Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2018 r., II SAB/Kr 113/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2018 r., II SAB/Kr 113/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii pod wezwaniem [...] w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii pod wezwaniem [...] w S. w terminie 14 dni do wydania aktu lub dokonania czynności w załatwieniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia 15 maja 2018 r o udzielenie informacji publicznej; II. stwierdza, że Proboszcz Rzymskokatolickiej Parafii pod wezwaniem [...] w S. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; WSA/wyr.1 a -sentencja wyroku (tryb uproszczony) III. zasądza od Proboszcza Rzymskokatolickiej Parafii pod wezwaniem [...] w S. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony)

Uzasadnienie

2 Stowarzyszenie [...] w W. wniosło w dniu 2 lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Proboszcza Parafii [...] w S. w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 15 maja 2018 r. Podmiotowi zobowiązanemu zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez brak realizacji wniosku w terminie ustawowym pomimo spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Proboszcza do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

3 W uzasadnieniu skargi opisano następujący stan faktyczny: skarżące Stowarzyszenie w dniu 15 maja 2018 r. – zwracając uwagę na treść art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2017 poz. 912) zwróciło się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

4 1) liczby osób pochowanych na cmentarzu w 2017 r.

5 2) jakie rodzaje opłat cmentarnych pobrano w w 2017 r. (w tym m. in. opłata za oddanie miejsca pod grób, opłata za ustawienie ławki, opłata za wycięcie drzewa, opłata za czynności związane z pochowaniem zwłok, opłata za wjazd pojazdów na teren cmentarza)

6 3) czy istnieje dokument/cennik ustalający wysokość w/w opłat, a jeżeli tak, to wniesiono o jego udostępnienie,

7 4) kwota uzyskanych środków z opłat cmentarnych za rok 2017.

8 Z uwagi na brak odpowiedzi w dniu 18 czerwca 2018 r. przesłano wezwanie do wykonania wniosku. Do dnia wniesienia skargi Stowarzyszenie nie otrzymało żadnej odpowiedzi.

9 Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniesiono, że Parafia (Proboszcz) należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej obowiązek ten zaktualizuje się tylko wówczas, gdy Parafia (Proboszcz) będzie wykonywał zadania publiczne lub dysponował majątkiem publicznym. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących. Jednym z zadań własnych gminy jest prowadzenie cmentarzy gminnych (art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym, Dz. U. z 2018 r. poz. 994) . Wedle wiedzy Stowarzyszenia - w S. nie funkcjonuje cmentarz komunalny, a zatem cmentarz parafialny przejmuje funkcje tego pierwszego. Oznacza to, że Parafia wykonuje zadania, które dotyczą bezpośrednio władzy publicznej. W tym zakresie nie powinno budzić zastrzeżeń, że Proboszcz Parafii jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a objęte wnioskiem informacje posiadają walor informacji publicznych.

10 W odpowiedzi na skargę Proboszcz Rzymskokatolickiej Parafii [...] w S. wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

11 Proboszcz Parafii [...] nie potwierdził, aby otrzymał na czas w poczcie elektronicznej od skarżącego pismo datowane na dzień 15 maja 2018 roku, zawierające wniosek o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w skardze wraz z wezwaniem do wykonania tego wniosku. Poczta ta została znaleziona w archiwum poczty elektronicznej dopiero w dniu 3 lipca 2018 roku, przy okazji zapoznania się ze skargą nadesłaną przez skarżącego pocztą poleconą i dopiero w tym dniu Proboszcz miał możliwość zapoznania się z treścią żądania wniosku. Wniosek z żądaniem udzielenia informacji nie dotarł jednak alternatywnie w formie pisemnej do proboszcza, jako organu Parafii, stąd też brak było jakiejkolwiek odpowiedzi z jego strony. Wiadomość zawierająca wniosek została przekierowana przez pocztę elektroniczną do "wiadomości-śmieci".

