Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2014 r., IV SA/Gl 64/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2014 r., IV SA/Gl 64/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi V. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: kpa) – po rozpatrzeniu sprawy z odwołania V.K., od zawiadomienia Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. z dnia [...]r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego – stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

3 Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. zawiadomieniem z dnia 25 września 2013 r. poinformował V.K. (dalej także: strona) o pozostawieniu jej wniosku z dnia 8 lutego 2013 r. o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na okres zasiłkowy 2012/2013 bez rozpatrzenia z powodu braków formalnych, wynikających z treści art. 24a ust. 1-2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1456, dalej: "ustawa" lub "u.ś.r."). Zawiadomienie to poprzedził następujący ciąg zdarzeń.

4 W dniu 30 listopada 2012 r. V.K. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Ż. (dalej: MOPS) wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2012/13. Ponieważ do wniosku nie dołączyła wymaganych prawem dokumentów stwierdzających wysokość dochodu rodziny, złożyła jedynie pisemne zobowiązanie dostarczenia zaświadczenia z urzędu skarbowego, MOPS pismem z dnia 5 grudnia 2012 r., nr [...] wezwał ją do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni o dokumenty wymienione w jego pkt 1-5. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że "przypadku gdy osoba złoży wniosek bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenie przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów. Niezastosowanie się do wezwania skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia". W wyznaczonym terminie strona nie przedłożyła wymaganych dokumentów. Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. złożyła prośbę o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania dokumentów pożądanych w sprawie. Następnie w dniu 8 lutego 2013 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko K.K. W związku z tym, że ustalenie tego prawa wymaga uprzedniego ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego, pismem z dnia 8 luty 2013 r., nr [...] strona została poinformowana o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do czasu ustalenia uprawnień do zasiłku rodzinnego. Kolejne pisma w sprawie przedłużenia terminu załatwienia sprawy zostały wysłane w dniach: 29 marca 2013 r., 23 maja 2013 r. oraz 25 lipca 2013 r.

5 Z kolei pismem z dnia 25 lipca 2013 r., została ona ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dostarczenia dodatkowych dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia złożonego wniosku, z równoczesnym pouczeniem, że niedostarczenie wymaganych dokumentów w określonym terminie spowoduje pozostawienie złożonego wniosku bez rozpatrzenia. Dokumenty te nie zostały dostarczone do dnia 25 września 2013 r. Mając to na uwadze organ pozostawił wniosek z 30 listopada 2012 r. bez rozpatrzenia z jednoczesnym wskazaniem, że skoro nie ustalono prawa do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2012/13, to nie ma możliwości ustalenia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego z wniosku z dnia 8 lutego 2013 r.

6 Od tego zawiadomienia strona złożyła odwołanie, w którym wskazała, że nie zgadza się z pozostawieniem bez rozpatrzenia jej wniosku o zasiłek rodzinny na okres zasiłkowy 2012/2013. Podniosła w nim, że nie ponosi winy za brak dostarczenia wymaganych w toku postępowania dokumentów niezbędnych do przedłożenia organowi. Zaznaczyła, że "problemy z US i zgromadzenie dokumentów potrzebnych do złożenia zeznania PIT – trwa tyle czasu". Ponadto podkreślenia wymaga, że strona zadeklarowała, że złoży "pisemne oświadczenie o wysokości dochodu za 2011 r."

7 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

8 W motywach rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, wskazało, że "niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 kpa lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 kpa".

9 W przedmiotowej sprawie, na co zwrócił uwagę organ drugoinstancyjny, odwołanie zostało wniesione od zawiadomienia organu pierwszej instancji o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego. Ponieważ nie jest ono decyzją administracyjną, to – w jego ocenie – nie przysługuje od niego możliwość wniesienia odwołania, gdyż stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Tym samym – z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, tj. decyzji administracyjnej – wniesione odwołanie uznał za niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa.

10 W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia – analogicznie jak w odwołaniu od zawiadomienia – zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła, co do zasady, brak właściwego ustalenia stanu faktycznego i nie uwzględnienia przez orzekające w sprawie organy, że sytuacja jej rodziny jest ciężka. W jej ocenie Kierownik MOPS w Ż. swoim postępowaniem "okradł" jej dzieci czy też "celowo pozbawił" ich zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami. Ponadto stwierdziła, że konflikt pomiędzy nią a MOPS-em trwa od czasu gdy jej rodzina wystąpiła w programie "[...]".

