Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 kwietnia 2016 r., II SAB/Ke 8/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 kwietnia 2016 r., II SAB/Ke 8/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2016 r. w zakresie nie udzielonej informacji; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odmawia wymierzenia organowi grzywny; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz P. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 26 stycznia 2016r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie nie udostępnienia informacji publicznej. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez nie udostępnienie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Na tej podstawie skarżący domagał się: zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, oraz zasądzenia kosztów postępowania.

3 W uzasadnieniu skarżący podał, że wnioskiem z dnia 30 grudnia 2015r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie drogą elektroniczną treści wydanych przez Wojewodę Świętokrzyskiego decyzji z dnia 23 sierpnia 2012r. znak: IG.XI.7534.32.2011 oraz decyzji z dnia 12 maja 2014r. znak: IN.X.7533.113.2013r.

4 Następnie wskazał, że w dniu 5 stycznia 2016r. Wojewoda przesłał drogą elektroniczną treść decyzji o które wnosił, ale jednocześnie usunął z ich treści dane osobowe oraz niektóre daty wydania decyzji oraz niektóre znaki występujące w treści. Skarżący zakwestionował stanowisko organu, i dnia 5 stycznia 2016r. wysłał kolejny wniosek o przesłanie żądanych decyzji uzupełnionych o daty oraz znaki wszystkich decyzji występujących w ich treści, podnosząc, że nie są to dane osobowe, gdyż nie identyfikują osoby i jako takie nie powinny być usunięte.

5 W dniu 18 stycznia 2016r. Wojewoda przesłał skarżącemu informację, że sprawa udostępnienia informacji publicznej w postaci przesłania treści żądanych decyzji została załatwiona w dniu 5 stycznia 2016r. Skarżący uznał, że tym pismem organ jednoznacznie odmówił udzielenia mu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem w pełnym zakresie. Skarżący ponadto wskazał, że organ nie wykazał dobrej woli w załatwieniu wniosku co świadczy o rażącym naruszeniu prawa.

6 W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Uzasadniając to stanowisko podniesiono, że w odpowiedzi na wniosek z dnia 30 grudnia 2015r. skarżący otrzymał kserokopie żądanych decyzji, z tym zastrzeżeniem, że zostały usunięte dane chronione prawem, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Natomiast w związku z ponownym wnioskiem skarżącego z dnia 5 stycznia 2016r., w którym domagał się uzupełnienia przesłanych decyzji o daty i znaki decyzji do skarżącego zostało skierowane pismo z 18 stycznia 2016r., w którym wyjaśniono, iż sprawa udzielenia informacji publicznej została załatwiona i nie można mówić o bezczynności organu a skarga pozbawiona jest podstaw prawnych. Dodatkowo organ wskazał, że błędne jest zarzucenie przez skarżącego naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ma zastosowanie w przypadku odmowy udzielenia informacji a w przedmiotowej sprawie informacja publiczna została skarżącemu udzielona 5 stycznia 2016r.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

8 Na wstępie należy wyjaśnić, że po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 pkt 8 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

9 Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

10 Na wstępie wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności.

11 Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

12 Materia dotycząca informacji publicznej została uregulowana w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) – zwanej dalej u. d. i p. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

13 Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Natomiast przepis art. 5 ust. 1-3 tej ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji podlega także ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Jednocześnie na gruncie omawianej ustawy władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany zobowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, której jest dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 tej ustawy.

14 W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Wojewoda jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Żądana wnioskiem skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).

15 Analiza akt administracyjnych, a także treść skargi wskazują, że organ udzielił wnioskodawcy informacji. Kwestią sporną była natomiast zawartość tej informacji. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał pełnej informacji, o jaką występował we wniosku z dnia 30 grudnia 2015r. Organ w udostępnionej mu informacji w części, dokonał bowiem ograniczenia jej zawartości w zakresie dat i znaków decyzji występujących w treści przedmiotowych decyzji powołując się przy tym na usunięcie danych chronionych prawem. Organ uznał, że udostępnienie informacji publicznej, w której zanonimizowano dane chronione prawem nie stanowi o jego bezczynności.

16 Ze stanowiskiem organu zaprezentowanym na tle niniejszej sprawy nie można się zgodzić. Po pierwsze adresat wniosku nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazanych, ale powinien rozpoznać wniosek w zakresie żądań w nim zawartych, w sposób określony w ustawie. Oznacza to, że powinien udzielić informacji zgodnej z wnioskiem bądź w sytuacji, gdy uzna, że informacje, których wnioskodawca żąda nie podlegają ujawnieniu, ze względu na ograniczenia ustawowe wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. powinien wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia. Należy natomiast stwierdzić, że skarżący we wniosku z dnia 5 stycznia 2016r. wystosowanym do organu po otrzymaniu zanonimizowanych kopii decyzji, o jakie wystąpił pierwotnie we wniosku z dnia 30 grudnia 2015r., wyraźnie wskazał, że żąda udostępnienia pełnej informacji, z datami wydawanych decyzji i ich znakami podnosząc, że nie są to dane osobowe, ponieważ nie identyfikują osoby, dodatkowo wskazał, że niektóre daty i niektóre znaki decyzji nie zostały zanonimizowane. Mając zatem na względzie treść wniosku, stanowisko skarżącego zawarte w skardze stwierdzić należy, że skarżący nie wyrażał zgody na ograniczenie żądanej informacji publicznej poprzez usunięcie z niej danych w postaci dat i znaków decyzji, a wręcz elementem tej informacji miały być także te dane dotyczące dat i znaków decyzji. Nie można zatem przyjąć, że sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych we wniosku faktach.

17 Jednocześnie, zdaniem Sądu, ustalenie przez organ, że żądanie zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczące dat i znaków zawartych w uzasadnieniach żądanych decyzji nie mogą być udostępnione ze względu na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Z jej to właśnie treści wynikałoby z jakich przyczyn nastąpiła odmowa, pozwalając na ocenę, czy odmowa udostępnienia żądanej informacji była legalna. W decyzji wówczas organ winien wykazać dlaczego uznał, że dane, których ujawnienia odmawia, zostały zanonimizowane.

18 Skoro sprawa w zakresie pełnego żądania zawartego we wniosku nie została załatwiona zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, to po stronie jego adresata zachodzi bezczynność.

19 Uznając zatem, że organ pozostawał w bezczynności co do wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2016r., należało orzec na podstawie art. 149 P.p.s.a., jak w sentencji. Sąd nie stwierdził, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż żądana informacja w znaczącym zakresie została udzielona, a brak udzielenia informacji w zakresie określonym we wniosku był następstwem nieprawidłowej wykładni prawa. Z tego też względu Sąd odstąpił także od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 P.p.s.a możliwości wymierzenia grzywny. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś w ocenie Sądu bezczynność nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego. O kosztach, na które składa się wpis sądowy, orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.