Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2010 r., II SA/Kr 1646/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2010 r., II SA/Kr 1646/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. F. kwotę 100,00 zł ( sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 II SA/Kr 1646/09

UZASADNIENIE

3 Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. A.F. , zam. w Z. , ul. [...] zwrócił się do Urzędu Miasta Z. z wnioskiem o zaopiniowanie, a następnie o zatwierdzenie projektu podziału działek nr 1 i nr 2 , położonych w Z. , przy ul. [...].

4 W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta Z. , pismem z dnia 1 lipca 2009 r. nie mającym formy decyzji administracyjnej poinformował A. F. że jego żądanie nie znajduje żadnych podstaw prawnych i nie może być w żaden sposób uwzględnione. Organ wyjaśnił, że A. F. nie przysługuje żadne prawo rzeczowe do nieruchomości wskazanych we wniosku, a zatem nie może on skutecznie żądać podziału tej nieruchomości. Osoba nie będąca właścicielem lub użytkownikiem nie może być stroną postępowania podziałowego. Burmistrz napisał, że w tej sytuacji wniosek jest bezzasadny, nie wyraża on zgody na podział nieruchomości oraz, że ustawa o gospodarce nieruchomościami reguluje zasady podziału nieruchomości gruntowych, czyli nieruchomości wykazanych w operacie ewidencji gruntów i budynków, a nie parcel gruntowych, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jednolity kataster gruntowy utracił moc z dniem wejścia w życie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, który wprowadzał jednolitą ewidencję gruntów i budynków i wszystkie dane o gruntach i budynkach mogły być oparte wyłącznie na ewidencji.

5 A.F. złożył na powyższe pismo odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. zarzucając, że zaskarżane pismo (decyzja) zostało wydane z obrazą przepisów postępowania administracyjnego, jak również z naruszeniem trzech prawomocnych wyroków WSA w Krakowie oraz z naruszeniem szeregu innych decyzji administracyjnych. Wyroki te stwierdzały, że Miasto Z. nie posiada tytułu prawnego do obu w/w działek, a mapy którymi się posługuje Burmistrz są niezgodne z mapami katastralnymi.

6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] stwierdziło niedopuszczalność powyższego odwołania.

7 W uzasadnieniu tego postanowienia napisano, że pismo Burmistrza Z. z dnia 1 lipca 2009 r. nie było decyzją administracyjną, toteż nie przysługiwało od niego odwołanie. Kolegium uważa, że pismo to nie posiada cech decyzji takich, jak: rozstrzygnięcie i podstawa prawna. Zawarte w nim informacje nie wywołują skutków prawnych.

8 Na powyższe postanowienie SKO A.F. skierował w dniu 1 września 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając, że SKO "nie wgłębiło się w całość materiału dowodowego" a Urząd Miasta również nie zgromadził odpowiednich dowodów i nie zweryfikował przebiegu granic działki nr 3 , będącej własnością skarżącego.

9 W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym i z całkowicie zgodnymi zapatrywaniami doktryny prawa administracyjnego o przynależności danego działania do kategorii decyzji administracyjnych nie decyduje nazwa, ale treść. Decyzja administracyjna jest przy tym charakteryzowana jako akt "czteroprzymiotnikowy" będący jednocześnie aktem indywidualnym, konkretnym, jednostronnym i zewnętrznym. Z formalnego punktu widzenia ma ona zawierać elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a., przy czym dla zaliczenia aktu jako decyzji administracyjnej wystarczy zawarcie w niej rozstrzygnięcia, wskazanie organu wydającego, wskazanie strony lub stron oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Pozostałe elementy, choć istotne, nie mają wpływu na prawny byt decyzji administracyjnej.

11 W kontekście powyższego, w analizowanej tu sprawie należy zauważyć, że będące przedmiotem zakwestionowanego odwołania pismo Burmistrza Miasta Z. z

12 dnia 1 lipca 2009 r. Nr [...] zawiera wszystkie niezbędne cechy i elementy decyzji administracyjnej Jest to akt indywidualny (skierowany do A.F. ), konkretny (dotyczący jego wniosku o dokonanie podziału konkretnej nieruchomości), jednostronny (podjęty przez Burmistrza bez udziału strony) i zewnętrzny (skierowany do podmiotu pozostającego poza systemem administracji publicznej). Akt ten zawiera również wymienione wyżej, niezbędne elementy, wyznaczone przez art. 107 § 1 k.p.a. Zawiera on niewątpliwe rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, zawierające się w słowach: "Żądanie nie znajduje jakiejkolwiek podstawy tak w prawie materialnym, jak i procesowym, z uwagi na powyższe nie może być w żaden sposób uwzględnione", a także w słowach: "Burmistrz Miasta Z. nie wyraża zgody na podział nieruchomości, gdyż nie przysługują panu uprawnienia strony", "żądanie pana w przedmiotowym zakresie jest bezprzedmiotowe" i "wniosek (...) jest bezzasadny...". Pismo to zostało ponadto skierowane do strony (wnioskodawcy), przy czym, jeżeli organ uznał brak legitymacji procesowej po stronie A. F. , powinien był umorzyć postępowanie administracyjne, co również wymaga formy decyzji administracyjnej (art. 105 § 1 k.p.a.). Ponadto pismo to niewątpliwie pochodzi od właściwego organu (pieczęć Burmistrza Miasta Z. ) i zostało przez niego osobiście podpisane.

13 Skoro zatem pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia 1 lipca 2009 r. Nr [...] jest decyzją administracyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. naruszyło art. 134 k.p.a., stwierdzając niedopuszczalność odwołania A. F. Z tego powodu Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postanowiono w myśl art. 200 tejże ustawy.