Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2009 r., II SA/Kr 1037/09
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2009 r., II SA/Kr 1037/09
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 marca 2009 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Uzasadnienie
2 Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem wniesionym przez W.L. decyzję Burmistrza Miasta T. orzekającej o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzewa. We wszystkich pismach składanych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego podawano adres: ul. [...] M.
3 Wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skierowano do skarżącej na ww. adres, ale pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 6 kwietnia 2009 r. i 14 kwietnia 2009 r.), przesyłka ta nie została odebrana przez skarżącą.
4 Dnia 8 czerwca 2009 r. skarżąca dowiedziała się o ww. decyzji i dnia 10 czerwca wraz ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
5 Skarżąca podała, że dopiero 8 czerwca jej wnuczek dowiedział się w Urzędzie Gminy w T. o wydaniu decyzji. Wskazał, że w M. przebywa tylko tymczasowo, a ponieważ jest osobą samotną, nikt inny nie mógł tej przesyłki odebrać.
6 Na wezwanie Sądu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na nieobecność skarżącej w miejscu zamieszkania oraz miejsca i czasu przebywania w kwietniu 2009 r. w innych miejscach, cele opuszczenia miejsca zamieszkania i dzień powrotu pod dotychczasowy adres zamieszkania skarżąca wyjaśniła, że jej stałym miejscem zamieszkania jest K. , a w M. jest współwłaścicielką części domu po zmarłych rodzicach i tam jest zameldowana tymczasowo. Podała, że jest osobą samotną, bez zobowiązań rodzinnych i mając samochód często wyjeżdża. Nie przywiązuje nadmiernej uwagi do tych wyjazdów i ze względu na znaczny upływ czasu nie jest w stanie określić ani daty wyjazdy z M. , ani powrotu. Wskazała również, że była w tym czasie u swojej przyjaciółki w L. , u jej dobrych znajomych na wsi, gdzie przy okazji korzystała z rehabilitacji ruchowej i bioenergoterapeutycznej.
7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
8 Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie (np. decyzji).
9 Pierwsze zawiadomienie (tzw. awizo) o postawieniu przesyłki zawierającej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2009 r. pozostawiono w dniu 6 kwietnia 2009 r. Kolejne zawiadomienie nosi datę 14 kwietnia 2009 r. i również to zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nie spowodowało faktycznego jej odebrania.
10 Zgodnie z art. 44 K.p.a. w takiej sytuacji (niemożności doręczenia przesyłki osobiście do rąk adresata lub do rąk innej uprawnionej osoby) pozostawia się zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w urzędzie pocztowym (lub urzędzie gminy), umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
11 W przypadku niepodjęcia przesyłki w ww. 7-dniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.).
12 W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, liczonego od daty zostawienia pierwszego zawiadomienia, a samo pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 3 K.p.a.).
13 W tej sprawie spełniono wymogi wynikające z ww. przepisu. Pierwsze zawiadomienie nosi datę 6 kwietnia 2009 r., a tym samym – po powtórnym zawiadomieniu – przyjęto, że skutecznie dokonano doręczenia ww. przesyłki z dniem 20 kwietnia 2009 r. (poniedziałek). Od tej daty zaczął biec 30-dniowy termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który zakończył swój bieg z dniem 20 maja 2009 r. .
14 Skarżąca wniosła skargę w dniu 10 czerwca 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, że w samej decyzji dowiedziała się 8 czerwca 2009 r.
15 Instytucja przywrócenia terminu uregulowana została w art. 86-88 P.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 2 i art. 87 § 1-2 i 4-5 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, przy zachowaniu następujących warunków:
16 a) braku upływu okresu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.);
17 b) istnienia negatywnych skutków dla skarżącej w zakresie postępowania sądowego w przypadku uchybienia terminu (art. 86 § 2 P.p.s.a.);
18 c) uprawdopodobnienia we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wskazującej na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.);
19 d) dokonaniu – równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu - czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.);
20 e) braku upływu roku od uchybienia terminu, chyba że zachodzi wyjątkowy przypadek uzasadniający jego przywrócenie (art. 87 § 5 P.p.s.a.).
21 W tej sprawie skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku winna spełnić wszystkie warunki opisane powyżej w punktach a-e. W przeciwnym razie Sąd nie może orzec o przywróceniu terminu.
