Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2010 r., IV SA/Gl 251/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2010 r., IV SA/Gl 251/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. L., D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika uchyla zaskarżoną decyzję

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor [...] Zarządu Edukacji w P. odmówił przyznania pracodawcy : Firma A w K., dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. K. W podstawie decyzji powołano art. 70 b ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( j.t. Dz. U. Nr 256 z 2004 r., poz. 257, ze zm.), § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu ( Dz. U. Nr 113, poz. 988, ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego ( Dz. U. Nr 124, poz. 860).

3 Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ administracji publicznej ustalił, że pracodawca zawarł z D.K. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego realizowanego w formie nauki zawodu [...]. Umowa została zawarta na okres od [...]r. do [...] r., a instruktorem praktycznej nauki zawodu miał być S.L. – pracodawca. Zgodnie z art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika uzależnione jest m.in. od posiadania przez osobę prowadzącą to kształcenie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Mianowicie instruktor nauki zawodu uzyskał w [...] r. tytuł zawodowy [...]. Nie jest to zawód pokrewny do zawodu [...].

4 Stosownie do § 10 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu instruktorzy nie mający tytułu mistrza, a posiadający świadectwo technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, winni posiadać co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego. Jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pracodawca rozpoczął działalność w dniu [...] r. Obejmuje ona m.in. produkcję wyrobów [...] i zakładanie [...]. W tej sytuacji instruktor praktycznej nauki zawodu nabył kwalifikacje do jej prowadzenia dopiero w trakcie trwania tej nauki, podczas gdy muszą one istnieć już w chwili rozpoczęcia nauki.

5 W odwołaniu pracodawca zakwestionował powyższą decyzję. Powołał się m.in. na posiadanie przez S. L. świadectwa [...] w zakresie [...] z dnia [...] r., którego odpis był dołączony do wniosku, oraz na 8 – letni staż pracy potwierdzony wpisem do ewidencji działalności gospodarczej z [...] r. Odpis zaświadczenia o tym wpisie dołączono do odwołania.

6 Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, potwierdzając, że w świetle § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, S. L. powinien był posiadać 6 – letni staż pracy, gdyż posiadany przez niego tytuł zawodowy [...] nie jest pokrewny do zawodu [...]. Skoro zaś tytuł zawodowy nabył w [...] r. to w chwili podpisania umowy w [...] r. nie spełniał warunku 6 – letniego stażu w zawodzie.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. L. i D.T. nie zgodzili się z treścią zaskarżonej decyzji uważając, że nie odpowiada ona warunkom z art. 70 b ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Powołali się przy tym na fakt uzyskania omawianego dofinansowania we wcześniejszych okresach.

8 Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

10 Zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem zapadła z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dotyczy ona dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianego pracownika z tytułu nauki zawodu. Okoliczności faktyczne sprawy są zasadniczo jasne i bezsporne.

11 Nie było też wątpliwości co do tego, w oparciu o które przepisy winna być ona rozstrzygnięta. Problem w istocie dotyczy właściwej interpretacji § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, skoro instruktor praktycznej nauki zawodu bezspornie mógł się jedynie kwalifikować do osób wymienionych w ust. 2 pkt 2 tego paragrafu, a jednocześnie nie posiadał tytułu mistrza w zawodzie. § 10 ust. 5 reguluje właśnie wymogi kwalifikacyjne przewidziane dla instruktorów nie mających tytułu mistrza w zawodzie. Poszczególne cztery punkty tego ustępu różnią się w pierwszej kolejności rodzajem wymaganego wykształcenia. Z tego punktu widzenia w niniejszym przypadku można się już ograniczyć do punktu pierwszego i trzeciego, gdyż tylko one dotyczą technikum, a więc tego rodzaju szkoły, jaką ukończył L. L. Normy prawne zawarte w tych punktach rzeczywiście wymagają gruntowniejszej interpretacji, bowiem, mimo wydania rozporządzenia przez resort oświatowy, sformułowania użyte w tych punktach nie są wystarczająco jasne. I tak w punkcie 1 wymienia się technikum bez żadnego określenia jego rodzaju, co mogłoby sugerować wniosek, wysnuty zresztą w odwołaniu, że chodzi o jakiekolwiek technikum. Dopiero uwzględnienie treści punktu 5, w którym mowa o technikum kształcącym w innym zawodzie, niż ten którego instruktor będzie nauczać, pozwala na przyjęcie jedynie logicznego wniosku, iż w punkcie 1 chodzi o technikum kształcące w zawodzie, którego instruktor będzie nauczać, a przynajmniej w zawodzie do niego pokrewnym. Trafnie w tym zakresie stwierdziły organy administracyjne, że ukończone przez S. L. technikum w zawodzie [...], w świetle rozporządzenia o klasyfikacji szkolnictwa zawodowego ( Dz. U. Nr 124 z 2007 r., poz. 860), czy też rozporządzenia w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy... ( Dz. U. Nr 256 z 2004 r. poz. 2644, ze zm.), nie spełnia warunku owego punktu 1.

