Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r., III SA/Kr 1284/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r., III SA/Kr 1284/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Barbara Pasternak Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata Ł. K. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240,- zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2010 r., [...] skierowaną do M. Z., orzekł o odmowie umorzenia zadłużenia w kwocie 4.572,83 zł, wynikającego z wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na rzecz osoby uprawnionej, tj. A. Z., reprezentowanego przez matkę – W. D. - na podstawie art. 12 w związku z art. 2 pkt 10 oraz art. 1, 2, 25, 28 i 30 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

3 W uzasadnieniu decyzji organ przywołując treść art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazał, że M. Z. zwrócił się z prośbą o umorzenie zadłużenia wynikającego z wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na rzecz osoby uprawnionej.

4 Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. znak: [...] odmówiono umorzenia zadłużenia wynikającego z wypłaconych zaliczek alimentacyjnych.

5 Od w/w decyzji M. Z. złożył odwołanie.

6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2009 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

7 Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. znak: [...] ponownie odmówiono umorzenia zadłużenia wynikającego z wypłaconych zaliczek alimentacyjnych.

8 Od powyższej decyzji M. Z. złożył odwołanie.

9 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

10 Po ponownym rozpatrzeniu wniosku po raz kolejny stwierdzono, że brak jest podstaw do przychylenia się do prośby.

11 Zadłużenie objęte wnioskiem o umorzenie, powstało z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych, a więc jest należnością, o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

12 Wobec powyższego, zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r. znak: I OW 147/09 organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o umorzenie w/w należności jest organ właściwy dłużnika, który o ile zostaną spełnione określone przesłanki, może umorzyć dłużnikowi alimentacyjnemu 30%, 50% lub 100 % należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt. 1, 2 i 4 tj.;

13 - należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów,

14 - należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej,

15 - należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym.

16 Wobec powyższego zasadnym jest zastosowanie w sprawie art. 30 ust. 1 ustawy.

17 Organ właściwy dłużnika orzekający w sprawie nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego.

18 Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. Z.

19 Wskazał, iż skoro sprawa dotyczy zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, to ustawa ta winna mieć zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku a w szczególności art. 16 ww. ustawy.

20 Przyjmując nawet, że zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ pominął art. 30 ust. 2 tej ustawy.

21 Skarżący nie negując, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nie zgodził się z tezą organu, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu nie miała charakteru uznaniowego.

22 Decyzją z dnia 13 września 2010 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji-na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

23 Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że zaskarżona decyzja jest, co do zasady prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia.

24 Należność objęta wnioskiem o umorzenie jest należnością powstałą z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobom uprawnionym na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. W myśl art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów sprawy o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych. Jednakże sprawa nie jest sprawą o zaliczkę alimentacyjną, lecz sprawą powstałą już w wyniku wypłaty zaliczki alimentacyjnej osobie uprawnionej i dotyczy umorzenia wypłaconej zaliczki, tj. "uwolnienia" dłużnika od obowiązku zwrotu należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej.

25 Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I OW 113/09, I OW 147/09 oraz I OW 173/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 39/10.

26 Skoro, zatem należność objęta wnioskiem o umorzenie jest należnością powstałą z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej, a więc jest należnością, o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zastosowanie do niej ma art. 30 ust. 1 ww. ustawy. Przytaczając treść tego przepisu Kolegium wskazało, że koniecznym warunkiem umorzenia choćby części należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego. Materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż warunek ten nie został spełniony. Nie neguje tego również skarżący.

27 Kolegium podkreśliło, że art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie pozostawia wątpliwości, iż nawet bardzo trudna sytuacja materialna dłużnika alimentacyjnego nie stanowi ani samodzielnej, ani dodatkowej przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 292/09, LEX nr 580331).

28 Kolegium przyznało, iż ulga udzielana na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy jest przyznawana w drodze decyzji uznaniowej. Organ I instancji błędnie, zatem wskazał, iż nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

29 Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ I instancji uregulowania art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Kolegium wskazało, iż z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż organ właściwy wierzyciela jest władny decydować o odstąpieniu od żądania zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a więc nie może procedować w przedmiocie umorzenia zaliczek alimentacyjnych.

