Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2012 r., IV SA/Gl 831/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2012 r., IV SA/Gl 831/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta T. przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Lokalowej Urzędu Miejskiego w T., przyznano M.G. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. miesięcznie na okres od [...] do [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołano art. 4 i art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 z późn. zm.).

3 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w wyniku uchylenia decyzji obu instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 grudnia 2009 r. o sygn. akt IV SA/Gl 352/09, ponownie rozpatrzony został wniosek M.G. z dnia [...] o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ uznał, iż miesięczne wydatki strony z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego wynoszą kwotę [...] zł. plus ryczałt z tytułu braku centralnie dostarczanej ciepłej wody w kwocie [...] zł., a średni miesięczny dochód strony w jednoosobowym gospodarstwie równy jest kwocie [...] zł. Przyznany dodatek mieszkaniowy ustalono jako różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie, a 15% łącznego dochodu rodziny.

4 W odwołaniu M.G. zakwestionowała wyliczenie przysługującego jej dodatku mieszkaniowego. Nie zgodziła się z brakiem odliczenia stałych składników czynszu wykazanych przez TSM [...] w T. w postaci: należności z tytułu podatku od nieruchomości, opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu, ubezpieczenia mieszkania, eksploatacji anten zbiorczych, a także wymiany i legalizacji wodomierzy. Zdaniem odwołującej, organ nie ustosunkował się do procentowego przelicznika dochodów gospodarstwa domowego, liczonego od dochodu brutto oraz do przeliczenia przysługującego jej dodatku mieszkaniowego do wysokości kosztów utrzymania w podobnym lokalu wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Zwróciła dodatkowo uwagę na ponoszone wydatki z tytułu odpłatności za energię elektryczną i za gaz. Argumentowała, iż zarówno ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 6 ust. 4 i ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych są niezgodne z prawem.

5 Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po analizie akt sprawy, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Organ ustalił, iż odwołująca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...] oraz podała w nim, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m ², natomiast łączna kwota wydatków na zajmowane przez nią mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła [...] zł., a nadto, w mieszkaniu brak jest centralnie dostarczanej ciepłej wody. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na obowiązujące przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych (art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 3-6, art. 7 ust. 1, art. 10) oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) i zwrócił uwagę na uzasadnienie wspomnianego prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia 4 grudnia 2010 r. i uznał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należało rozważyć treść art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przy jego uwzględnieniu dokonać oceny rodzaju i wysokości ponoszonych przez odwołującą opłat z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego należącego do zasobów spółdzielni mieszkaniowej. Na tej podstawie dopiero przeprowadzić analizę miesięcznych wydatków odwołującej w oparciu o art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wymogom tym organ pierwszej instancji nie sprostał i odniósł się wyłącznie do wysokości czynszu za 1 m² powierzchni użytkowej lokalu w zasobie mieszkaniowym gminy, co więcej nie podał, jakie składniki wziął pod uwagę ustalając wysokość stawki czynszu, przez co nie dokonał zalecanej przez Sąd analizy porównawczej rodzaju i wysokości ponoszonych przez stronę opłat w stosunku do opłat, jakie uiszczałaby ona zajmując lokal wchodzący w skład zasobu gminy. Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, iż w przywołanym wcześniej wyroku jednoznacznie zostało wskazane, iż opłaty za energię elektryczną i gaz nie są wliczane do opłat mieszkaniowych, na podstawie których ustalany jest dodatek mieszkaniowy.

6 W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.G. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem. Uznała za niesłuszne, przy wyliczaniu wysokości należnego jej dodatku mieszkaniowego, nie uwzględnienie jej miesięcznych wydatków ponoszonych z tytułu pozostałych opłat związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego, zwłaszcza procentowego przelicznika dochodów gospodarstwa domowego, liczonego od dochodu brutto a nie netto (po odjęciu podatku dochodowego i 9 % składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne do NFZ), oraz nie dokonania porównania, w jakiej wysokości dodatek mieszkaniowy przysługiwałby jej, gdyby zajmowała lokal w zasobach Gminy T. Skarżąca wywiodła, iż nie zgadza się w całości z naliczeniem opłat czynszowych przez TSM [...] w T. oraz z brakiem uwzględnienia w wyliczeniu dodatku mieszkaniowego ponoszonych przez nią opłat za energię elektryczną i gaz. Zakwestionowała stosowną przez organ pierwszej instancji praktykę nie zaliczania do wydatków: podatku od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu, ubezpieczenie mieszkania, eksploatacji anten zbiorczych, konserwacji domofonu, opłaty za wymianę i legalizację wodomierzy, które przeliczane są w stosunku do zajmowanej powierzchni lokalu mieszkalnego, zatem mają bezpośredni związek z wysokością czynszu. Skarżąca przywołując brzmienie art. 6 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych oświadczyła nadto, iż norma ta jest niekonstytucyjna i niezgodna z prawem.

