Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2004 r., II SA/Kr 1653/02

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2004 r., II SA/Kr 1653/02

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący SędziaNSA Piotr Lechowski (spr) Sędziowie AWSA Dorota Dąbek NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2004 r sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 czerwca 2002 r, Nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów I uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego S. G. kwotę [...] złotych ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie

2 II SA/Kr 1653/02

3 Uzasadnienie

4 Decyzją z dnia 8 czerwca 2002 r znak. [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania S. G., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...].2002 r znak. [...]., którą odmówiono wprowadzenia zmian podmiotowych w ewidencji gruntów obręb B., gmina M. w odniesieniu do części drogi stanowiącej działkę ewidencyjną oznaczoną Nr [...]..

5 W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7 "b" ust. 2 pkt 2, art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 z późn. zm.).

6 W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano następujące ustalenia faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.

7 Wnioskiem z dnia [...].2001 r S. G wystąpił do Starosty o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów obrębu B. w gminie M.. Zmiana polegać miała na przyłączeniu do stanowiącej własność wnioskodawcy i jego żony W. działki ewidencyjnej oznaczonej Nr [...]., objętej księgą wieczystą Nr [...]., części działki ewid. [...]., oznaczonej jako droga. Zdaniem wnioskodawcy część drogi stanowiącej działkę [...]., na odcinku pomiędzy działką Nr [...]. a działką Nr [...]., stanowi w istocie własność wnioskodawcy jako dalsza część działki ewidencyjnej Nr [...].. Żądanie sprostowania ewidencji gruntów, opierał S.G. a przedłożonych dokumentach w postaci kopii wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...]. 2000 r sygn. [...]., którym oddalono powództwo Gminy przeciwko S. i W. małż. G. o eksmisję z gruntu, odpisu z wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...].2000 r sygn. akt [...]., którym oddalono apelację Gminy od w/w wyroku, zawiadomienia z wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...]..2001, oraz na wyrycie z mapy ewidencyjnej, złożonym w dokumentach księgi wieczystej [...].

8 Starosta decyzją z dnia [...].2002 r, odmówił wprowadzenia żądanej zmiany, w oparciu o ustalenie, że ewidencja gruntów od początku jej założenia w 1963 r obejmowała dwie oddzielne działki ewidencyjne Nr [...]. i [...]. przy czym stan prawny działki [...]. jest uregulowany na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...]..1977 r Nr [...]. a podstawą oznaczenia tej nieruchomości w księdze wieczystej był wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów Nr [...]. z [...]..1983 r - zgodny z danymi ewidencji gruntów na dzień wydania aktu własności ziemi. Natomiast stan prawny działki ewid. [...].jest nieuregulowany, a w poz. 120 rejestru gruntów jako "samotny posiadacz" posiadacz działki ewid. [...]. wpisany jest Urząd Miasta i Gminy. Zdaniem organu I instancji ewidencja nie wymaga sprostowania, gdyż nie zawiera błędu a przedłożone dokumenty nie stanowią podstawy wprowadzenia zmiany podmiotowej przez ujawnienie S. G. jako właściciela części działki [...]., przez zmianę obszaru działki ewid. Nr [...].

9 W odwołaniu od tej decyzji S. G. zarzucał wadliwą ocenę zebranych materiałów i błędne w związku z tym ustalenia. Zdaniem skarżącego właśnie ze znajdującego przy aktach księgi wieczystej założonej dla działki Nr [...]., wyrysu z mapy, wynika, że działka Nr [...]. graniczy z działką Nr [...]. i nie są one rozdzielone działką Nr [...]., a powierzchnia "nazwana działką [...]. na tej długości należy do działki Nr [...].".

10 Skarżący zarzucił, że jeżeli w ewidencji założonej w 1963 r została na mapie wykreślona działka [...]., to stało się to bezpodstawnie i w tym tkwi błąd ewidencji, a organ tym się nie zajmował.

11 Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, odwołując się do zebranych w sprawie dowodów, dokonał ustaleń faktycznych zbieżnych z ustaleniami organu I instancji. W szczególności przyjął, że stan prawny nieruchomości oznaczonej numerem działki [...].o pow. [...].ha przedstawia [...]. w której podstawą wpisu prawa własności stanowił a. w .z. z dnia [...]..1977 oraz wyrys z mapy ewidencji gruntów Nr [...]. a stan ewidencji gruntów obejmującej oddzielne działki nr [...]. i [...]. jest taki sam od momentu założenia ewidencji gruntów. Nie stwierdził zatem organ odwoławczy błędu w ewidencji gruntów, polegającego na wyodrębnieniu działki Nr [...]. z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]., ani też nie uznał przedłożonych dokumentów, za podstawę ustalenia, że część działki [...]. stanowi własność wnioskodawcy.

12 Wskazano natomiast, że skoro odwołujący się twierdził w swych zeznaniach, że przedmiotowa część drogi jest w jego władaniu, to może dochodzić w odrębnym postępowaniu wykazania go jako władającego tym gruntem.

13 Skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy na powyższą decyzję złożył S. G.. Skargę oparto na zarzucie niezgodności z prawem. Nie wskazując konkretnego przepisu prawa skarżący zarzucił wadliwość oceny zebranego materiału i dokonanych ustaleń. Skarżący podnosił, że ze znajdującego przy aktach [...]. wyrysu z mapy ewidencji wynika, że działka [...]. graniczy bezpośrednio z działką Nr [...]. nie figuruje na niej między tymi działkami dz. ewid. Nr [...].. Zarazem na złożone organowi dowody, w tym z uzasadnień orzeczeń sądowych podnosił skarżący, iż w tych postępowaniach ustalono, że działkę [...]. ustanowiono przy okazji pomiarów dla celów podatkowych a nie ewidencyjnych, kwestionował władanie nią Gminy, i wykazywał, że pas gruntu widniejący jako działka [...]. nie był drogą, a jedynie "przejściem" udostępnianym za zgodą właścicielki - t.j. przez matkę żony skarżącego.

14 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, że na kopiach z mapy ewidencyjnej z 1963 r istnieje już działka ewidencyjna Nr [...]., której stan prawny jest nieuregulowany.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważał.

16 Skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy przed dniem [...].2004r i przed tą datą postępowanie nie zostało zakończone. Stosownie zatem do przepisu art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

17 Zgodnie z przepisem art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)-sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej ( art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ).

18 W sprawowaniu tej kontroli pod względem zgodności z prawem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, (art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

19 Dokonana na tej płaszczyźnie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania skargi za uzasadnioną, choć częściowo z innych przyczyn, niż podniesione w skardze.

20 Ustawa z dnia 17 maja 1989r Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U 2000r Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.)- zwana dalej ustawą- w przepisie art. 2 pkt 8 definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Podmiotowy i przedmiotowy zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków określają przepisy art. 20 ustawy oraz ewentualnie wydane na podstawie jej art. 20 ust 4 rozporządzenia Rady ministrów. W świetle art. 20 ust 1 pkt 1 ustawy, do informacji przedmiotowych dotyczących gruntów należą m. in. informacje o ich położeniu, granicach, powierzchni oraz oznaczeniach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą te grunty.

21 Zgodnie z przepisem art.20 ust.2 pkt 1 ustawy, z ewidencji wykazuje się także; właściciela a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części.

22 Pomieszczony w Rozd. 10 ustawy zawierającym przepisy przejściowe i końcowe, art. 51 stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955r o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz.32) oprócz właściciela do czasu uregulowania tytułu własności, wskazuje się także osobę władającego.

23 Nośnikiem informacji o gruntach , budynkach i lokalach, zgodnie z art. 24 ust 1 ustawy jest tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Zarazem przepisy art. 23, 37 ust 2 ustawy wskazują właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne jako podmioty obowiązane do przesyłania staroście (jako organowi prowadzącemu ewidencję gruntów- art. 22 ust 1) odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów. Również na właścicielach oraz - w oznaczonym ustawą zakresie (art. 20 ust 2 pkt 1 i art. 51) - na władających gruntami ciąży obowiązek zgłaszania wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków , a na żądanie starosty osoby zgłaszające zmiany są obowiązane (art. 22 ust 3) dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

24 W dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, obowiązywało już (od dnia [...]. 2001r) Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Rozporządzenie to nie zna już pojęcia "prostowania" danych ewidencyjnych, którym posługiwały się przepisy poprzednio obowiązującego Rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996r w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 158, poz. 813 z późn. zm.), oraz przepisy - mającego zastosowanie w przypadkach określonych § 65 ust 2 w/w Rozporządzenia - zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969r w sprawie ewidencji gruntów (Mon. Poi. Nr 11, poz. 48 z późn. zm.).

