Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., II SA/Kr 1429/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., II SA/Kr 1429/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. [...] w przedmiocie uznania zażalenia na przewlekłość postępowania za nieuzasadnione postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 (sto) zł.

Uzasadnienie

2 A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. [...]. Postanowieniem tym, wydanym na podstawie art. 37 k.p.a., uznano za nieuzasadnione zażalenie A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej wykupu lokalu użytkowego w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami.

3 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. póz. 270) - dalej określanej jako p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola pozostałych postanowień nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych.

4 Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a. Nie należy ono do żadnej z kategorii postanowień wymienionych art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Na takim stanowisku stanął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2259/10 (LEX nr 1145577), wskazując: "Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego".

5 Biorąc powyższe pod uwagę należało dojść do wniosku, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakazuje odrzucić skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.