzez terytorialny zasięg działania, dotyczy wszystkich zadań, o których mowa w art. 5 ust. 6 ww. ustawy, a więc także wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (pkt 7).

31 Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, że siedziba podmiotu mieszcząca się w B. [...] W. leży w terytorialnym zasięgu działania dwóch naczelników urzędów skarbowych: wymienionego w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia poz. 116 - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego oraz wymienionego w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia poz. 6 - Naczelnika Urzędu Skarbowego.

32 W związku z tym, iż zobowiązanym podmiotem jest spółka zaliczona do kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., to właściwym dla niej ze względu na siedzibę naczelnikiem urzędu skarbowego jest naczelnik wymieniony w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, czyli Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego. Tym samym w zakresie prowadzenia egzekucji należności pieniężnej z prawa majątkowego wyłączona jest właściwość miejscowa Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego.

33 Twierdzenie organów egzekucyjnych, iż naczelnicy tzw. ,,dużych" urzędów skarbowych są uprawnieni do wszczęcia i prowadzenia egzekucji, ale tylko dla tych należności, do których poboru są właściwi oraz prowadzą egzekucję na rzecz obcych wierzycieli wyłącznie w przypadku wystąpienia zbiegu egzekucji, w ocenie Sądu nie znajduje potwierdzenia w stanie prawnym sprawy.

34 Zasadniczy zarzut skargi dotyczący prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny był zasadny. W ocenie Sądu organy obu instancji rażąco naruszyły przepisy art. 22 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 5 ust. 9 i ust. 9a u.u.i.s. oraz § 1 i § 2 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. dotyczącego właściwości organów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie. Rażące naruszenie przepisów o właściwości organu egzekucyjnego doprowadziło do podjęcia wadliwych rozstrzygnięć w sprawie.

35 Podkreślić należy, że przedstawione powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 1141/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4294/06, LEX nr 342487).

36 Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ egzekucyjny powinien zatem uznać analizowany zarzut skarżącej za uzasadniony i umorzyć postępowanie egzekucyjne, zgodnie z dyspozycją art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 9 u.p.e.a. W ocenie Sądu ww. organ powinien także niezwłocznie przekazać sprawę właściwemu organowi egzekucyjnemu tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego.

37 Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do przepisów art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

38 Uwzględniając zatem przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 orzekł jak w sentencji.

39 W razie uwzględnienia skargi przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów zalicza się między innymi wpis, co wynika z art. 205 § 1 w związku z art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd postanowił zatem na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając zwrot kosztów na rzecz skarżącej spółki w wysokości uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł).