Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2016 r., II SA/Kr 1438/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2016 r., II SA/Kr 1438/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta postanowieniem z 07.07.2015r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 123 kpa po rozpoznaniu wniosku M. J. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa poddasza nieużytkowanego na lokal mieszkalny z rozbudową instalacji wewnętrznych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym oraz rozbudowa budynku garażu połączona ze zmianą konstrukcji dachu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K.".

3 M. J., zgodnie z pouczeniem, wniosła zażalenie na ww. postanowienie.

4 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 24.08.2015 r. znak: [...], na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 144 kpa oraz art. 101 § 3 kpa, stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

5 W uzasadnieniu organ wskazał, że w świetle aktualnego brzmienia art. 101 § 3 kpa wprowadzonego ustawą z 3.12.2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego środek zaskarżania nie służy w sytuacji wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i odmowie zawieszenia postępowania. W takiej sytuacji organ administracji po otrzymaniu środka zaskarżania zastosować winien art. 134 kpa. Przepis ten obliguje organ odwoławczy do badania dopuszczalności środka zaskarżania. Dopuszczalność zaskarżania tak decyzji, jak i postanowień określona jest przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie środka przez legitymowany podmiot, przesłanki przedmiotowe - to wniesienie środka od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie zachodzi brak przesłanki przedmiotowej aby można było skutecznie złożyć środek zaskarżenia, czyli w tym przypadku zażalenie.

6 M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zarzucając naruszenie art. 101 § 3 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że stronie nie przysługuje zażalenie podczas, gdy faktycznie takie zażalenie jest dopuszczalne. Wniosła o uchylenie "decyzji zarówno organu l jak i II instancji" oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

7 W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia, które jest na etapie realizacji w momencie procedowania decyzji wz. Ta okoliczność była zgłaszana do organu l instancji. Jednakże Prezydent z niezrozumiałych przyczyn nie ustosunkował się w żaden sposób do sprawy. Organ l instancji co prawda, wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień i przedłożenia stosownych decyzji i dokumentów, z których wynika, że dotychczas realizowane inwestycje realizowane były z zachowaniem przepisów ustawy, jednakże faktycznie nie odniósł się w żadnym zakresie do faktu realizowania inwestycji. Takie postępowanie organu l instancji jest niezrozumiałe prowadzi bowiem - zdaniem skarżącej - do wydania decyzji o warunkach zabudowy wbrew przepisom ustawy. W takiej sytuacji PINB jest obowiązany do zweryfikowania istnienia samowoli, do tego natomiast czasu Prezydent Miasta powinien zawiesić przedmiotowe postępowanie, aby uniknąć wydawania decyzji, która w sposób rażący narusza przepisy prawa. Pogląd Kolegium o niedopuszczalności zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania nie jest uzasadniony. Analizując treść art. 101 § 3 kpa, skarżąca stwierdziła, że zażalenie przysługuje na postanowienie "w sprawie" - to znaczy zarówno na postanowienie o zawieszeniu postępowania jak i o odmowie zawieszenia postępowania. Gdyby przedmiotowa norma miała mieć taką treść, jak wskazuje SKO, to wówczas przepis ten stanowiłby, że zażalenie przysługuje na postanowienie "w przedmiocie", a nie "w sprawie". Sformułowanie "w sprawie" oznacza każde rozstrzygnięcie, które dotyczy kwestii zawieszenia postępowania, w przeciwieństwie do sformułowania "w przedmiocie".

8 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Przedmiot niniejszej sprawy stanowiło postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

12 W myśl art. 101 § 3 kpa w brzmieniu nadanym tej normie ustawą z 3.12.2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, póz. 18) "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Przed nowelizacją przepis powyższy brzmiał następująco: "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie".

13 W ocenie sądu, wskazana wyżej nowelizacja miała na celu ograniczenie dopuszczalności wnoszenia zażaleń na rozstrzygnięcia niehamujące biegu postępowań administracyjnych. Przy takim założeniu aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 kpa należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 kpa było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 10.12.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1467/14)

14 Konkludując należy uznać, że znowelizowane przepisy kpa wyłączają możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Takie rozumienie omawianego przepisu nie narusza prawa strony, ponieważ zgodnie z art. 142 kpa odmowę zawieszenia postępowania strona może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji.

15 Zaskarżone postanowienie organu II instancji zostało wydane na podstawie art. 134 kpa, zgodnie z którym, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

16 Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie zaś z przepisem art.144 kpa, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zażalenie jest między innymi wtedy niedopuszczalne, gdy ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia środka zaskarżenia.

17 Nadmienić wypada, że błędne pouczenie w postanowieniu Prezydenta Miasta nie tworzy uprawnienia do skorzystania ze środka zaskarżenia, którego ustawa nie przewiduje. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 19.04.2012 r., sygn. II OSK 193/11 stwierdził, że warunkiem zastosowania art. 112 kpa jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia.

18 W oparciu o powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

19 Sąd wyjaśnia również, a to z uwagi na podniesione w skardze zarzuty dotyczące wydania przez organ l instancji decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, że stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia oznacza, że organ odwoławczy w ogóle nie jest uprawniony do badania, czy i dlaczego w sprawie istnieje bądź nie istnieje zagadnienie wstępne mogące tamować bieg postępowania administracyjnego. Kwestia ta nie podlega także ocenie sądowej w rozpoznawanej sprawie. Taka ocena będzie mogła być dokonana dopiero w toku ewentualnego postępowania odwoławczego, a następnie sądowego inicjowanego skargą na decyzję organu II instancji.

20 Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.