22 Niewątpliwie dopuszczalne było złożenie wniosku o przywrócenie terminu przez skarżącą z powodu negatywnych skutków, jakie uchybienie tego terminu powodowało dla W.L. (przesłanka wynikająca z art. 86 § 2 P.p.s.a.), a to dlatego, że warunkiem wniesienia rozpoznania skargi jest zachowanie 30-dniowego terminu do jej wniesienia.
23 Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu jednocześnie z wniesieniem samej skargi, czym spełniła drugą przesłankę wynikająca z art. 87 § 4 P.p.s.a. Nie minął również okres 1-roku od uchybienia terminu.
24 Jednakże należy wyraźnie podkreślić, iż instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentuje argumentację uprawdopodobniającą brak swojej winy w niedochowaniu terminu, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna niedochowania terminu istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Warunki te nie zostały spełnione w sprawie.
25 Analizując treść wniosku skarżącej należy wskazać, że podaje ona zasadniczo jeden argument wskazujący na nie dochowanie terminu, jakim jest wyjazd w kwietniu 2009 r. z M. do L. i pobyt tam. Nie wskazuje jednak, w jakim czasie ten pobyt miał miejsce, tzn. w jakim dniu skarżąca opuściła miejsc pobytu przy ul. [...] w M. , ani kiedy tam ponownie powróciła. Podaje przy tym, że jako osoba samotna, nie jest niczym ograniczona w zmianie miejsc zamieszkania i w tym okresie przebywała w swoich znajomych, przy okazji korzystając z rehabilitacji.
26 Tym samym należy podnieść, iż przedstawiony przez skarżącą argument nie pozwala na przyjęcie braku po jej stronie jakiejkolwiek winy w nie dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca przez cały czas trwania postępowania administracyjnego podawała swój adres jako ul. [...] M. . Taki sam adres widnienie na wniosku o przywrócenie terminu, jak w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 23.11.2009 r. Tym samym nie można czynić zarzutu organowi administracji, że korespondencję do skarżącej skierował właśnie na adres w M. przy ul. [...].
27 Skarżąca wiedząc, że toczy się postępowanie administracyjne powinna liczyć się z tym, że będzie wydana decyzja kończąca to postępowanie skierowana na podawany przez nią adres w M. Ponadto jak sama wskazuje na to skarżąca, jest ona osobą samotną, a więc nikt inny poza nią nie mógłby odebrać przesyłki nawet wówczas, gdyby doręczyciel chciał ją wręczyć dorosłemu domownikowi.
28 Można więc uznać, że przy dołożeniu najmniejszej staranności skarżąca mogła liczyć się z tym, że po wniesieniu w styczniu 2009 r. odwołania od decyzji organu I instancji, po upływie 1-2 miesięcy może zostać wydana decyzja przez organ odwoławczy. Tak też w tej sprawie miało to miejsce.
29 W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, iż dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa stanowi przesłankę wyłączającą przywrócenie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.).
30 Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.05.2008 r., sygn. akt I FZ 220/08, opub. w LEX nr 478982, "analizując przesłankę braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania określonej czynności procesowej Sąd kieruje się okolicznościami sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i bierze pod uwagę uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem".
31 Pogląd ten w całości akceptuje Sąd w tej sprawie.
32 Ponadto skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby ten wyjazd w kwietniu 2009 r. był podyktowany jakimiś szczególnymi dla niej okolicznościami. W istocie skarżąca podała, że chciała odwiedzić swoich znajomych.
33 W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu:
34 a) nieprzebywanie pod adresem, który podano jako adres, pod który miały być kierowane pisma (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 368/04, niepubl.);
35 b) przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 2384/03, niepubl.);
36 c) nieodebranie pisma z urzędu pocztowego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA/Po 54/01, niepubl.).
37 Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż nie można w tej sprawie zasadnie twierdzić, aby skarżąca nie zawiniła w zakresie uchybienia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy skarżąca nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, opub. w Mon. Praw. 2002r., nr 23, s.1059).
38 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 86 § 1 i § 3 P.p.s.a., odmawia przywrócenia terminu do wniesienia skargi, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania tej czynności.
39 W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a.