Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 listopada 2015 r., II SA/Go 626/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 listopada 2015 r., II SA/Go 626/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,

Uzasadnienie

2 S.K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (obecnie Dz. U. z 2015, poz. 612 ze zm.).

3 W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Konsekwencje egzekucji kwoty 12.000 zł mogą być dla skarżącej trudne do odwrócenia z uwagi na obecny stan majątkowy i osobowy, tj. rodzinny. Późniejszy, ewentualny zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Podkreślono, że branża w której pracuje strona wymaga ciągłych nakładów finansowych, tj. wydatków na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne. Egzekucja kary pieniężnej pozbawi skarżącą płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Taka natomiast sytuacja może doprowadzić do konieczności zaprzestania przez stronę prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.

4 Zarządzeniem Sędziego z dnia 6 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez wykazanie na podstawie stosownych dokumentów,

5 że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu

6 o okoliczności podane w skardze, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

7 W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia

8 [...] października 2015r. nadesłał do Sądu zaświadczenie z Politechniki [...]

9 o pobieraniu przez córkę skarżącej nauki na studiach dziennych, co świadczy

10 o konieczności wydatków skarżącej, deklaracje skarbowe skarżącej świadczące o jej dochodach w ostatnich trzech miesiącach.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

13 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. Stosownie bowiem do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

14 Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona zobowiązana jest do przedstawienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, przy rozważeniu całości okoliczności sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienia NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 i z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, dostępne, podobnie jak dalsze przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej NSA www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

15 W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. o sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku

16 o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę.

17 Zatem dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (zob. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Wynika to z faktu, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, a zatem powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I FZ 128/15, z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11, z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt II FZ 641/13).

18 Jeśli chodzi o wykładnię użytych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostrych pojęć (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się,

19 że w przepisie tym chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10 i z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 2080/14). Zdefiniowania tej przesłanki podjął się NSA także w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, stwierdzając, że: "będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu". Powyższe oznacza, że przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. in.: postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt: OZ 694/04, postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt: II OZ 52/05, postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12).

20 Dokonując oceny wniesionego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia nakreślonej powyżej wykładni przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz obciążającego stronę ciężaru ich wykazania, Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Okoliczności w nim podniesione nie dostarczyły bowiem dostatecznych przesłanek do uznania, że skarżąca zasługuje na szczególną ochronę prawną przed negatywnymi konsekwencjami, jakie dla niej może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie potwierdziły tego również złożone przez pełnomocnika strony, przy piśmie z dnia [...] października 2015r., dokumenty w postaci zaświadczenia z Politechniki [...] o pobieraniu przez córkę skarżącej nauki na studiach dziennych, czy też deklaracje VAT-7 za miesiąc czerwiec-sierpień 2015 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że pomimo wskazania w treści ww. pisma o załączeniu do niego odręcznego oświadczenia skarżącej o ponoszonych wydatkach na utrzymanie, pełnomocnik takiego oświadczenia nie złożył. Nie wiadomo zatem, jakie inne miesięczne wydatki ponosi skarżąca i jego rodzina. Nie można tym samym zweryfikować na podstawie przedłożonych dokumentów, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej i jego rodzinie znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

21 W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania,

22 że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, ponoszonych wydatków, itp. Takich pełnych (aktualnych) danych skarżąca nie przedłożyła. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej i osób pozostających na jej utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji.

23 Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek

24 w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa

25 w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Godzi się także zauważyć, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku

26 w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

27 W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, aby

28 w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

29 W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak

30 w sentencji.