Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 października 2015 r., I SA/Go 308/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 października 2015 r., I SA/Go 308/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi P spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu 1 lipca 2015 r. P spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2015 r. nr [...], umarzające postępowanie wszczęte zażaleniem z [...] marca 2015 r. złożonym przez spółkę na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego nr [...].

3 Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny.

4 Dyrektor UKS postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. wszczął wobec spółki postępowanie kontrolne nr [...] w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2009 r. Pismami z [...] września 2014 r. skarżąca wniosła o zawieszenie ww. postępowania. Uzasadniając ten wniosek, odwołała się do treści art. 201 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej i wskazała, że 26 września 2014 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego z wnioskiem o wykreślenie M.P., wchodzącego w skład jednoosobowego organu spółki i uprawnionego do jej reprezentowania. Zaznaczyła, że [...] września 2014 r., uchwałą nr [...] podjętą na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników, odwołano ze skutkiem na dzień

5 [...] września 2014 r. M.P. - jedynego członka zarządu spółki - z funkcji Prezesa Zarządu.

6 Postanowieniem z [...] lutego 2015 r. Dyrektor UKS odmówił zawieszenia postępowania kontrolnego w powyższej sprawie, zaznaczając, że ustawodawca wskazał enumeratywnie przesłanki, które mają zastosowanie do zawieszenia postępowania, zaś podniesiona we wniosku okoliczność braku organu uprawnionego do reprezentowania spółki nie stanowi żadnej z przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej.

7 Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 284 § 5 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie. Przypomniała, że przepis ten wskazuje, iż w przypadku, gdy przez nieobecność kontrolowanego, osoby o której mowa w art. 281a lub w art. 284 § 1 zdanie drugie

8 i § 2, nie jest możliwie prowadzenia czynności kontrolnych, a w szczególności nie jest zapewniony dostęp do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, kontrolę zawiesza się do czasu umożliwienia przeprowadzenia tych czynności. Podkreśliła,

9 że istotą tej regulacji jest zawieszenie kontroli podatkowej, gdy nieobecność kontrolowanego lub osób go zastępujących obiektywnie uniemożliwia przeprowadzenie czynności kontrolnych. W takiej sytuacji, według spółki, istnieje konieczność zawieszenia kontroli, albowiem prowadzenie czynności kontrolnych nie jest obiektywnie możliwe. Zdaniem skarżącej, niewątpliwie, taka sytuacja wystąpiła w spółce wobec odwołania przez Nadzwyczajne Zgromadzenie wspólników M.P., jedynego jej członka zarządu, z funkcji prezesa zarządu.

10 Dyrektor UKS, stosownie do treści art. 227 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej,

11 w piśmie z [...] marca 2015 r. ustosunkował się do zarzutów zawartych w zażaleniu, wyjaśniając że w stosunku do skarżącej nie została wszczęta kontrola podatkowa.

12 Dyrektor Izby Skarbowej pismem z [...] kwietnia 2015 r. zwrócił się do organu

13 kontroli skarbowej o wyjaśnienie, czy w związku z odwołaniem [...] września 2014 r. M.P., jedynego członka zarządu, z funkcji prezesa zarządu, organ prowadzący postępowanie kontrolne składał wniosek do sądu o ustanowienie kuratora dla spółki. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że taki wniosek złożył i postanowieniem z [...] lutego 2015 r. Sąd Rejonowy ustanowił kuratora, ale postanowienie to spółka zaskarżyła, informując że [...] lutego 2015 r. uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników powołano prezesa zarządu.

14 Pismem z [...] maja 2015 r. Dyrektor UKS poinformował organ odwoławczy, że postępowanie kontrolne nr [...] zostało zakończone [...] marca 2015 r. wydaniem decyzji nr [...].

15 Postanowieniem z [...] maja 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej umorzył postępowanie wszczęte zażaleniem z [...] marca 2015 r. złożonym przez spółkę na postanowienie Dyrektora UKS z [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Kompetencja ta odnosi się również do postanowień, o czym przesądza art. 239 Ordynacja podatkowa. Wskazał, że przesłanki umorzenia postępowania określa przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, który w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej jest odnoszony również do postanowień. Zgodnie z jego brzmieniem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności, w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zatem podstawę obligatoryjną umorzenia postępowania incydentalnego wyznacza pojęcie jego bezprzedmiotowości.

16 Organ odwoławczy wyjaśnił, że o bezprzedmiotowości mówimy wówczas, gdy odpadną przesłanki prowadzenia postępowania, podmiotowe lub przedmiotowe. Chodzi o sytuację w której brak jest podstaw faktycznych i prawnych, o których mógłby orzekać organ administracyjny. Wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie przesłanki bezprzedmiotowości wystąpiły na etapie postępowania zażaleniowego, co obliguje go do umorzenia postępowania w przedmiocie zażalenia i odstąpienie tym samym od merytorycznego orzekania w sprawie.

17 Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał, że spółka domagała się zawieszenia postępowania kontrolnego, jednakże w dniu [...] marca 2015 r. postępowanie kontrolne zostało zakończone. Powołał się również na art. 24 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o kontroli skarbowej. Według niego, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie może rozstrzygać o konieczności bądź braku konieczności zawieszenia postępowania, bowiem postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe.

18 W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z chwilą zakończenia postępowania kontrolnego, które jest postępowaniem głównym w niniejszej sprawie, należy uznać bezprzedmiotowość postępowania incydentalnego z nim związanego, jakim jest postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia celowości zawieszenia przedmiotowego postępowania kontrolnego. Z uwagi na zakończenie postępowania kontrolnego nie może być poddane ocenie organu żądanie spółki, bowiem w takiej sytuacji brak jest możliwości weryfikacji przesłanek wyrażonych art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem, według organu odwoławczego, w sprawie należy przyjąć, że brak podstaw prawnych do rozstrzygnięcia merytorycznego stanowi o bezprzedmiotowości postępowania, prowadząc do jego umorzenia.

19 W skardze na ww. postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zgodnie z jej wnioskiem. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 208 § 1, art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219, art. 235 i art. 239 oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, które - pomimo że zostały zastosowane w zaskarżonym orzeczeniu, to nie wskazano podstaw faktycznych do jego wydania.

20 W motywach skargi spółka wskazała, że ewentualny stan bezprzedmiotowości - jeżeli wystąpił, to został spowodowany wyłącznie przez Dyrektora UKS. Zaznaczyła, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, iż do umorzenia postępowania odwoławczego może dojść w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę oraz z powodu bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazała też, że aby stwierdzić, czy zaistniała bezprzedmiotowość postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie należy zauważyć, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej) organ odwoławczy w przypadku wniesienia zażalenia nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wniesionego zażalenia, lecz rozpoznaje sprawę w całości od początku, przy czym obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny oraz prawny zaistniały również w trakcie postępowania zażaleniowego. Nie oznacza to jednak, że argumentacja zażalenia i jego zarzuty pozostają poza kontrolą organu drugiej instancji. Organ, rozpoznając sprawę w jej całokształcie, jest bowiem zobowiązany, uzasadniając postanowienie (art. 210 § 1 oraz § 3), ustosunkować się do wszystkich żądań strony, w tym do jej zarzutów podniesionych w zażaleniu.

21 Skarżąca wskazała, że przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Tymczasem, w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy w ogóle nie dostrzegł tej problematyki.

22 Spółka podkreśliła również, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Skarbowej nie powołał art. 235 Ordynacji podatkowej ani w podstawie prawnej, ani w uzasadnieniu.

23 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując argumenty prezentowanego stanowiska, wniósł o jej oddalenie.

24 W piśmie procesowym z [...] października 2015 r. skarżąca, ustosunkowując się do argumentów przedstawionych w odpowiedzi na skargę, zarzuciła brak wyjaśnienia przyczyn nierozpoznania jej zażalenia pomiędzy [...] marca 2015 r. kiedy zostało wniesione, a [...] marca 2015 r. kiedy organ odwoławczy miał zostać zawiadomiony o zakończeniu postępowania kontrolnego oraz kwestii otrzymania tego zażalenia do rozpatrzenia.

25 Twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że nie był uprawniony do rozstrzygania w sprawie ponieważ postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, jest zdaniem strony, krzywdzące dla niej, skoro nie miała żadnego wpływu na to, że postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe. Według skarżącej, w jej sprawie została w sposób oczywisty naruszona procedura administracyjna, co organ odwoławczy bezpodstawnie pominął, skoro postępowania zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe mimo, że w terminie złożyła przysługujące jej zażalenie.