25 Przepisy powołanego Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków-dalej zwanego Rozporządzeniem- regulując zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zasady wymiany danych ewidencyjnych, posługują się, kategorią aktualizacji operatu ewidencyjnego poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do danych ewidencyjnych. Przy czym aktualizacja nastąpić może z urzędu lub na wniosek (§§ 45 ust 1, 46 ust 1). Zgodnie z postanowieniami § 46 ust. 2 pkt 2 podstawę wprowadzenia zmian stanowić może również zmiana wynikająca z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych.

26 W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). W pojęciu " aktualizacji" ewidencji gruntów i budynków, mieści się zatem także, usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych . Z przepisu § 84 Rozporządzenia wynika, że określone nim zasady aktualizacji mają zastosowanie do operatów ewidencyjnych założonych i prowadzonych przed jego wejściem w życie w takim zakresie, w jakim umożliwia tę aktualizację, system informatyczny obsługujący bazę danych ewidencyjnych.

27 Zarazem przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz. U. z 2001 r Nr 124, poz. 1361 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków, obecnie zwanej katastrem nieruchomości . W dziale I- O księgi wieczystej zgodnie z art. 25 ust 1 pkt 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, oraz przepisami § 28 , §31 ust 1 pkt 3 , 4 i 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów ( Dz. U. Nr 102, poz. 1122), obowiązującego już w dacie wydania zaskarżonej decyzji ( od dnia [...]..2001 r) wpisuje się oznaczenie nieruchomości. Podstawę oznaczania nieruchomości w księdze wieczystej stanowi wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z oznaczonymi na mapie numerami działek oraz wypis z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów w ewidencji gruntów i budynków, chyba, że odrębne przepisy stanowią inaczej.

28 Z powyższego wynika, że to dane z ewidencji gruntów są decydujące dla oznaczania nieruchomości w dziale 1-0 księgi wieczystej. Źródłową zatem dla oznaczenia nieruchomości w dziale 1-0 księgi wieczystej jest dokumentacja kartograficzna oparta na mapie ewidencyjnej. Treść mapy ewidencyjnej stosownie do przepisów powołanego Rozporządzenia z 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. zgodnie z przepisem § 28 ust 1 pkt 1 ,2 6 granice działki, oznaczenia punktów granicznych i numery działek ewidencyjnych.

29 Organy obu instancji, przyjęły że przedmiotem żądania było wprowadzenie zmiany podmiotowej, polegającej na włączeniu części działki ewidencyjnej [...]., na odcinku, na którym przylega do działki ewid. Nr [...]. objętej KW. [...]. i stanowiącej własność S. G..

30 Zgodnie z § 9 ust. 1 działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Przepis ust. 2 § 9 w punktach 1-3 wymienia sytuację, w których mimo jednorodności pod względem prawnym, wykazuje się jako odrębne sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne.

31 Jednakże w świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, informacje m.in. o położeniu, granicach, powierzchni czy rodzajach użytków gruntowych, należą do przedmiotowych elementów ewidencji gruntów. W istocie zatem żądanie skarżącego zmierzało do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów przez wymianę jej danych przedmiotowych ,stanowiących podstaw w księdze wieczystej działki Nr [...].. Wymiana danych polegać miała na objęciu granicami działki [...]. także, powierzchni działki Nr [...]., na odcinku, na którym znajduje się ona pomiędzy działkami [...]. i [...].Zmiana podmiotowa byłaby tylko skutkiem, następstwem zmiany przedmiotowej.

32 Racje mają organy ewidencyjne zajmujące stanowisko, że w świetle wyżej powołanych przepisów, nie jest dopuszczalne w postępowaniu ewidencyjnym rozstrzyganie o tytułach własności do działek ewidencyjnych, oraz że z przedłożonych przez skarżącego w postępowaniu ewidencyjnym orzeczeń sądowych nie wynika, iż to skarżący jest właścicielem działki ewid. Nr [...].

33 Zarazem jednak słuszne jest stanowisko skargi, że nie została w sposób wystarczający wyjaśniona faktyczna podstawa rozstrzygnięcia a w szczególności czy działka [...].została utworzona zgodnie z zasadami ewidencji. A istotę stanowiska skarżącego stanowi pogląd, iż na wyry się mapy ewidencyjnej Nr [...].stanowiącym podstawę oznaczenia w księdze wieczystej działki Nr [...]. działka ta graniczy bezpośrednio z działką Nr [...]. gdyż linia kreskowana w konturze działki Nr [...]., nie wydziela działki Nr [...]. jako odrębnej działki ewidencyjnej.