12 W ocenie proboszcza przesyłanie przez Skarżącego wniosku o udzielenie informacji publicznej w drodze mailowej nie można uznać za skuteczne doręczenie korespondencji. Ciężar dowodu świadczącego o skutecznym wniesieniu wniosku do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej obciąża wnioskodawcę, a nie adresata wniosku ( proboszcza). Nie można podzielić błędnego stanowiska Skarżącego, które wynika z kontekstu skargi, że wydruk z folderu "wysłane" skrzynki poczty elektronicznej stanowi dowód skutecznego wpływu wniosku i bezczynności proboszcza (organu). Wydruk ten potwierdza tylko to, że plik zatytułowany "Wniosek o udostępnienie informacji" został wysłany przez skarżącego na adres mailowy Parafii ([...]). Z wydruku tego nie wynika natomiast, że proboszcz, jako osoba sprawująca funkcję organu Parafii (kościelnej osoby prawnej) w istocie wiadomość z wnioskiem otrzymał w dniu 15 maja 2018 roku i to w taki sposób, że mógł się z nią w tym czasie fizycznie zapoznać, czyli że wiadomość ta skutecznie dotarła na pocztę elektroniczną kancelarii parafialnej. Należało, zatem przyjąć, że wniosek z dnia 15 maja 2018 roku nie wpłynął do Proboszcza, jako organu Parafii i tym samym nie został on skutecznie mu doręczony.

13 Po analizie zakresu żądanej przez Skarżącego informacji, do której dostępu wnioskował uznano, iż zarówno wniosek o udzielenie informacji, jak i sama skarga nie są zasadne. Wskazano, iż proboszcz Parafii [...] w świetle obowiązujących przepisów prawa nie był zobowiązany do udostępniania żądanych dokumentów i danych, o czym świadczą wskazane poniżej argumenty.

14 Ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych wyraźnie rozróżnia 2 rodzaje cmentarzy: komunalne i wyznaniowe. Cmentarzem komunalnym jest cmentarz, który został założony przez władze samorządowe i nie został przekazany właściwej władzy kościelnej oraz który jest utrzymywany i zarządzany przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Cmentarzem wyznaniowym jest natomiast cmentarz, który został założony przez właściwe władze kościelne i nie został przekazany właściwej władzy samorządowej oraz który jest utrzymywany i zarządzany przez związek wyznaniowy. W miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.

15 W związku z faktem, że w Polsce większość cmentarzy ma charakter wyznaniowy, możliwa jest sytuacja, w której gmina nie posiada cmentarza komunalnego. W takiej sytuacji zarząd cmentarza wyznaniowego umożliwia pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących. Zasada ta znajduje potwierdzenia w art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. W przepisie tym użyto określenia "umożliwiają", gdyż pamiętać należy o treści art. 8 ust. 3 Konkordatu, który stanowi: "(..) miejscom przeznaczonym przez właściwą władzę kościelną do sprawowania kultu i grzebania zmarłych Państwo gwarantuje w tym celu nienaruszalność".

16 Jakkolwiek cmentarze wyznaniowe realizują obowiązek chowania na cmentarzu osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących w razie nie istnienia cmentarza komunalnego to wskazać należy, iż sytuacja taka nie przerzuca na właściwą władzę kościelną realizacji zadania publicznego, polegającego na prowadzeniu cmentarzy. Wciąż pozostaje to w gestii gminy, a Parafia niejako "udostępnia" miejsca pochówkowe na cmentarzu dla osób innego wyznania. Zadanie publiczne polegające na prowadzeniu cmentarza nie przechodzi jednak w kompetencje właściwej władzy kościelnej, gdyż nadal stanowi to zadanie własne gmin (a nie powierzone zarządcy cmentarza wyznaniowego).

17 Przechodząc do kwestii możliwości udostępnienia informacji publicznej, wskazano, iż ustawodawca w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawarł katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

18 Każdy podmiot, aby być związanym obowiązkiem udzielania informacji w trybie powołanej wyżej ustawy musi wykonywać zadania publiczne. Zadania publiczne w zakresie prowadzenia cmentarzy wykonuje natomiast gmina w przypadku prowadzenia cmentarza komunalnego. Parafia prowadząc cmentarz wyznaniowy nie wykonuje żadnego zadania publicznego, ani nie dysponuje w tym zakresie majątkiem publicznym. Gmina nie finansuje cmentarza wyznaniowego w S. ze swojego budżetu.

19 Z uwagi na powyższe stwierdzono, że Proboszcz Parafii nie jest w niniejszym stanie faktycznym podmiotem, który byłby zobowiązany informacji takich udzielać w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej.

20 Gdyby wniosek o udzielenie informacji publicznej został organowi prawidłowo doręczony wówczas organ poinformowałby skarżącego, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Z pewnością jednak nie udzieliłby odpowiedź na tak skonstruowany wniosek, bowiem nie zostały spełnione przesłanki podmiotowo-przedmiotowe z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

21 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

22 Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".

23 W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

24 Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

25 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

26 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

27 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

28 Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

29 Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić.

