Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2014 r., III SAB/Kr 30/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2014 r., III SAB/Kr 30/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych, dalej "OSDOIRP", skargę na bezczynność OSDOIRP. Jako podstawę prawną wskazał art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". W piśmie stanowiącym załącznik do skargi, skarżący wniósł również o wymierzenie OSDOIRP grzywny.

3 Bezczynności skarżący upatruje w złożeniu ad acta jego pisma nazwanego "odwołaniem" od postanowienia OSDOIRP z dnia 19 września 2013 r. w sprawie radcy prawnego A. F. sygn. akt [...], o czym został poinformowany pismem OSDOIRP z dnia 10 stycznia 2014 r., które otrzymał w dniu 27 stycznia 2014 r. W ocenie skarżącego, ww. postanowienie zostało wydane w ramach sprawy administracyjnej. Skarżący podniósł, że w dniu 7 lutego 2014 r. nadał przesyłką pocztową do OSDOIRP wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

4 Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych przekazał pisma J. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wedle właściwości.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

6 Skarga podlega odrzuceniu.

7 Zgodnie z treścią art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei stosownie do § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

8 1) decyzje administracyjne;

9 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;

10 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

11 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

12 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

13 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

14 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

15 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

16 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

17 Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

18 Odpowiedzialność dyscyplinarna radców prawnych została uregulowana w rozdziale 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zm). Jednakże żaden z przepisów tej ustawy nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego. Stosownie, bowiem do treści art. 622 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych, kasacja do Sądu Najwyższego. Natomiast art. 741 ww. ustawy stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

19 Analizując orzecznictwo sądowe należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się problematyką dotyczącą postępowania dyscyplinarnego wobec radcy prawnego – przykładowo w postanowieniu z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 219/07 wskazał, że ustawodawca objął niektóre podmioty możliwością wniesienia skargi do sądu administracyjnego np. policjanci, funkcjonariusze celni, a jednocześnie niektóre podmioty, m. in. korporacje radców prawnych, możliwości takiej pozbawił. NSA stwierdził, że powyższe wynika z faktu, iż ustawa o radcach prawnych nie przewiduje w swej treści skargi do sądu administracyjnego.

20 Nadto wojewódzkie sądy administracyjne (WSA w Białymstoku - postanowienie z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II SAB/Bk 72/06, WSA w Gdańsku - postanowienie z dnia 20 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SAB/9/09, WSA w Warszawie - postanowienie z dnia 13.11.2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 104/12), uznały skargi dotyczące postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w ustawie o radcach prawnych za niedopuszczalne.

21 Zgodnie z tezą w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 72/06 "Postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają. W przepisach szczególnych sądowadministracyjną kontrolą legalności działania organów administracji w zakresie orzekania w sprawach dyscyplinarnych objęto m.in. policjantów, strażaków, funkcjonariuszy Służby Więziennej, funkcjonariuszy celnych, rzeczoznawców majątkowych. Natomiast w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnych radców prawnych, sprawy te objęte zostały kognicją Sądu Najwyższego. Ustawa o radcach prawnych w sposób enumeratywny wymienia sytuacje, w których przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 28 ust. 7, art. 31 ust. 2b, art. 33 ust. 8, art. 368 ust. 11, art. 37 ust. 4 ustawy o radcach prawnych). Postępowanie dyscyplinarne, a także bezczynność w nim do tego katalogu nie należy.

22 W sprawie Sąd zgadzając się w z powyższymi tezami stwierdza, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do radcy prawnego nie podlega kontroli sądów administracyjnych, ale Sądu Najwyższego – w stosunku do orzeczeń Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Dlatego skargę na bezczynność w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec radcy prawnego uznać należy za niemieszczącą się we właściwości sądu administracyjnego.

23 W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

24 Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

25 Z uwagi na powyższe Sąd odrzucając skargę nie mógł rozpoznać wniosku o wymierzenie grzywny.