Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2013 r., II SAB/Gl 22/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2013 r., II SAB/Gl 22/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niezałatwienia odwołania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] r. I. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niezałatwienia odwołania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Wojewoda [...] przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym).

3 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] oświadczył, że w niniejszej sprawie I. B. nie złożyła zażalenia do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a zatem skarga w tym zakresie skierowana do Sądu jest przedwczesna, nie wyczerpano bowiem administracyjnego toku instancji.

4 Na podstawie zarządzenia z dnia 20 marca 2013 r. wezwano skarżącą do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi wystąpiła w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia nad Wojewodą [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem odrzucenia skargi.

5 Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca oświadczyła, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie występowała z zażaleniem w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia nad Wojewodą [...].

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

7 Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 64, poz. 565), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

8 Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności.

9 Z akt sprawy, jak również z nadesłanych przez skarżącą informacji wynika, że nie wniosła ona stosownego zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia nad Wojewodą [...]. To oznacza, że przed złożeniem skargi do Sądu skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały w administracyjnym toku instancji. Tym samym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

10 Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.