Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2012 r., II SAB/Kr 103/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2012 r., II SAB/Kr 103/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Starosty K. w załatwieniu sprawy o zwrot nieruchomości i przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia: umorzyć postępowanie sądowe

Uzasadnienie

2 J.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "na przewlekłość postępowania, niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym i bezczynność Starosty K. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1233/01".

3 Zarządzeniem z dnia 25 października 2011 r. rozłączono skargi J.P. i zarejestrowano pod sygnaturami: II SAB/Kr 145/11 na bezczynność i II SAB/Kr 146/11 na przewlekłość postępowania.

4 Postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.P. na bezczynność Starosty K. , a postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną złożona na to postanowienie.

5 Z kolei postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r. (sygn. akt II SAB/Kr 146/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.P. na przewlekłość w załatwieniu sprawy prowadzonej przez Starostę K. w przedmiocie zwrotu nieruchomości.

6 Podał, iż skarżąca wielokrotnie wzywała organ l i II instancji do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r., jak również składała do Wojewody [....] zażalenia na bezczynność Starosty K. Jednakże po wprowadzeniu przez ustawodawcę w dniu 11 kwietnia 2011 r. możliwości zaskarżenia przewlekłego prowadzenia sprawy J.P. nie złożyła zażalenia przewidzianego w art. 37 kpa, co jest koniecznym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.

7 Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz podał co następuje:

8 Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 145/11 wynika, że obydwie skargi są ze sobą tożsame. Zawierają to samo żądanie – zobowiązanie Starosty K. do wydania aktu w terminie 30 dni, orzeczenie o wymierzenie Staroście K. grzywny oraz zasądzenie od tego organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Poza treścią żądania skargi między tymi dwiema sprawami zachodzi również tożsamość stron postępowania.

9 Zaistniała więc przesłanka niedopuszczalności postępowania, o której mowa w art. 58 §1 pkt 4 ppsa. Sąd nie może bowiem prowadzić odrębnej sprawy, jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Ze stanem sprawy w toku mamy do czynienia w przypadku tożsamości sprawy wcześniej wszczętej. Z kolei o tożsamości sprawy w rozumieniu art. 58 §1 pkt 4 ppsa decydują dwie przesłanki: tożsamość stron oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Powyższe pozwala ustalić, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą rozpatrywaną pod sygn. akt II SAB/Kr 145/11.

10 W tych okolicznościach prowadzenie przez Sąd pierwszej instancji postępowania sądowego zarejestrowanego pod odrębną sygnaturą, a dotyczącego sprawy tożsamej będącej w toku, skutkuje jego niedopuszczalnością.

11 W niniejszej sprawie skarżąca, wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji zarzuciła organowi zarówno bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiot zaskarżenia nie uzasadniał jednak sprawie rozdzielenia skarg i zarejestrowania ich pod odrębnymi sygnaturami – na bezczynność oraz na przewlekłość. Zgodnie z art. 57 §3 ppsa, jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Jak wynika z powołanego przepisu rozdzielenie skarg następuje tylko wtedy, gdy organowi zarzuca się więcej niż jedną bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organowi administracji można w tej samej sprawie zarzucić jednocześnie bezczynność, wynikającą z braku podjęcia rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania, wywołane podejmowaniem pozornych w istocie działań niesłużących zakończeniu sprawy.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

13 Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, iż sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 146/11. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 190 zdanie pierwsze ppsa, zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

14 Nie podlega więc dyskusji, że obie sprawy zarejestrowane do sygnatur II SAB/Kr 145/11 i II SAB/Kr 146/11 były tożsame: tożsamy był ich przedmiot i strony. Rzecz jednak w tym, że to nie skarżąca zainicjowała dwa postępowania. Skarżąca złożyła jedną skargę, a jej zarejestrowanie do dwóch różnych sygnatur było wynikiem wadliwego zarządzenia sądowego. Tak jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny prowadzenie dwóch postępowań w tej samej sprawie jest niedopuszczalne, co jednak, w opisanej sytuacji procesowej, nie jest tożsame z podstawą do odrzucenia "drugiej" skargi, której strona nie wnosiła. W istocie skarga J.P. została prawomocnie odrzucona w sprawie o sygnaturze II SAB/Kr 145/11. Przyjąć należy więc, że postępowanie w sprawie II SAB/Kr 146/11 (obecnie II SAB/Kr 103/12) pozbawione jest przedmiotu, bo nie jest skarga wniesiona przez J.P. Jako takie postępowanie w tej sprawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa podlega umorzeniu.