26 Sąd zważył, co następuje.

27 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

28 o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

29 Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

30 Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora IS, wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), mocą którego organ ten, rozpatrując zażalenie od postanowienia Dyrektora UKS z [...] lutego 2015 r., wydanego w sprawie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego prowadzonego wobec skarżącej w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2009 r., umorzył postępowanie zażaleniowe. Ocena zgodności z prawem tego postanowienia sprowadza się zatem do zbadania, czy okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dawały podstawę do zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

31 Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wobec zakończenia postępowania kontrolnego wydaniem decyzji, postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym należało je umorzyć. Argumenty spółki sprowadzają się natomiast do przekonywania, że brak było podstaw do takiego umorzenia.

32 W ocenie Sądu, stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej jest prawidłowe.

33 Zgodnie z brzmieniem art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie

34 z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję

35 o umorzeniu postępowania. Kwestię wydawania przez organ podatkowy decyzji (postanowień w związku z przepisem art. 239 Ordynacji podatkowej) w postępowaniu odwoławczym (odpowiednio zażaleniowym) reguluje art. 233 ww. ustawy, który określa sposoby zakończenia tego postępowania. Powołany przez Dyrektora IS jako podstawa rozstrzygnięcia art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Nie ulega przy tym wątpliwości, że z mocy odesłania zawartego w art. 239 Ordynacji podatkowej unormowanie to ma zastosowanie także do postanowień. Sednem decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest to, że nie rozstrzyga ona o istocie sprawy i kończy postępowanie odwoławcze (zażaleniowe), gdy stało się ono bezprzedmiotowe (tak też: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2011r. sygn. akt I SA/Wr 468/11).

36 W art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ustawodawca nie określił jednak

37 wyraźnie przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego, skutkiem czego

38 w piśmiennictwie i orzecznictwie dotyczącym tej normy prawnej, jednolicie

39 przyjmuje się, że do umorzenia postępowania odwoławczego może dojść, po

40 pierwsze - w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę, po drugie - z powodu bezprzedmiotowości (por. J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski,

41 J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. Unimex Wrocław 2003,

42 str. 677, wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I FSK 826/10).

43 Bezprzedmiotowość występuje, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zatem, przyczyny tak pojmowanej bezprzedmiotowości postępowania mogą stanowić zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą mieć charakter podmiotowy i przedmiotowy. Przyczyną podmiotową jest np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także brak po stronie wnoszącego odwołanie statusu strony (por. uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OSP 16/98 ONSA 1999 Nr 4 poz. 119). Przyczyny przedmiotowe zachodzą wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygać na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach danego podmiotu.

44 Charakter przyczyn bezprzedmiotowości nie ma znaczenia, gdyż umorzenie postępowania jest obligatoryjne, jeśli "z jakiejkolwiek przyczyny postępowanie stało się bezprzedmiotowe". Chodzi więc w powołanych przepisach o jakąkolwiek przyczynę powodującą brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać decyzji (postanowienia) załatwiającego sprawę co do jej istoty. Istotą umorzenia postępowania jest jego przerwanie, uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu (tak też: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2011r. sygn. akt I SA/Wr 468/11).

45 Przyczyny umorzenia postępowania, w tym umorzenia postępowania odwoławczego, podlegają wykładni ścisłej jako wyjątki od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (podatkowej). Istotnym jest, że organ odwoławczy wyda postanowienie o umorzeniu postępowania nie tylko wówczas, gdy postępowanie było od początku bezprzedmiotowe z uwagi na jego podmiot lub przedmiot. Organ odwoławczy podejmie takie rozstrzygnięcie również wówczas, gdy bezprzedmiotowość wystąpiła w toku postępowania, także w trakcie postępowania odwoławczego. Moment powstania przesłanki bezprzedmiotowości nie ma znaczenia z uwagi na "nakaz umorzenia" wynikający z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto, regułą jest, że organ odwoławczy, rozpatrując wniesiony środek zaskarżenia, zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie podejmowania rozstrzygnięcia.

46 Zdaniem Sądu, mając na względzie przedstawione powyżej uwagi jak

47 też okoliczności kontrolowanej sprawy, organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął, że

48 zachodzi w niej bezprzedmiotowość postępowania zażaleniowego. Należy podkreślić, że w zażaleniu skarżąca domagała się zawieszenia kontroli podatkowej. Jednakże, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w dniu [...] marca 2015 r., ww. kontrola podatkowa została zakończona wydaniem w tej dacie decyzji.

