Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 kwietnia 2017 r., I SA/Go 123/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 kwietnia 2017 r., I SA/Go 123/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

2 A Sp. z o.o. wniosła skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzje Burmistrza z [...] sierpnia 2016 r. określającą skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 104.608,00 zł.

3 Rozstrzygnięcia organów zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy.

4 Skarżąca spółka, pismem z [...] czerwca 2013 r., powołując się na uchwałę Rady Miejskiej z 22 listopada 2012 r. nr XXI/158/2012 w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, zawiadomiła organ pierwszej instancji o nabyciu prawa do zwolnienia z opodatkowania posiadanych nieruchomości położonych w [...]. Uzasadniając swoje stanowisko spółka wskazała, że w związku z nabytą na terenie gminy nieruchomością odnotowano w spółce odpowiedni przyrost netto liczby zatrudnionych osób (utworzono nowe miejsca pracy). Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. organ wszczął postepowanie podatkowe w zakresie podatku od nieruchomości za okres od [...] lipca 2013 r. do końca 2014 r. Po przeprowadzeniu postepowania, decyzją z [...] sierpnia 2016 r Burmistrz określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 104.608,00 zł. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że zgodnie z treścią uchwały z dnia 22 listopada 2012 r. podstawowym warunkiem korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest utworzenie oraz utrzymanie przez podatnika podczas określonego okresu odpowiedniego poziomu nowych miejsc pracy. Zatrudnienie tych osób powinno być bezpośrednio związane z nieruchomością objętą zwolnieniem. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka nie utworzyła nowych miejsc pracy, a jedynie delegowała zatrudnionych już pracowników do prac na obiekcie w [...]. Ponadto w większości (tylko jeden pracownik wykonywał pracę wyłącznie w związku z obiektami w [...]) pracownicy spółki wykonywali inne prace w jej przedsiębiorstwie, a czynności w [...] wykonywali sporadycznie. Te okoliczności świadczą w ocenie organu o tym, że spółka nie wypełniła przesłanek niezbędnych do nabycia zwolnienia podatkowego, o którym mowa w uchwale Rady Miejskiej. Nie utworzyła ona bowiem nowych, stałych miejsc pracy w związku ze zwolnionymi nieruchomościami.

5 Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, błędną interpretację stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie i rybołówstwie, jak również uchwały Rady Miejskiej nr XXI/158/2012 w prawie zwolnień z podatku od nieruchomości. Zarzucono również naruszenie przepisów Kpa i Ordynacji podatkowej.

6 Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

7 Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. zwanej dalej "u.p.o.l." opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz będące użytkownikami wieczystymi gruntów.

8 Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

9 1) dla gruntów - powierzchnia;

10 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

11 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

12 Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i 3 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

13 W ocenie Kolegium, uwzględniając wskazania organu odwoławczego zawarte w decyzji z [...] marca 2015 r., organ pierwszej instancji prawidło przeprowadził postępowanie dowodowe i wyjaśniające, a do akt sprawy dołączył wypisy z ewidencji gruntów i budynków, obejmujące również stan faktyczny dotyczący nieruchomości Spółki w roku podatkowym 2013 r.

14 Wskazano, że z akt podatkowych wynika, że Spółka była w okresie roku 2013 użytkownikiem wieczystym działki o nr. ew. [...] o powierzchni 1,0871 ha obręb [...], zabudowanej budynkiem produkcyjno-biurowym z kotłownią, budynkiem warsztatowo-garażowym z portiernią, budynkiem gospodarczym i budynkiem byłej transformacji. Ponadto była użytkownikiem wieczystym niezabudowanej działki o nr ew. [...] o pow. 0,2889 obręb [...].

15 Jako niezasadne uznał organ odwoławczy zarzuty dotyczące niemożności wykorzystania przedmiotów opodatkowania w związku ze złym stanem technicznym budynków. Organ wskazał w tym zakresie, że zgodnie z art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podkreślono, że do "względów technicznych" odwołuje się wymieniony wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ustawa ta nie zawiera definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; koniecznym jest aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej. Przytoczony przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. W ocenie Kolegium z akt podatkowych wynika, że w stosunku do budynku warsztatowo- garażowego z portiernią, zachodzi konieczność przeprowadzenia częściowego remontu modernizacyjnego oraz częściowego remontu kapitalnego. Z kolei w stosunku do budynku produkcyjno-biurowego z kotłownią, zachodzi jedynie konieczność przeprowadzenia remontu. Zaznaczono też, że w stosunku do budynku byłej trafostacji również zachodzi konieczność przeprowadzenia remontu jednakże modernizacyjnego. W opinii rzeczoznawcy sporządzającego operat szacunkowy, remont jest wymagalny także w stosunku budynku gospodarczego.

16 W zakresie spełnienia przez spółkę przesłanek zwolnienia określonych w uchwale nr XXI/158/2012 Rady Miejskiej z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, stanowiącej akt prawa miejscowego Kolegium stwierdziło, że w § 3 tej uchwały wskazano, że zwalnia się z podatku, nieruchomości lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalności gospodarczej pod warunkiem utworzenia nowych, stałych miejsc pracy na warunkach określonych w niniejszej uchwale. Z kolei § 4 uchwały podano, że w nowo utworzone stałe miejsce pracy oznacza przyrost netto liczby zatrudnionych osób (w przeliczeniu na pełne etaty) w stosunku do średniego zatrudnienia za okres 12 miesięcy poprzedzających dzień nabycia uprawnień do zwolnienia, a w przypadku, gdy okres prowadzenia działalności gospodarczej jest krótszy, za cały ten okres. Na podstawie § 5 uchwały zatrudnienie, o którym mowa w § 4 musi być bezpośrednio związane z nieruchomością objętą zwolnieniem. Jak stanowi § 9 uchwały okres zwolnienia liczy się od miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złoży do organu podatkowego informację o nabyciu praw do zwolnienia.

17 W ocenie organu odwoławczego podstawowym warunkiem korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w uchwale, jest utworzenie oraz utrzymanie przez podatnika podczas określonego okresu odpowiedniego poziomu nowych miejsc pracy. Zatrudnienie powinno być bezpośrednio związane z nieruchomością objętą zwolnieniem. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak, że spółka nie utworzyła nowych miejsc pracy, a jedynie delegowała zatrudnionych już pracowników do prac na obiekcie w [...]. Ponadto w większości (tylko jeden pracownik wykonywał pracę wyłącznie w związku z obiektami w [...]) pracownicy spółki wykonywali inne prace w jej przedsiębiorstwie, a czynności w [...] wykonywali sporadycznie. Kolegium zaznaczyło, że powyższe okoliczności świadczą o tym, że spółka nie wypełniła przesłanek niezbędnych do nabycia zwolnienia podatkowego, o którym mowa w uchwale Rady Miejskiej. Nie utworzyła ona bowiem nowych, stałych miejsc pracy w związku ze zwolnionymi nieruchomościami. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń wskazują dołączone przez Burmistrza do materiału dowodowego sprawy dokumenty z Prokuratury Rejonowej - protokoły zeznań pracowników spółki (k. 126 akt podatkowych).

18 Organ odwoławczy wskazał również, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednak z informacji zawartej w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] kwietnia 2016 r. wynika, że sporne nieruchomości nie zostały wpisane do rejestru zabytków, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446, ze zm.).

19 Decyzja powyższa zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono zarzuty wskazane już w toku postepowania w tym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności decyzji zarzucono naruszenie art. 187 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ dowody w postaci zeznań pracowników nie zostały zebrane w trybie art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej a strona skarżąca nie uczestniczyła w tych czynnościach.

20 Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu obu instancji w całości i umorzeniu postepowania, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji lub skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów postępowania.

21 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 P.p.s.a.).

24 Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy określony zarzut nie został w skardze podniesiony.

25 Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należało uznać, że skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd za bezzasadne uznał wszystkie zarzuty skargi.

26 Podkreślić należy, że organy podatkowe przeprowadziły rzetelne i skrupulatne postepowanie dowodowe. W toku postepowania zgromadzony został obszerny materiał dowodowy, który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej analizie. Wnioski wyprowadzone z tej analizy są logiczne i spójne. Tym samym stwierdzić należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe w zgodzie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w Ordynacji podatkowej, w szczególności z art. 120, 121, 122, 123, 180 i 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, zawierają bowiem wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

27 Sąd nie znalazł w postępowaniu organów podatkowych uchybień, które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu.

28 Wbrew stanowisku skarżącej organy podatkowe nie naruszyły art. 187 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej. Naruszenie wskazanych przepisów maiło polegać na tym, że organy przeprowadziły dowód w postaci zeznań pracowników skarżącej, nie przeprowadzając go jednak w trybie art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym skarżąca nie uczestniczyła w tych czynnościach.