7 W odpowiedzi na skargę organ powtórzył w całości swoje wywody przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8 Na rozprawie w dniu 26 września 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej z urzędu pełnomocnika procesowego, który został rozpatrzony pozytywnie postanowieniem tut. Sądu z dnia 3 listopada 2011 r. o sygn. akt IV SA/Gl 831/10.

9 W dniu 12 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi i złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej nie pokrytych przez skarżącą.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

12 Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, skargę należało oddalić jako bezzasadną.

13 Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja kasacyjna organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm), zwanego dalej jako K.p.a.. Organ orzekł w niej o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania z powodu dostrzeżonych uchybień proceduralnych.

14 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjęto, że wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym, a zatem nie może być ona podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 K.p.a. i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 789/08 - Lex nr 597860, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 51/10 - Lex nr 668565).

15 W konsekwencji badając legalność zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do tego przepisu, w brzemieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, tj. [...] organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

16 W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że uchybienia proceduralne dotyczące zaskarżonej decyzji, wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta T. przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Lokalowej Urzędu Miejskiego w T., jakie dostrzegł organ odwoławczy, nie mogły zostać usunięte w postępowaniu odwoławczym, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 K.p.a. i wykraczało poza zakres regulacji art. 138 § 2 K.p.a.

17 Kolegium słusznie zauważyło, że organ pierwszej instancji nie dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uchybił tym samym obowiązującej go zasadzie prawdy obiektywnej. W sprawie niewątpliwie istniała konieczność poczynienia dodatkowych istotnych ustaleń, celem realizacji wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2009 r. o sygn. akt IV SA/Gl 352/09, jak również z dnia 7 marca 2011 r. o sygn. akt IV SA/Gl 822/10.

18 Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

19 Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego oznacza zaś, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 527/97, Lex nr 47275). Zatem zarówno organy administracji publicznej orzekające w danej sprawie, jak również sąd administracyjny rozpoznając skargę nie mogą odstąpić od wykładni prawnej oraz wskazówek zawartych w prawomocnym wyroku Sądu. Jedynym odstępstwem od tej regulacji jest zmiana stanu prawnego do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego.

20 W niniejszej zaś sprawie taka zmiana stanu prawnego jednak nie nastąpiła.

21 Warunki przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Sprawa o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy do kategorii spraw indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, a zatem postępowanie w tym przedmiocie toczy się przy zastosowaniu procedury administracyjnej. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada praworządności, zgodnie, z którą przyznanie stronie postępowania uprawnień lub nałożenie na nią określonych obowiązków musi znaleźć uzasadnienie w obowiązującej normie prawa.

22 W uzasadnieniu przywołanego wyroku z dnia 4 grudnia 2009 r. o sygn. akt IV SA/Gl 352/09 Sąd podkreślił, że niektórych z ponoszonych przez skarżącą miesięcznych opłat nie można traktować jako wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wydatkami branymi pod uwagę przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego są wyłącznie świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Są to świadczenia powtarzające się w oznaczonych okresach i będące w ścisłym związku z zajmowanym lokalem mieszkalnym. Ustawodawca uzupełnił definicję tych świadczeń w treści art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazując tam rodzaj wydatków, które należy uwzględniać przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego, oraz w art. 6 ust. 4a poprzez wskazanie wydatków, których organ nie może zaliczać do opłat, od których zależy wysokość dodatku mieszkaniowego, poniesionych z tytułu: ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, opłat za gaz przewodowy i energię elektryczną dostarczanych do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

23 Stanowisko w tym zakresie zostało również wyrażone w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2011 r. o sygn. akt IV SA/Gl 822/10, w którym dla sprawności dalszego procesowania zaznaczono, iż zgodnie z art. 8a ust. 4 a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.) zasadniczo czynsze i inne opłaty za używanie lokali mają zapewnić pokrycie wydatków związanych z ich utrzymaniem. Zalicza się do nich w oparciu o art. 2 pkt 8a wymienionej ustawy o ochronie praw lokatorów (...) koszt utrzymania wind, anteny zbiorczej i domofonu (lit. c) wraz z kosztami zarządzania nieruchomością (lit. b) i kosztami konserwacji, utrzymania należytego stanu technicznego nieruchomości oraz przeprowadzonych remontów (lit. a).

