Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2013 r., II SO/Gl 20/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2013 r., II SO/Gl 20/12

Sentencja

1 Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Uzasadnienie

2 W dniu [...] r. do Sadu wpłynął druk formularza PPF, w którym A. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze swoimi rodzicami, zamieszkując w budynku o pow. około 100 m2. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności ani też papierów wartościowych a w skład jego majątku wchodzą dwa pojazdy dostawcze o małej wartości służące mu do prowadzenia działalności gospodarczej. Rodzice A. S. otrzymują świadczenia rentowe (ojciec) i emerytalne (matka) w łącznej kwocie 2757 zł miesięcznie, zaś sam skarżący, jeśli uwzględni się jego zobowiązania względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie uzyskuje żadnego dochodu.

3 Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

4 Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

5 Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

6 Uwzględniając przywołane wyżej przepisy i biorąc pod uwagę informacje uzyskane od skarżącego nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.

7 W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnosi skarżący jest możliwe tylko wówczas, gdy osoba występująca z takim wnioskiem wykaże, że nawet przy najdalej idących staraniach nie jest w stanie zdobyć środków na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym a uzyskiwany dochód pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt FZ 404/08 – Lex nr 565700, postanowienie WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 174/10 – Lex nr 784333, postanowienie NSA z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I OZ 347/10 – Lex nr 658673).

8 Oceniając możliwości finansowe strony pod uwagę bierze się, z jednej strony posiadany majątek oraz dochody uzyskiwane przez wszystkich członków rodziny, z drugiej natomiast ewentualne wydatki, które wnioskodawca może ponieść w postępowaniu sądowym. Mając to na uwadze nie można było uznać, że sytuacja materialna A. S. jest wyjątkowo trudna, co ewentualnie mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia jego wniosku.

9 Posiłkując się dokumentami nadesłanymi przez skarżącego do spraw oznaczonych sygnaturami akt II SAB/Gl 2/13 oraz II SAB/Gl 3/13 stwierdzono, że trzyosobowa rodzina skarżącego dysponuje miesięcznym dochodem w kwocie co najmniej 2757 zł, na który składają się świadczenia emerytalne i rentowe jego rodziców. Udokumentowane wydatki kształtują się natomiast na poziomie około 1900 zł. Pozostała kwota pozostaje do dyspozycji rodziny skarżącego, co oznacza, że ma on możliwość wygospodarowania z niej środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Analizując przesłane dokumenty stwierdzono, że część wydatków ponoszonych przez rodzinę wnioskodawcy nie ma charakteru niezbędnego i nie służą zaspokojeniu potrzeb egzystencjalnych (wnioskodawca nie wykazał, aby takowy miały). W szczególności fakt spłacania zobowiązań kredytowych jak również korzystania z usług telewizji satelitarnej nie może stanowić przesłanki do przyznania prawa pomocy. Koszty sądowe maja bowiem charakter daniny publicznoprawnej, a tym samym maja pierwszeństwo przed zobowiązaniami o charakterze prywatnoprawnym. Oprócz tego wskazać trzeba, że A. S., poza własnoręcznymi notatkami nie przedstawił żadnego dokumentu uwiarygodniającego jego twierdzenia o niskich dochodach osiąganych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jak również o zadłużeniu względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie można więc z całym przekonaniem stwierdzić, że jego sytuacja materialna jest szczególnie trudna, a wobec tego nie można tym samym uwzględnić złożonego przezeń wniosku.