29 Przypomnieć jednak należy, że stosownie do art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postepowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

30 Przepis art. 181 Ordynacji podatkowej stanowi wyjątek od zasady bezpośredniości postepowania dowodowego wynikającego z art. 190 Ordynacji podatkowej. Art. 181 Ordynacji podatkowej dopuszcza aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postepowaniach, w tym postepowaniu karnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postepowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadków, którzy zeznawali w takich postępowaniach, a korzystanie przez organy tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1994/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprawie niniejszej organy podatkowe uprawnione były zatem do wykorzystania dowodów pozyskanych m.in. z Prokuratury Rejonowej w postaci zeznań pracowników skarżącej. Podkreślić należy, że dowód ten został oceniony w zestawieniu z innymi dowodami uzyskanymi przez organy podatkowe, czemu dano wyraz w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji (s. 19-22).

31 Osią sporu w niniejszej sprawie jest kwestia możliwości skorzystania przez skarżącą z dobrodziejstwa zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie przepisów zawartych w uchwale z dnia 22 listopada 2012 r. nr XXI/158/2012 Rady Miejskiej w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis. Stosownie do § 3 uchwały zwalnia się z podatku, nieruchomości lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą pod warunkiem utworzenia nowych, stałych miejsc pracy na warunkach określonych w uchwale. Z przepisu § 4 uchwały wynika, że przez nowo utworzone stałe miejsca pracy rozumie się przyrost netto liczby zatrudnionych osób (w przeliczeniu na pełne etaty) w stosunku do średniej zatrudnienia za okres 12 miesięcy poprzedzających dzień nabycia uprawnień do zwolnienia, a w przypadku, gdy okres prowadzenia działalności gospodarczej jest krótszy, za cały okres. Zgodnie z § 5 uchwały, zatrudnienie, o którym mowa w § musi być bezpośrednio związane z nieruchomością objętą zwolnieniem.

32 Uchwała zawiera zatem szereg przesłanek spełnienie, których powoduje skutek w postaci zwolnienia od podatku. Po pierwsze zwolniona z podatku może być tylko taka nieruchomość lub jej część, która jest związana prowadzeniem działalności gospodarczej i jest jednocześnie w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

33 W ocenie Sądu już ta przesłanka nie została przez skarżącą spełniona. Wskazane zwolnienie ma charakter mieszany, przedmiotowo-podmiotowy. Z przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że nieruchomość lub jej część, która ma podlegać zwolnieniu musi być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym czasem sporna nieruchomość nie jest związana z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej, co wydaje się niesporne w sprawie. Sama skarżąca wskazuje bowiem, że nieruchomość jest zdewastowana i nadaje się do remontu lub rozbiórki. Skarżąca prowadziła na niej jedynie w ograniczonym zakresie, prace porządkowe lub ochronne.

34 Skarżąca spełniała wobec tego tylko drugą przesłankę wynikającą z § 3 uchwały, czyli posiadała nieruchomość jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Brak jednak spełnienia obu wskazanych powyżej przesłanek uniemożliwiał zastosowanie do skarżącej zwolnienia wynikającego z uchwały.

35 Przyznać również należy racje organom podatkowym, że skarżąca nie spełniła przesłanki wynikających z § 5 oraz § 4 uchwały, czyli nie utworzyła nowych, stałych miejsc pracy zawiązanych bezpośrednio z nieruchomością objętą zwolnieniem.

36 Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że spółka nie utworzyła nowych miejsc pracy, a jedynie delegowała zatrudnionych już pracowników do prac na obiekcie w [...]. Ponadto w większości (tylko jeden pracownik wykonywał pracę wyłącznie w związku z obiektami w [...]) pracownicy spółki wykonywali inne prace w jej przedsiębiorstwie, a czynności w [...] wykonywali sporadycznie. Skarżąca nie utworzyła zatem nowych, stałych miejsc pracy w związku ze zwolnionymi nieruchomościami. Potwierdzeniem powyższych okoliczności są zeznania pracowników skarżącej wynikające z protokołów przesłuchań świadków nadesłanych przez Prokuraturę Rejonową.

37 Wobec nie spełnienia przez skarżącą przesłanek wynikających ze wskazanej uchwały, nie mogła ona skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości a tym samym zasadnie sporne nieruchomości zostały opodatkowane w sposób wynikający z zaskarżonej decyzji.

38 Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.