Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2013 r., II SA/Kr 905/13
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2013 r., II SA/Kr 905/13
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.
Uzasadnienie
2 Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] umorzył, prowadzone na wniosek M.T. , postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr[...] obr.[...] wraz z budową drogi dojazdowej na działkę nr [...] i części działki nr [...] obr. [...] oraz budowa wjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...] w K".
3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 1 października 2010 r. wpłynął do organu l instancji wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji.
4 Organ podniósł, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania terenu, a przypadku jego braku w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W związku z tym zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy wyłącznie w przypadku braku planu miejscowego. Tymczasem, jak wskazał organ l instancji, teren planowanej inwestycji tj. działka nr [...] obr. [...] znajduje się w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] , zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 19 grudnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ) oraz działka nr [...] obr.[...] znajduje się na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. , zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Wskazując na powyższe Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, stwierdzając, że wobec uchwalenia planu miejscowego, jest ono bezprzedmiotowe.
5 Od powyższej decyzji odwołanie złożył w terminie M.T. , wnosząc o zmianę decyzji i ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, który został złożony przed uchwaleniem planu. Odwołujący się podnosi, że jego starania o przekształcenie przedmiotowej działki trwają 18 lat.
6 Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012, poz. 647) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 18 marca 2013 r. znak: [...].
7 W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
8 Podano, że art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję taką - stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień z odpowiednimi organami lub uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
9 Kolegium Odwoławcze podniosło, że z powyższych przepisów wynika, że koniecznym warunkiem dla wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, oprócz planowanej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, jest przede wszystkim brak planu miejscowego na terenie, którego dotyczy wniosek. Jak natomiast wynika z akt sprawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr.[...] wraz z budową drogi dojazdowej na działkę nr [...]i części działki nr [...] obr. [...] oraz budowa wjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...], przy ul. [...] w K. , złożony został w dniu 1 października 2010 r., czyli w okresie, gdy teren ten nie był jeszcze objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnym i koniecznym było prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miasta K. podjęła uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] oraz [...]w K. Oznacza to, że wskutek uchwał Rady Miasta K. teren planowanej inwestycji, jest już objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, co niejako "automatycznie" powoduje brak konieczności ustalenia warunków zabudowy, a postępowanie, które wskutek wniosku inwestora zostało wszczęte z dniem 1 października 2010 r., jest bezprzedmiotowe i dlatego winno ulec umorzeniu. W tym zakresie rozstrzygnięcie organu l instancji jest zatem prawidłowe.
10 Wyjaśniono także należy, iż organy administracji publicznej, w tym także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , obowiązane są podejmować rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Bezspornym jest natomiast, że zarówno w dacie podejmowania decyzji przez organ l instancji jak i decyzji przez organ odwoławczy, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dlatego brak jest już podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, skoro cytowany na wstępie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie stwierdza, iż jest to możliwe tylko w sytuacji braku planu miejscowego.
11 Na powyższą decyzję skargę złożył w terminie M.T. . Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie odwołania i wskazanie drogi dalszego postępowania w sprawie. Podniósł, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożył pierwotnie w dniu 5 lipca 2010r., ale wniosek został oddalony z powodu braku opinii Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągowego. Drugi wniosek został złożony w dniu 1 października 2010 r, a organ l. instancji wydał decyzję o umorzeniu. Postępowanie trwało 2 lata i 9 miesięcy. Skarżący przyznał, że jego działka leży w obszarze, na którym obowiązuje plan [...], natomiast w obszarze planu [...] jest położona jedynie część drogi ul. [...] i nie dotyczy działki skarżącego.
12 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
14 Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod kątem zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna.
15 Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie wniosek skarżącego (z dnia 28 września 2010 r.) dotyczący ustalenia warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z drogą dojazdową oraz wjazdem na działkę nr [...] z działki nr [...], został złożony zanim uchwalono miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla obszarów [...] i [...] Na datę wydania w tej sprawie decyzji przez organ I. i organ II. instancji, większa część działki nr [...] (na której inwestor zamierzał zlokalizować budynek mieszkalny jednorodzinny) zlokalizowana jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (uchwała Rady Miasta K. z dnia 19 grudnia 2012 r. Nr [...]), a działka nr [...]i niewielki fragment działki nr [...]zlokalizowane są w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (uchwała Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2012 r. Nr [...] Plan miejscowy dla obszaru [...] obowiązuje od dnia 8 lutego 2013 r. Plan miejscowy dla obszaru [...] obowiązuje zaś od dnia 26 grudnia 2010 r.