49 Nie może umykać z pola widzenia fakt, że od strony formalnej, prowadzone przez Dyrektora UKS postępowanie stanowi ciąg zdarzeń procesowych, podejmowanych w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w danej instancji. Standardowo, gdy ów proces przebiega bez zakłóceń, po przeprowadzeniu przewidzianych prawem czynności, zapada właściwe orzeczenie i postępowanie przed tym organem kończy swój formalny byt. Orzeczeniem takim w sprawie rozpoznawanej była niewątpliwie decyzja Dyrektora UKS z [...] marca 2015 r. Skoro zatem postępowanie kontrolne przed organem pierwszej instancji zostało zakończone, należało zastanowić się nad sensem dalszego procedowania w sprawie wniosku o jego zawieszenie, a konkretnie nad sensem rozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające jego zawieszenia.

50 Nie budzi wątpliwości Sądu, że podstawowym warunkiem zawieszenia postępowania jest, aby było ono w toku. Oznacza to, że musi trwać stan zawisłości sprawy przed organem, który jest adresatem wniosku o zawieszenie tego postępowania. Innymi słowy, muszą istnieć powstałe wskutek wszczęcia postępowania stosunki prawnoprocesowe, wynikające chociażby z ogólnego uprawnienia organu do załatwienia danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie, wobec wydania decyzji wymiarowej, nie było możliwe, by ziścił się opisany wyżej niezbędny warunek. Skoro postępowanie kontrolne przed Dyrektorem UKS zostało formalnie zakończone, to w takiej sytuacji organ odwoławczy nie mógł rozstrzygać o konieczności bądź braku konieczności zawieszenia tego postępowania.

51 Stąd za słuszny należy uznać pogląd organu, że z chwilą zakończenia kontroli podatkowej, która jest postępowaniem głównym (zasadniczym) w przedmiotowej sprawie, należy mówić o bezprzedmiotowości postępowania incydentalnego z nią związanego, jakim jest postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia celowości zawieszenia tejże kontroli. W istocie, można podjąć rozstrzygnięcie o zawieszeniu tylko takiego postępowania, które toczy się w chwili podejmowania takiej oceny. Zatem, organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na zakończenie postępowania kontrolnego, albowiem -

52 co do zasady - brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia stanowi

53 o bezprzedmiotowości postępowania, prowadząc do jego umorzenia.

54 Wbrew sugestiom skarżącej, nie można było również uznać, że w sprawie naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania. Postanowienie umarzające postępowanie zażaleniowe zostało bowiem wydane w toku instancji na podstawie

55 art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej przez właściwy organ wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania. Umarzając postępowanie, organ odwoławczy formalnie nie uchylił się od kontroli legalności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a jedynie stwierdził, że postępowanie zażaleniowe z określonych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jest to zatem jeden z przewidzianych ustawowo sposobów zakończenia postępowania zażaleniowego, w pełni zgodny z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Zasada dwuinstancyjności ma gwarantować możliwość złożenia środka odwoławczego do organu wyższej instancji, nie było natomiast intencją ustawodawcy każdorazowe, merytoryczne rozstrzygnięcie w tym zakresie.

56 Mając na względzie argumenty powoływane w skardze, podkreślić również należy, że Dyrektor Izby Skarbowej działał zgodnie z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Z treści tego przepisu wynika, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Norma ta, na mocy art. 239 Ordynacji podatkowej, odnosi się także do postępowań zażaleniowych. Z akt sprawy wynika, że zażalenie strony wpłynęło do organu odwoławczego [...] marca 2015 r., zaś zaskarżone postanowienie wydano [...] maja 2015 r. r. czyli w ww. terminie.

57 Sąd nie zgadza się również z twierdzeniami skarżącej, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej pozbawione było rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W kwestionowanym postanowieniu przedstawiono argumenty, które w sposób wystarczający i przekonywujący wyjaśniają zaskarżone rozstrzygnięcie. Wbrew temu co utrzymuje spółka, uzasadnienie postanowienia wskazuje ustalony w sprawie stan faktyczny, jak również zawiera argumentację dotyczącą dokonanej wykładni przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie.

58 Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na mocy art. 151 P.p.s.a.