24 W sprawie nie można również podzielić zarzutu skargi o konieczności stwierdzenia sprzeczności art. 6 ust. 4a ustawy z Konstytucją RP.

25 Zaznaczyć przyjdzie, iż sąd administracyjny bada działanie organów administracji pod kątem prawidłowego stosowania ustaw, a także, na mocy Konstytucji RP poddany jest w swoich rozstrzygnięciach obowiązującym ustawom. Uprawnionym do orzekania w sprawach zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją jest Trybunał Konstytucyjny, a nie sąd (art. 188 pkt 1 Konstytucji RP), który może skierować pytanie do Trybunału Konstytucyjnego, jeśli uzna, iż zachodzi wątpliwość, co do zgodności stosowanego w sprawie przepisu ustawy z Konstytucją RP. Jednakże w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych były sprzeczne z obowiązującą Konstytucją RP. Nadto, zarzut sprzeczności z Konstytucją RP postawiony przez skarżącą nie został sprecyzowany poprzez wskazania wzorca konstytucyjnego, zatem żądanie uznania art. 6 ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych za sprzeczne z prawem, należało uznać za nieuzasadnione (podobnie uznano we wskazanych wcześniej sprawach o sygn. akt IV SA/Gl 352/09 i IV SA/Gl 822/10).

26 Zasadniczo przedstawiona wyżej przyczyna zwalnia, zdaniem składu orzekającego, od merytorycznych rozważań, jednak należy zaznaczyć, iż ustawodawca w art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach nakazał, w przypadku ubiegania się o dodatek mieszkaniowy podmiotu zamieszkującego w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zaliczać jedynie te wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy i te opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

27 W rozpatrywanej sprawie, skarżąca zaspakaja swoje potrzeby mieszkaniowe korzystając z innych niż zasoby mieszkaniowe gminy, w związku z tym konieczne jest przeprowadzenie analizy jej wydatków miesięcznych, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych również w świetle przytoczonych powyżej postanowień art. 6 ust. 6 tej samej ustawy.

28 Pomimo tak szczegółowej oceny prawnej i wytycznych, co do dalszego postępowania organ pierwszej instancji po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, nie dokonał opisanej powyżej analizy, czym naruszył przepisy postępowania, zwłaszcza art. 153 p.p.s.a. oraz 8 K. p. a., bowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na przyznanie i wysokość dodatku mieszkaniowego dla skarżącej. Dostrzegł to organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę, czym w ocenie Sądu nie naruszył art. 138 § 2 K.p.a.

29 Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95). Rozstrzygnięcie organu II instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005r., s. 96-97, por. także wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok NSA z dnia 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00). Dlatego właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyr. NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 112/98, niepubl.; wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95). Chodzi zatem o to, by "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uzasadnienie uchwały SN 7 sędziów z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 82).

30 Ustalenie przywołanych kwestii miało bezpośrednie znaczenie dla ustalenia prawa skarżącej do dodatku mieszkaniowego oraz jego ewentualnej wysokości.

31 W rezultacie przyjdzie ponownie podkreślić, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 K.p.a., gdyż okoliczności, których wyjaśnienie nakazał w decyzji kasacyjnej były niezbędne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie mogły zostać wyjaśnione w toku uzupełniającego postępowania dowodowego.

32 Tym samym nie można podzielić zarzutów i argumentów skargi, które co wymaga zaakcentowania, zostały wymierzone w zasadzie bezpośrednio przeciwko uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącej należy uznać za prawidłowe.

33 W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu pierwszej instancji jest rozpoznanie złożonego przez skarżącą wniosku z uwzględnieniem wykładni przepisów prawa, przedstawionej w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 4 grudnia 2009 r., jak również w prawomocnym wyroku z dnia 7 marca 2011 r.

34 Ostatecznie należy również odnotować, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji, w dniu [...] została wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta T. przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Lokalowej Urzędu Miejskiego w T., decyzja przyznająca skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres od [...] do [...] w wysokości [...] zł. miesięcznie.

35 Skoro, zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę (art. 134 p.p.s.a.), Sąd, mając na uwadze powyższe, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.