Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SA/Go 397/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SA/Go 397/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy o statusie miejskim na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku nr [...] Zarząd Województwa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2014 roku nr [...], określającą Gminie o statusie miejskim kwotę dofinansowania do zwrotu w wysokości 128.827,80 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

3 Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 596 ze zm.), art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249 poz. 2104 ze zm.), art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1241 ze zm.).

4 Na powyższą decyzję Zarządu Województwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina o statusie miejskim, kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem oraz wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Gmina zarzuciła naruszenie art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, a także art. 7, 8 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

5 W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.

8 Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

9 Zgodnie ze wskazanym przepisem rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

10 W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ten przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym). Wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa zawieszenia postępowania uległa istotnemu rozszerzeniu w stosunku do uregulowań zawartych w art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosowanej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, str. 281 – 282).

11 Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Przy czym, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302 -303).

12 Przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), która jest następstwem stwierdzenia nieprawidłowości w jego realizacji, za którą nałożono korektę finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej nie było przy tym prowadzone odrębne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej.

13 Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, w myśl którego określenie kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu winno być poprzedzone wydaniem decyzji w sprawie ustalenia i nałożenia korekty finansowej (m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1776/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jednak zajmowane jest również stanowisko przeciwne, według którego ustalenie i nałożenie korekty finansowej jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie w tej sprawie i bezcelowe oraz pozbawione podstaw prawnych jest wydawanie decyzji w przedmiocie korekty finansowej (np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 2080/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

14 Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznającemu niniejszą sprawę wiadomym jest z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 1705/13 uznał powyższą kwestię za zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości i postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. przedstawił je składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia, formułując je następująco: "Czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej?".

15 Wyjaśnienie powyższego zagadnienia będzie więc miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ( por. postanowienie NSA z dnia z dnia 30 lipca 2014 r. , sygn.. akt II GSK 1546/14, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 30 lipca 2014 r. , sygn.. akt III SA/Po 343/14 ) .

16 W konsekwencji za zasadne należało uznać zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego pytania prawnego, W związku z czym orzeczono jak w sentencji.