12 Oceniając zatem stan faktyczny sprawy w kontekście § 10 ust. 5 pkt 3 cytowanego rozporządzenia o praktycznej nauce zawodu należy zauważyć, że – podobnie jak pozostałe punkty – przewiduje on trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu. Pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego. Drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego – robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Ostatnim kryterium jest sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. Wadliwość zaskarżonej decyzji wynika właśnie z błędnej interpretacji omawianego przepisu i pomieszania wskazanych kryteriów. Mianowicie organ odwoławczy tytuł zawodowy instruktora powiązał z ukończoną przez niego szkołą, gdy tymczasem chodzi o tytuł w zawodzie, który ma być nauczany. W przypadku technikum kształcącego w innym zawodzie absolwent co prawda uzyskuje tytuł zawodowy technika, ale nie jest to ten tytuł, o jaki chodzi w cyt. przepisie. Wyraźniej to rozróżnienie uwidacznia się w przypadku absolwenta liceum ogólnokształcącego, który nie uzyskuje żadnego tytułu zawodowego, a jednak może być instruktorem, jeżeli spełni pozostałe dwa wymogi. Użycie w przepisie alternatyw nierozłącznych "lub" oraz koniunkcji "i" także wskazuje na to, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w tym przepisie. Potwierdza to nadto sformułowanie wymogu 6 – letniego stażu pracy " w tym zawodzie", a więc zawodzie, który będzie nauczany i co do którego instruktor posiada tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie. Z punktu widzenia wykładni celowościowej też jest oczywiste, że instruktor powinien mieć praktykę w zawodzie, którego będzie nauczał, a nie w innym zawodzie, w którym też uzyskał tytuł zawodowy. Dlatego wymóg stażu pracy nabytego po uzyskaniu tytułu zawodowego nie dotyczy tytułu technika w innym zawodzie, lecz tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, który będzie nauczany. W tym zaś zakresie materiał sprawy pozwala na potwierdzenie uprawnień S. L. Przedstawił on bowiem świadectwo z dnia [...] r. potwierdzające uzyskanie tytułu czeladnika w [...], a więc w zawodzie, jakiego dotyczyła umowa o pracę zawarta z młodocianym D. K. Tytuł czeladnika jest przy tym równorzędny z tytułem robotnika wykwalifikowanego, co wynika choćby z § 50 rozporządzenia MEN z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełnienia przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych ( Dz. U. Nr 31, poz. 216). Natomiast fakt posiadania przez S. L. wystarczającego stażu pracy w zawodzie [...] nie był kwestionowany przez organy administracyjne ( por. pismo organu I instancji z [...] r. – K – 37 akt administracyjnych). Staż ten należy liczyć odnośnie pracy w zawodzie [...] wykonywanej po uzyskaniu przez niego tytułu [...]. W świetle tych okoliczności przestaje dziwić, dlaczego firma skarżących korzystała z przedmiotowego dofinansowania oraz stosownej ulgi podatkowej we wcześniejszym okresie.

13 Mając powyższe na uwadze, skoro naruszenie prawa materialnego doprowadziło do wadliwej decyzji, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

14 Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej załatwi ją z uwzględnieniem wiążącej oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku.

15 su.