11 Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

13 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

14 Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

15 W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.

16 Spór sprowadza się do prawa strony, do zaskarżenia pisma organu pierwszej instancji z dnia 25 września 2013 r., zatytułowanego: "zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego" – w którego treści de facto poinformował on stronę o pozostawieniu jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego z dnia 30 listopada 2012 r. oraz nierozerwalnie z nim związanego wniosku o ustalenie dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 8 lutego 2013 r. bez rozpatrzenia – jak wywodzi strona skarżąca czy wprost przeciwnie – tj. jego braku, jak twierdzi organ.

17 Na wstępie rozważań jawi się uwaga, że przy rozpoznaniu skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, kognicja Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny do wydania takiego rozstrzygnięcia.

18 Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i/lub przepisy szczególne. Wymagania mogą mieć charakter formalny i materialny. Do formalnych przesłanek można zaliczyć następujące sytuacje:

19 1) wydano decyzję w I instancji,

20 2) nie upłynął jeszcze termin wskazany w ustawie do wniesienia odwołania,

21 3) istnieje podmiot lub krąg podmiotów mogących skorzystać z tego środka,

22 4) istnieje organ, do którego można wnieść odwołanie.

23 Ponadto odwołanie powinno być wniesione w przepisanej prawem formie i po stronie legitymowanego podmiotu powinno wystąpić niezadowolenie z wydanej decyzji. Natomiast materialny wymiar wymogów dotyczących odwołania będzie związany z treścią pisma. Z treści pisma musi wynikać, że osoba wnosząca jest niezadowolona z decyzji. Jeśli treść będzie dotyczyła nagannej pracy urzędu lub przygotowujących decyzję urzędników nie będzie można uznać go za odwołanie. Powinno być wówczas zakwalifikowane jako skarga i rozpatrzone na podstawie przepisów rozdziału VIII kpa. Materialny wymiar odwołania wyznacza art. 128 kpa. Zgodnie z jego treścią odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy, że strona wyrazi swoje niezadowolenie z wydanej decyzji. Kodeksowe wymogi materialne są w tym względzie bardzo liberalne. Proceduralne przepisy pozakodeksowe często ustanawiają dodatkowe wymogi co do treści odwołania. Ustanawiają np. konieczność zawarcia zarzutów odnoszących się do decyzji, istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Brak tych elementów może wskazywać na konieczność ograniczenia wniesienia prawa do wniesienia odwołania.

24 Jednocześnie – z uwagi na zarzuty zawarte w skardze – wskazać należy, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie związane są ogólnymi regułami postępowania administracyjnego. W szczególności, organy te działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i 7 kpa). Postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz:

25 pierwszej – fazy wstępnej,

26 drugiej – fazy postępowania wyjaśniającego i

27 trzeciej – fazy wydania decyzji.

28 W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany w pierwszej kolejności ocenić czy odwołanie jest w ogóle dopuszczalne, a także czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 kpa, który stanowił podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z nim organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, które w tej sprawie jest ostateczne. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności środka odwoławczego, organ może przejść do następnych faz postępowania, czyli do rozpoznania merytorycznego sprawy, które obejmuje ewentualne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1907/06, Lex Nr 299845).

29 Ponieważ postanowienie to wydawane jest we wstępnym etapie postępowania odwoławczego toteż ma charakter wyłącznie procesowy, co oznacza, że nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Przeciwnie, jest ono podejmowane właśnie w sytuacjach, gdy merytoryczne rozpoznanie odwołania – z powodu jego niedopuszczalności – jest uniemożliwione. Niedopuszczalność odwołania, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można: brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Z kolei do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się: przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (por. M. Jaśkowska, A Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 766 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381).