30 Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 – dalej "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

31 Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przesłany w dniu 15 maja 2018 r. na adres e-mail Parafii nie spowodował jakiejkolwiek reakcji adresata. Proboszcz zajął stanowisko w przedmiocie wniosku dopiero w odpowiedzi na skargę, przy czym z jednej strony opiera się ono na twierdzeniu, że wniosek ten nie został skutecznie doręczony, z drugiej zaś przyznaje, że zapoznał się z nim w dniu 3 lipca 2018 r.

32 W sprawach z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej powszechnie przyjmuje się, że składanie wniosków za pośrednictwem poczty elektronicznej jest dopuszczalne, a wnioski takie podlegają załatwieniu.

33 Można również przyznać rację Proboszczowi, że to na wnioskodawcy spoczywa wówczas ciężar dowodu, że strona przeciwna wniosek taki otrzymała. W tym miejscu można przywołać fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. I OSK 507/18 (niepubl.): "Sądy administracyjne uznają zatem, że w sprawach o udzielnie informacji publicznej w sytuacji, gdy wniosek został złożony za pomocą narzędzi elektronicznych, a podmiot zobowiązany twierdzi, że wniosku nie otrzymał – wnioskodawca powinien wykazać, że wniosek został złożony i prawidłowo wysłany. Jest bowiem oczywistym, że podstawowym warunkiem powstania po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązku udzielenia informacji publicznej jest skutecznie doręczenie wniosku o jej udzielnie. Tylko w sytuacji, gdy taki wniosek zostanie złożony, sąd administracyjny może ocenić, czy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej znajduje się w bezczynności (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 973/12)".

34 W okolicznościach niniejszej sprawy Proboszcz w odpowiedzi na skargę potwierdza fakt otrzymania wniosku i zapoznania się z nim w dniu 3 lipca 2018 r. Skoro Proboszcz przyznaje tę okoliczność, to tym samym zwalnia skarżącego od jej wykazania. Sąd nie może w tych okolicznościach podzielić argumentu, iż wniosek ten nie został skutecznie doręczony z uwagi na niewykazanie tego faktu przez stronę skarżącą.

35 Po ustaleniu, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotarł do adresata należało dokonać oceny, czy sprawa niniejsza mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.

36 Za informację publiczną uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

37 Nie budzi wątpliwości, że w świetle ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych cmentarze mogą być komunalne bądź wyznaniowe.

38 Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych, a także ich prowadzenie należy do zadań własnych gminy (art. 1 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, Dz. U. z 2017 r. poz. 912 z późn. zm.). oraz art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy o samorządzie gminnym). Natomiast o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego, a także o zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego, przy czym może to odbywać się wyłącznie na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony (ust. 1), natomiast utrzymanie cmentarzy wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do związków wyznaniowych (ust. 2).

39 Z przepisów tych wynika, że rozdzielenie funkcji cmentarzy komunalnych i wyznaniowych jest zasadą. Jednakże zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.

40 W ocenie Sądu sytuacja taka oznacza przeniesienie zadania publicznego, – jakim jest prowadzenie cmentarza – na jednostkę prowadzącą cmentarz wyznaniowy. Nie można zgodzić się z Proboszczem, iż w takiej sytuacji Parafia jedynie udostępnia miejsca pochówkowe na cmentarzu dla osób innego wyznania.

41 Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że S. nie funkcjonuje cmentarz komunalny, a zatem hipoteza art. 8 ust. 2 ustawy znajduje w tym przypadku zastosowanie. Prowadzi to do wniosku, że prowadzenie cmentarza staje się w tej sytuacji zadaniem publicznym, a w konsekwencji informacje zawarte we wniosku z dnia 15 maja 2018 r., a dotyczące liczby osób pochowanych w 2017 roku na cmentarzu wyznaniowym oraz wysokości opłat związanych z pochówkiem noszą cechy informacji publicznej.

42 W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że Proboszcz Rzymskokatolickiej Parafii [...] w S. pozostaje w bezczynności w załatwieniu tego wniosku i zobowiązać go do wydania aktu lub dokonania czynności w załatwieniu wniosku strony skarżącej, – o czym orzeczono w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

43 Jednocześnie Sąd w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1a uznał, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Proboszcz Parafii nie jest organem administracji publicznej i może pozostawać w usprawiedliwionym, choć błędnym przekonaniu, że nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej. Brak reakcji na wniosek Stowarzyszenia nie nosił cech uporczywości, nie wynikał ze złej woli, lecz z niewłaściwej interpretacji przepisów obowiązującego prawa.

44 O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 480 zł składa się wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą. Kwota ta została ustalona, jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).