Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r., III SA/Kr 641/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2018 r., III SA/Kr 641/18

Sentencja

1 Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 258/18 postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Skarżący we wniesionym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie zaznaczył iż domaga się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.

3 Opisując swój majątek wykazał 90 metrowy dom w którym znajduje się 12 metrowe mieszkanie i nieruchomość rolna o powierzchni 0,58 ha. Zadeklarował brak innych nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody określił na 841 zł emerytury.

4 Uzasadnienie swoich starań ograniczył do wzmianki iż zamierza złożyć skargę kasacyjną od wyroku tut. sadu oddalającego jego skargę o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego lecz wnieść ją może tylko z uwagi na przymus adwokat.

5 Zarządzeniem z 3 września 2018 r. wezwano skarżącego o złożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych mających na okolicznośc wykazania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych skarżącego tj.

6 • spisu miesięcznych wydatków, związanych z jego bieżącymi potrzebami, popartego odpowiednimi rachunkami,

7 • wyciągów z kont bankowych, obejmujących operacje z ostatnich trzech miesięcy i ich obecny stan,

8 • zeznania podatkowego za 2017 r.

9 • odpisów z ksiąg wieczystych lub kserokopii obejmujących nieruchomości bodące własnością lub współwłasnością wnioskodawcy,

10 • dowodu przekazu, przelewu emerytury za ostatni miesiąc,

11 • zaświadczenia z właściwego wydziału ewidencji pojazdów i kierowców o samochodach będących własnością, współwłasnością, wnioskodawcy lub o ich braku.

12 Odpowiadając na to wezwania skarżący nie przedstawił spisu o który był proszony, oświadczył że nie zbiera paragonów oraz że nie ma kont bankowych, że nie składa zeznań podatkowych, nie przedłożył odpisów z ksiąg wieczystych ani zaświadczenia z ewidencji pojazdów.

13 Z urzędu stwierdza się, że skarżący cyklicznie ubiega się w najrozmaitszych sprawach o prawo pomocy. We wszystkich składanych wnioskach skarżący przedstawia swoją sytuacją materialną w sposób niekompletny. Nie wykonuje kierowanych do niego wezwań.

14 Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje:

15 Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie czesciowym obejmujące ustanowienie m.in. radcy prawnego lub adwokata o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).

16 W realiach niniejszej sprawy oświadczenie zawarte we wniosku było niewystarczające. Skarżący nie udzielił jednak na wezwanie dodatkowych wyjaśnień o które był proszony. To powoduje, że przyznanie skarżącemu w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05). Tym bardziej, że pytania oraz kierowane do skarżącego żądania przedstawienia określonych dokumentów źródłowych nie wychodziły poza rzeczową potrzebę i dotyczyły wyłącznie weryfikacji rzetelności oświadczeń składanych przez skarżącego. Wystarczało udzielić jednoznacznych odpowiedzi i okazać żądane dokumenty. Wyjaśnienia skarżącego cały czas nie tworzą bowiem spójnego obrazu jego rzeczywistej sytuacji życiowej i możliwości płatniczych.

17 Mając to na uwadze należało odmówić wnioskowi skarżącego i w związku z tym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.