30 Reasumując, Kolegium stwierdziło, iż wniosek nie mógł zostać rozpatrzony w trybie przepisów ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Do dłużników alimentacyjnych, których zobowiązanie powstało na gruncie ww. ustawy stosuje się obecnie obowiązującą ustawę o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, według której należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych może umorzyć jedynie organ właściwy dłużnika, nie zaś - jak to miało miejsce pod rządami ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej - organ właściwy wierzyciela.

31 Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. Z. Zarzucił, iż Kolegium wydało decyzję z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa materialnego.

32 Skarżący podniósł, że organ I instancji wskazał, iż podstawą decyzji jest art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zdaniem skarżącego, skoro sprawa dotyczy zaliczek alimentacyjnych wypłaconych uprawnionym na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej to ta ustawa powinna mieć zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku. Podobnie wypowiedziało się Kolegium w poprzedniej decyzji uchylającej decyzję organu I instancji.

33 Przywołując treść art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, oraz art. 43 ust. 1 tej ustawy, zdaniem skarżącego, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 16 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej zgodnie z którym, organ właściwy wierzyciela może umorzyć należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych zaliczek, a także wierzyciela z tytułu nienależnie pobranej zaliczki, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną tych osób.

34 Nawet, jeżeli przyjąć, iż w sprawie zaliczek alimentacyjnych wypłaconych uprawnionym, będzie miała zastosowanie ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, to nie można się zgodzić z organem I instancji, że nie ma podstaw prawnych do przychylenia się do prośby o umorzenie zaległości na podstawie przepisów tej ustawy.

35 Organ I instancji odmówił umorzenia zaległości, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Jest to prawdziwe ustalenie organu. Jednak organ pominął art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy uprawnionym do alimentów.

36 Kolegium wskazało nieprawidłowo, że wobec osób w takiej sytuacji jak skarżący nie można zastosować ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej. Art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów daje możliwość ubiegania się przez osoby, w sytuacji innej niż opisana w art. 30 ust. 1, o umorzenie zaległości. W sytuacji skarżącego, jako, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 1 organ powinien wydać decyzję na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy. Taka decyzja powinna być decyzją uznaniową, a organ powinien uwzględnić sytuację dochodową i rodzinną.

37 O tym, iż decyzja jest nieprawidłowa świadczy również to, że w rozstrzygnięciu decyzji (osnowie) organ pisze, iż odmawia umorzenia zaległości względem organu właściwego wierzyciela, a w uzasadnieniu podaje, iż, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy organ właściwy dłużnika może umorzyć zaległość. W sprawie, co prawda zachodzi tożsamość organu właściwego dłużnika i wierzyciela (jest nim Prezydent Miasta), ale organ winien wobec skarżącego, jako organ właściwy wierzyciela, zastosować art. 30 ust. 2 ustawy. W decyzji organu I instancji w ogóle nie wzięto pod uwagę art. 30 ust. 2 ustawy. Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewiduje możliwość umorzenia zaległości dłużnika z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w następujących sytuacjach:

38 1. jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3, 5 lub 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów - tu decyzję wydaje organ właściwy dłużnika, a wielkość umorzenia zaległości uzależniona jest od okresu skutecznej egzekucji w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów,

39 2. ze względu na sytuację dochodową i rodzinną dłużnika - tu decyzję wydaje organ właściwy wierzycielowi.

40 Reasumując, zdaniem skarżącego organ winien zastosować art. 16 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w zw. z art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Jeżeli ta interpretacja jest nieprawidłowa organ właściwy wierzyciela -Prezydent Miasta - winien wydać decyzję na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W celu wydania prawidłowego orzeczenia organ obowiązany był szczegółowo i wnikliwie zbadać stan faktyczny. To jednak nie nastąpiło.

41 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

42 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

43 Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

44 Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżone orzeczenie i poprzedzające rozstrzygnięcie organu I instancji naruszają normy prawa materialnego, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

45 Zgodnie z treścią z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów Dz. U. z 2009 r., nr 1, poz. 7 ze zm.), organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy w łącznej wysokości:

46 1) 30% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów;

47 2) 50% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów;

48 3) 100% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów.

49 Organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną (ust. 2). Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3).