16 Tym samym ustalanie warunków zabudowy dla określonego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego stało się rzeczywiście bezprzedmiotowe. W polskim systemie prawnym warunkiem otrzymania pozwolenia na budowę jest uprzednie ustalenie warunków zabudowy. Warunki zabudowy albo wynikają wprost z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wówczas nie wydaje się żadnej decyzji stwierdzającej istnienie takich warunków, albo też w przypadku, gdy dany teren nie jest objęty takim planem miejscowym – warunki zabudowy ustala się decyzją (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Początkowo w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym teren działek nr [...] i [...] nie były objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, a więc inwestor miał prawo taki wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożyć. Jeżeli jednak w trakcie postępowania administracyjnego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wchodzi w życie, to niedopuszczalnym staje się dalsze merytoryczne procedowanie w zakresie ustalania warunków zabudowy i takie postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I. instancji. W tej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynikała z braku podstawy prawnej do ustalania warunków zabudowy, ponieważ warunki zabudowy wprost wynikają z planu miejscowego.
17 Podobne stanowisko prezentują sady administracyjne. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 709/08, opub. w LEX nr 532209 stwierdził, że wobec niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy, lub o zmianie takiej decyzji, dla inwestycji lokalizacyjnej lub znajdującej się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy lub w sprawie zmiany takiej decyzji należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 K.p.a.
18 Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zakwestionowana decyzja jest prawidłowa. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w zakresie terenu objętego wnioskiem inwestora weszły w życie odpowiednio 26 grudnia 2010 r. i 8 lutego 2013 r., kiedy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie było zakończone, zatem wydanie takiej decyzji stało się niedopuszczalne. Skoro tak, to organ I. instancji nie mógł wydać innej decyzji niż umarzające postępowanie, a organ odwoławczy utrzymał taką decyzję w mocy.
19 Zarzuty skarżącego nie mogą odnieść zamierzonego w skardze skutku. Rzeczywiście w tej sprawie organy administracji długo prowadziły postępowanie, ale przez znaczny okres czasu postępowanie to było zawieszone. W okresie zawieszenia postępowania organ administracji winien podejmować czynności zmierzające do usunięcia przyczyny zawieszenia, ale przy tym nie wolno mu załatwiać sprawy merytorycznie. Zawieszenie to miało miejsce na skutek pozyskania informacji o prowadzeniu procedury planistycznej dla obszaru inwestycji i w drugim przypadku (dwa razy było bowiem postępowanie zawieszane) po ustaleniu brak stron tego postępowania. Takie przesłanki mogły stanowić podstawę do zawieszenia postępowania.
20 Należy także wyjaśnić skarżącemu, że w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to treść tego planu określa dopuszczalny zakres zagospodarowania znajdujących się w nim nieruchomości. Nie ma potrzeby ustalania dodatkowych warunków zabudowy. Skarżący może więc dokładnie zapoznać się z planem miejscowym co do sposobu zagospodarowania jego działki i na tej podstawie będzie wiedział, w jaki sposób i w jakim zakresie może realizować swoje zamierzenia inwestycyjne. Sąd przy tym wyjaśnia, że nawet w przypadku, gdyby organ administracji ustalił warunki zabudowy przed wejście w życie planów miejscowych to i tak z chwilą rozpoczęcia terminu ich obowiązywania, Prezydent Miasta K. zobowiązany byłby do oceny ustaleń warunków zabudowy z wydanej decyzji z ustaleniami zawartymi w planie miejscowym i w razie wykazania różnicy w tych ustaleniach – zobowiązany byłby do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy (art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), chyba że wcześniej inwestor uzyskałby pozwolenie na budowę. Niedopuszczalne natomiast byłoby ustalanie warunków zabudowy dla danego obszaru już po wejściu w życie planu miejscowego.
21 Tym samym należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) skargę należało oddalić.