30 Podsumowując powyższe – z uwagi na zarzuty skargi – powtórzenia wymaga, że organ odwoławczy, jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania, zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wstępnego zmierzającego do weryfikacji istnienia podstaw do takiego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W tych zaś ramach powinien zbadać dopuszczalność odwołania w sensie przedmiotowym i podmiotowym, czyli wniesienie odwołania z zachowaniem terminu, spełnienie wymogów, co do jego treści odwołania, co nota bene warunkuje prawną jego skuteczność. Brak którejś z powyższych przesłanek skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o jego niedopuszczalności – co wystąpiło w przedmiotowej sprawie.

31 W piśmiennictwie fachowym przyjmuje się, że odwołanie może być niedopuszczalne z wielu przyczyn. Najogólniej rzecz biorąc, jest to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego. Są to zatem okoliczności, które nie wynikają z treści decyzji, lecz są w stosunku do niej zewnętrzne. Toteż wniosku o niedopuszczalności odwołania organ nie może wyprowadzić z oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, albowiem tego rodzaju problem wymaga właśnie rozstrzygnięcia merytorycznego. Niedopuszczalność odwołania występuje zawsze gdy nie istnieje przedmiot odwołania, (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el., 2014, teza 6; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004; G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Warszawa 2010).

32 W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że odwołanie strony jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Przypomnieć należy, że przedmiotem tego odwołania skarżąca uczyniła pismo organu pierwszej instancji z dnia 25 września 2013 r., informujące ją o pozostawieniu jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego z dnia 30 listopada 2012 r. oraz nierozerwalnie z nim związanego wniosku o ustalenie dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 8 lutego 2013 r. bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 § 2 kpa i art. 24 a ust 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 298, poz. 1769).

33 Zgodnie z tymi regulacjami, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w określonym w nich terminie z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Powinność tę zrealizował organ, o czym szerzej powyższej, przy przedstawianiu przebiegu zdarzeń poprzedzających doręczenie stronie objętego sporem zawiadomienia. Obowiązujące przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawienia podania bez rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest jednak obecnie stanowisko, że jest to czynność materialno-techniczna, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 842/12 oraz z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2266/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).

34 Skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni akceptuje i podziela. Skoro zaś pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w formie czynności materialno-technicznej, a nie w formie decyzji lub też postanowienia, oznacza to, że takie działanie nie może zostać zaskarżone w formie odwołania lub też zażalenia. Stosownie bowiem do art. 127 § 1 kpa odwołanie służy od decyzji administracyjnej. W myśl zaś art. 141 § 1 kpa, w drodze zażalenia można zaskarżyć postanowienie, gdy kodeks tak stanowi. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że bezpośrednią konsekwencją wniesienia odwołania od pisma informującego o pozostawieniu podania bez rozpoznania, musi być stwierdzenie jego niedopuszczalności w trybie art. 134 kpa.

35 W świetle powyższych rozważań nie sposób odmówić prawidłowości zaskarżonemu postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Bez wpływu dla tej oceny pozostają natomiast zarzuty skargi, w tym merytoryczne argumenty skarżącej przemawiające – w jej ocenie – za uwzględnieniem jej wniosków albowiem, na co także zwrócono uwagę powyżej, granice skargi a zarazem zakres rozpoznania wyznaczało postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...]r. (nr [...]) stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Przy rozpoznaniu skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, kognicja Sądu ogranicza się do oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny do wydania takiego rozstrzygnięcia.

36 Na zakończenie wskazać także należy, że norma prawna wynikająca z art. 134 kpa ma charakter imperatywny, jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że stwierdzając niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych organ nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do jego dyspozycji. Toteż wniosek organu odwoławczego o niedopuszczalności odwołania wyprowadzony został z zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i stwierdził jego zgodność z przepisami prawa. W ocenie Sądu uzasadnienie objętego skargą postanowienia odpowiada na pytanie – co doprowadziło organ do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości dlaczego organ odwoławczy uznał niedopuszczalność odwołania. Zawiera motywy, którymi organ kierował się podejmując rozstrzygnięcie, a którym nie można zarzucić, że są niespójne czy nielogiczne czy podjęte bez podstawy prawnej.

37 Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 2 Konstytucji RP –Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W zakresie wymiaru sprawiedliwości zasada demokratycznego państwa prawa wyznacza sądom i trybunałom obowiązek orzekania zawsze na podstawie prawa i w zgodzie z nim.

38 Tym samym, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.