50 W świetle zarzutów skargi, należy odnieść się do prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, zwłaszcza w kontekście zagadnień intertemporalnych. Skarżący podważył, bowiem zastosowaną przez organ ustawę z 2007r., której treść była podstawą do odmowy umorzenia zaległości (zaliczek) alimentacyjnych. Zdaniem skarżącego, organ powinien był zastosować art. 41 obowiązującej ustawy z 2007 r., który nakazuje rozważyć wniosek skarżącego w oparciu o dotychczasowe przepisy, w szczególności art. 16 z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

51 Bezsporne jest, że zaległości alimentacyjne skarżącego powstały z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych w trybie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

52 Wniosek o umorzenie został złożony już pod rządami nowej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r. Nowa ustawa, kwestię umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego uregulowała inaczej niż dotychczasowa ustawa o zaliczce. Nowa ustawa zawiera jednak przepisy przejściowe wyraźnie regulujące granice stosowania przepisów dotychczasowych. Obejmują one sprawy o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy (art. 41), sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucję należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1).

53 Już to wyodrębnienie poszczególnych kategorii spraw w kolejnych trzech artykułach wskazuje wyraźnie, że pod pojęciem spraw o zaliczki alimentacyjne, użytym w art. 41 ustawy o pomocy, nie mieszczą się wszystkie sprawy uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o zaliczce, lecz wyłącznie sprawy o zaliczki alimentacyjne, a więc o ustalenie prawa do zaliczki i jej wysokości. Nie można, zatem podzielić poglądu, według którego, art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obejmuje również sprawy o umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych zaliczek, których poprzednio dotyczył przepis art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

54 Ponadto art. 41 ustawy o pomocy nie uzależnia stosowania przepisów dotychczasowych od chwili wszczęcia postępowania administracyjnego, lecz od chwili powstania prawa do zaliczki alimentacyjnej. Ponieważ prawo to nie mogło powstać po wejściu w życie ustawy o pomocy, nieprzewidującej już tego rodzaju świadczenia, to art. 30 ust. 1 tej ustawy nie miałby nigdy zastosowania do należności wymienionych w art. 28 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Byłoby to sprzeczne z treścią art. 30 ust. 1, który właśnie wymienia należności, o których mowa m.in. w art. 28 ust. 1 pkt 2.

55 Powyższe oznacza, że jednoznaczne uregulowanie w nowej ustawie problematyki międzyczasowej nie stanowi podstaw do odwoływania się do reguł interpretacyjnych, pozwalających na wybór prawa w przypadku braku w nowym akcie prawa tego rodzaju przepisów przejściowych.

56 Nieprawidłowe jest jednak stanowisko organu odwoławczego, iż w sprawie, w świetle art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zastosowanie znaleźć może wyłącznie regulacja, zawarta w art. 30 ust. 1 tej ustawy.

57 W ocenie Sądu, użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 2 ustawy określenia "świadczenia z funduszu alimentacyjnego", nie oznacza możliwości umorzenia w tym trybie jedynie należności wypłaconych wierzycielowi alimentacyjnemu w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

58 Po pierwsze, bowiem fundusz alimentacyjny i świadczenia z niego wypłacane istniały również pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 1974r. o funduszu alimentacyjnym (tj. Dz.U. z 1991 r., nr 45, poz. 200 ze zm.). Literalne, zatem odczytywanie art. 30 ust. 2, musiałoby prowadzić do wniosku, że możliwość umorzenia należności, dotyczy świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego obecnego i dawnego z pominięciem zaliczek alimentacyjnych. Tego rodzaju interpretacja w sposób nieuzasadniony dyskryminowałaby natomiast jedną kategorię dłużników alimentacyjnych.

59 Po wtóre: stosowanie, jak w niniejszej sprawie, przepisów nowego prawa do należności powstałych pod rządami przepisów obowiązujących poprzednio, wymaga konsekwentnego uznania, iż regulacja wspomniana obejmuje określone stany faktyczne w swym całokształcie.

60 Zatem, nie ulega wątpliwości, że hipotezą zarówno ust. 1 jak i ust. 2 art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, objęte są również należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. (podobnie: np. Wojewódzki Sąd Alimentacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 25 listopada 2010r., w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 559/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2011r., sygn. akt I OSK 2064/10 i w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2009r., sygn. akt I OW 173/09, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

61 Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

62 Ponownie rozpoznając sprawę, organy winny rozpoznać sprawę, oceniając również podstawy do zastosowania art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.