Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 kwietnia 2010 r., II SA/Go 255/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 kwietnia 2010 r., II SA/Go 255/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podwyższonej opłaty eksploatacyjnej za nielegalne wydobycie żwiru postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] grudnia 2009. nr [...] Starosta naliczył J.K. podwyższoną opłatę eksploatacyjną za nielegalne wydobycie żwiru bez wymaganej prawem koncesji w wysokości 1152 zł.

3 Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J.K., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu l instancji oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

4 Skargę na decyzję organu II instancji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Starosta, który zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust. 4 w związku z art. 85a ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu.

5 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, bowiem skarga została złożona przez organ nie mający uprawnień do jej wniesienia.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7 Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga nie zawiera braków, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tegoż artykułu wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

8 Należy wskazać, iż ustawodawca nie przyznał legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję bądź postanowienie organowi administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę administracyjną w pierwszej instancji, uchyloną następnie orzeczeniem kasacyjnym organu odwoławczego.

9 Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

10 Trzeba zaznaczyć, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (vide: wyrok z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997r., Nr 2, póz. 89, postanowienie z dnia 2 marca 2006r., Legalis). Aby stwierdzić, że dany podmiot (skarżący) ma legitymację skargową, musi on mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny. Istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2006, s. 134). Inną kwestią natomiast jest legitymacja skargowa podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 in fine p.p.s.a., które to podmioty składają skargi w sprawach dotyczących interesów innych osób.

11 Jednocześnie należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2001 r., sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, póz. 17; z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, póz. 115; wyrok z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, niepubl., wyrok z 7 grudnia 2005 r. sygn. akt l OSK 521/05, LEX nr 189858, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2005r., sygn. akt l OSK 788/05, LEX 277345, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 lutego 2007r., sygn. akt II SA/Go 15/07, niepubl.) oraz doktrynie ukształtowany jest pogląd, zgodnie z którym rola jednostek samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym wyznaczona jest przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przypisują stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, póz. 1071, z późn. zm.). Wtedy będzie on reprezentował interes tej jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, niezależnie czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Niezaprzeczalnie włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Ponadto w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. W konsekwencji uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje kosztem znacznego ograniczenia jego dominium (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/2003, OSP 2004/4 póz. 48).

12 Reasumując, powyżej wskazane argumenty prowadzą do wniosku, iż stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być organ administracji publicznej, który wydał w indywidualnej sprawie administracyjnej rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, następnie uchylone. Jego rola w postępowaniu skończyła się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (w niniejszej sprawie decyzji) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej. Ponadto nie jest dopuszczalne, aby starosta występował raz w roli organu wydającego decyzję, a innym razem jako strona postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.

13 Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę Starosty jako organu pierwszej instancji należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji skargowej w przedmiotowym postępowaniu sądowym.