Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2012 r., IV SA/Gl 515/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2012 r., IV SA/Gl 515/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi F. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r. Starosta Powiatu w T. orzekł o utracie przez F.T. statusu osoby bezrobotnej stwierdzając w uzasadnieniu, że bezrobotnym nie może być osoba, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

3 W odwołaniu z dnia 14 lutego 2011 r. F.T. wniósł o uchylenie powyższej decyzji podnosząc, że od grudnia 2010 r. jest na leczeniu. W piśmie z następnego dnia skarżący powołał się na trwającą nadal chorobę i niezdolność.

4 Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] w trybie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o czym strona została prawidłowo pouczona. W niniejszej sprawie termin ten kończył się w dniu 10 lutego 2011 r., gdy tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 14 lutego 2011 r. Ponieważ strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu, dlatego należało wydać przedmiotowe rozstrzygnięcie.

5 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego F.T. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W jej uzasadnieniu podniósł, że od jesieni 2010 r. stan jego zdrowia gwałtownie się pogorszył. W szczególności w grudniu 2010 r. oraz styczniu i lutym 2011 r. chorował, przechodził badania, leczenie, różne skierowania do licznych specjalistów, trwające do tej pory, co wykluczało jego "dyspozycyjność".

6 Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo ocenił przedłożone przez skarżącego dokumenty i uznał, że nie stanowią one podstawy do uznania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zaskarżone postanowienie nie może się ostać, bowiem zapadło z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszony został art. 134 kpa, gdyż organ odwoławczy zastosował go co najmniej przedwcześnie, opierając się na ustaleniu, że skarżący nie wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W okolicznościach sprawy ustalenie to budzi poważne zastrzeżenia. Skarżący co prawda literalnie nie sformułował prośby o przywrócenie terminu, jednak powołał się na swoją sytuację zdrowotną, która może stanowić przyczynę niezachowania terminu. W samym odwołaniu twierdzenie o pozostawaniu na leczeniu od grudnia 2010 r., aczkolwiek odnoszące się także do okresu przewidzianego do wniesienia odwołania, a to przez użycie czasu teraźniejszego, zasadniczo łączyło się z zakwestionowaniem rozstrzygnięcia I instancji i jako takie nie wymagało rozważenia przez organ odwoławczy kwestii przywrócenia terminu. Jednakowoż w kolejnym piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. skarżący powołał się na swoją chorobę i "niezdolność" wyraźnie odnosząc ją tym razem do stanu aktualnego tj. istniejącego w chwili sporządzenia pisma i w czasie poprzedzającym tą czynność. Tej aktualnej sytuacji dotyczą też dołączone do wymienionego pisma skierowania lekarskie. Okoliczności podniesione w wymienionym piśmie nie mają więc zasadniczo związku z podstawą faktyczną i prawną decyzji pierwszoinstancyjnej. Należało zatem wyjaśnić charakter tego pisma. Organ administracyjny ma przy tym wynikający z art. 9 kpa obowiązek czuwania, by strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Jeżeli z treści pisma nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie woli strony organ zobligowany jest zwrócić się do niej ze stosownym zapytaniem, a ustalenie charakteru pisma winno nastąpić w trybie art. 64 § 2 kpa (por. wyrok NSA z dnia 17.06.2010 r., sygn. akt I OSK 202/10, dostępny w internecie, a wydany w zbliżonym stanie faktycznym). Skarżący swoją intencję pośrednio wyraził na rozprawie sądowej powołując się na przywrócenie mu terminu w sprawie przed sądem powszechnym w oparciu o te same okoliczności dotyczące jego stanu zdrowia. W ramach swojej kognicji Sąd nie mógł jednak zastępować organu w ustaleniu, czy omawiane pismo stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w związku z czym organ musi to uczynić w trybie przewidzianym procedurą administracyjną. Nie mogło to nastąpić na etapie sporządzenia odpowiedzi na skargę, w której organ odwoławczy de facto ocenił stan sprawy pod kątem przesłanek przywrócenia terminu, chociaż nie jest to materia podlegająca rozważaniu przy stosowaniu art. 134 kpa. W szczególności ustalenia dotyczące zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu winny być dokonane właśnie w ramach postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu.

9 Z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 8 i 9 kpa oraz przepisów art. 7 i 77

10 § 1 kpa, kwestia dotycząca charakteru pisma skarżącego z dnia 15 lutego 2010 r. nie została więc wyjaśniona, co czyni dowolnym stanowisko organu odwoławczego, według którego skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Dlatego też przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ten wezwie skarżącego w trybie art. 64 § 2 kpa do jednoznacznego określenia, czy wskazane pismo należy traktować jako wniosek o przywrócenie omawianego terminu i w zależności od udzielonej odpowiedzi (lub jej braku) podejmie dalsze czynności procesowe zakończone stosownym rozstrzygnięciem.

11 W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

12 SW