Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r., III SAB/Kr 4/21

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r., III SAB/Kr 4/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 22 października 2020 r. dotyczącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia skargę odrzucić.

Uzasadnienie

2 Skarżący K. J. pismem z dnia 26 listopada 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 22 października 2020 r. dotyczącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

3 W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że z uwagi na brak wpływu pisma z dnia 22 października 2020 r., które przywołuje skarżący, nie jest możliwe odniesienie się do przedstawionych zarzutów.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

5 Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

6 Wymaga podkreślenia, że Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia oraz innego aktu lub pojęcia czynności z zakresu administracji publicznej objętych zakresem art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualne stwierdzenie bezczynności organu skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jeśli nie zostały one jeszcze podjęte. Z tego też powodu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że Sąd nie może oceniać bezczynności w kwestiach, które pozostają poza zakresem jego kognicji, w następstwie czego skargę odnoszącą się do tego rodzaju bezczynności organu należy uznać za niedopuszczalną. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych – niż wymienione w pkt. 1-5 tego przepisu – przyczyn. W tym zakresie podnosi się bowiem, że podstawą odrzucenia skargi w oparciu o ww. przepis jest m.in. brak wniosku inicjującego postępowanie przed organem właściwym w sprawie, któremu zarzuca się bezczynność (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 99/09, LEX nr 633069; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1235/16, LEX nr 2338456 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 447/16, LEX nr 2310362).

7 W okolicznościach sprawy, skoro w aktach brak jest wniosku skarżącego z dnia 22 października 2020 r. dotyczącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, co potwierdza również organ, a skarżący tego nie zakwestionował w żaden sposób, to skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.