34 Wskazując, że na mapie tej, znajduje się obszar oznaczony od strony działki [...].linią przerywaną, twierdzą organy ewidencji, iż tak oznaczona jest istniejąca od 1960 r działka ewidencyjna Nr [...]..

35 Jest poza sporem, że na mapie ewidencyjnej aktualnej, ta sama działka z obu stron oznaczona jest linią ciągłą. Jednakże przyczyna tej rozbieżności mająca kluczowe znaczenie dla oceny, jak na wyry się z mapy z ewidencji służącym za opis nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...]. oznaczono granice tej działki, nie została w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wyjaśniona. W szczególności, nie zostało wykluczone w uzasadnieniu decyzji, ze oznaczenie linią przerywaną według ewidencji z 1960 r oznaczało tylko sposób oznaczenia użytku (rodzaju użytku), w ramach tej samej działki ewidencyjnej. Należy tu zaznaczyć, że decyzję organu I instancji poprzedzało skierowane do skarżącego pisemne wyjaśnienie z dnia [...]..2002 r (k.24) mające w zamiarze organu załatwić sprawę. Według treści tego pisma, "stan przedstawiający działkę nr [...].na wyrysie z ewidencji gruntów wykonanym do celów założenia KW [...]. jest zgodny w zasadniczej części z aktualną treścią ewidencji gruntów, a jedyna różnica polega na sposobie oznaczenia drogi Nr [...].Na wyrysie dla założenia K W działkę oznaczono z jednej strony linią przerywaną, a w obowiązującej ewidencji gruntów, oznaczona jak w całości linia ciągłą". Stwierdza dalej organ, że "inny sposób graficznego przedstawienia działki [...]. na mapie ewidencji wynika z przepisów o sposobie jej prowadzenia i nie stanowi podstawy zmiany granic działki". Przepisów tych nie wskazano, a stanowiska tego nie powtórzono w motywach zaskarżonych decyzji. W istocie zatem, naruszony został przepis art. 107 § 3 kpa obligujący organ administracji do wyjaśnienia przyczyn z powodu których organ innym dowodom odmówił mocy dowodowej. Skoro w toku sprawy organ powoływał się na przepisy o sposobie prowadzenia ewidencji według których granice działek ewidencyjnych mogły być przedstawione w formie linii przerywanej, to winien to wykazać w uzasadnieniu decyzji.

36 Należy mieć na uwadze, że organy powołują się na stan ewidencji z lat 60-63, który w świetle § 3 pkt 1 Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 w sprawie ewidencji gruntów, regulowany był instrukcją Ministra rolnictwa z dnia 21 kwietnia 1955 r. Instrukcja ta utraciła moc z wejściem w życie wspomnianego zarządzenia z 1969.

37 Wydanie aktu własności ziemi nastąpiło w czasie obowiązywania przepisów tego zarządzenia, i pod jego rządami lecz kilka lat później wydano na potrzeby założenia księgi wieczystej wyrys z mapy ewidencyjnej. Przepis §102 powyższego zarządzenia z 20.02.1969 obligował do dostosowania do obowiązujących przepisów operatów ewidencji gruntów założonych w sposób odmienny, niż to prze widują zasady zarządzenia.

38 W ustaleniach organów pominięto kwestię czy po roku 1969 założona wcześniej ewidencja była modernizowana, oraz jaki dokument kartograficzny stanowił podstawę oznaczenia nieruchomości przy wydaniu aktu własności ziemi z 1977 r.

39 Dopiero wówczas możliwe będzie zajęcie przez organy stanowczego stanowiska czy istnieje podstawa do aktualizacji ewidencji, przez wymianę błędnych danych dotyczących opisu na mapie ewidencji gruntów działki ewid Nr [...].. Wyrys z mapy bowiem tylko odzwierciedla stan mapy ewidencyjnej.

40 Z tych przyczyn orzeczono jak w punkcie 1 szym sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec treści uchylonych decyzji, nie zachodziły przesłanki do stosowania przepisu art. 152 ustawy. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania oparto na przepisie art. 200 ustawy.