Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2005 r., II SA/Ka 1257/03

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2005 r., II SA/Ka 1257/03

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Iwona Bogucka /spr./ Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej kwotę [...] / [...] / złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia [...] r. S. K. i K. K. zwrócili się do Burmistrza K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o pow. do 1000 m2 wraz z infrastrukturą techniczną, drogową i elementami małej architektury na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...] położonych przy ul. [...] i [...] w K. O wszczęciu tego postępowania organ zawiadomił strony, w tym A. G., pismem z dnia [...] r.

3 Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. W uzasadnieniu podano, że wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma możliwości realizacji obiektu handlowego o pow. zabudowy do 1000 m2 na wskazanych przez inwestora nieruchomościach. Działki te znajdują się bowiem w różnych jednostkach strukturalnych, przeznaczonych w planie dla realizacji odmiennych celów. Działka [...] w pasie ok. 5 m od ul. [...] /symbol 4.1.Zo/ przeznaczona jest pod poszerzenie tej ulicy, zaś jej pozostała część znajduje się w strefie 7.8.1.MN,przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną. Działki [...] i [...] w pasie ok. 12 m od ul. [...] przeznaczone zostały pod jej poszerzenie. W pasie ok. 40 m od ul. [...] działki te znajdują się w strefie przeznaczonej pod usługi inne o symbolu 7.2.UI. W pozostałej części działki te przeznaczone zostały na teren urządzeń komunikacji samochodowej. Działka [...] w pasie ok. 20 m od granicy z działką [...] przeznaczona jest pod usługi /strefa UI/, zaś w pozostałej części stanowi teren urządzeń komunikacji samochodowej /KS/. Działka [...] w całości znajduje się w jednostce KS, terenu urządzeń komunikacji samochodowej.

4 Na skutek odwołania wniesionego przez inwestorów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że bezspornie teren planowanej inwestycji położony jest w dwóch jednostkach planistycznych, z których tylko jedna dopuszcza lokalizację usług. Z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż jednostka strukturalna o symbolu KS ma pow. 1,76 ha, a jednostka UI 0,08 ha. Organ I instancji winien zatem ustalić, czy istniejąca na rysunku planu linia przerywana rozgranicza jednostki o powyższych powierzchniach, czy też tylko orientacyjnie wskazuje tereny przeznaczone pod usługi i obsługę komunikacji samochodowej.

5 Wnioskiem z dnia [...] r. inwestorzy zwrócili się do Burmistrza K. o zawieszenie prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

6 Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz K. na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie.

7 Z wnioskiem o jego podjęcie inwestorzy zwrócili się pismem z dnia [...] r. Jednocześnie w piśmie tym wskazali, że teren objęty wnioskiem stanowią działki o numerach [...],[...],[...] i [...], a powierzchnię inwestycji określili maksymalnie na 800 m2. Inwestorzy zadeklarowali również, że nie określają precyzyjnie lokalizacji budynku, oczekując na warunki ustalone przez organ. Burmistrz K. podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia [...] r. a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o pow. zabudowy do 800 m2 wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr [...],[...] i [...] w K., na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod usługi. Jako podstawa prawna podane zostały przepisy art. 1 ust. 2, art. 39, 40 ust. 1 i 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm./. W uzasadnieniu wyjaśniono, że dla terenu, na którym ma być zrealizowana inwestycja, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala różne przeznaczenie, w tym rezerwę pod poszerzenie ulicy [...] i [...], teren pod zabudowę mieszkaniową, teren pod urządzenia transportu samochodowego oraz teren pod usługi. Przedmiotowy pawilon może powstać jedynie na terenie przeznaczonym pod usługi inne o pow. 0.08 ha, oznaczonym symbolem 7.2.UI. Realizacja pawilonu na tej części działek jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na stanowiącej załącznik do decyzji mapie oznaczono kolorem żółtym te części działek [...],[...] oraz [...], które leżą w jednostce strukturalnej 7.2.UI.

8 Odwołanie od decyzji Burmistrza K. wniosła strona postępowania A. G., która zarzucając naruszenie przepisów zarówno procedury administracyjnej jak i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uznała, że wydana decyzja naraża ją na niedogodności, pogorszenie warunków mieszkaniowych i bytowych, poprzez zgodę na lokalizację pawilonu z południowej granicy jej działki. Zarzuciła, że lokalizacja takiego pawilonu handlowego obniży wartość jej posesji i jest sprzeczne z planem, który w jej przekonaniu dopuszcza w tym rejonie tylko budowę małych pawilonów handlowych. Strona podniosła również, że nie otrzymała zawiadomienia, o którym mowa w art. 10 k.p.a. i wyraziła wątpliwości co do wielkości planowanego obiektu i możliwości jego realizacji na objętym decyzją terenie.

9 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w sprawie, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia powierzchni zabudowy pawilonu handlowego i w tym zakresie orzekło merytorycznie, określając iż ustalenie dotyczy "pawilonu handlowego o dwóch kondygnacjach i powierzchni zabudowy do 690 m2", zaś" w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w trakcie przeprowadzonej rozprawy pełnomocnik inwestorów sprecyzował planowaną ilość kondygnacji i powierzchnię pawilonu, w związku z czym organ odwoławczy uznał za uzasadnione skorygować dane dotyczące parametrów inwestycji, zaś w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie I instancji w mocy, oceniając je jako zgodne z prawem. Podkreślono, że przedmiotem decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustalenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W decyzji organu I instancji ustalono dojazd do działki od ulicy [...] i zobowiązano inwestora do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na własnej działce. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z dnia [...] r. nr [...], opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z [...] r. poz. 4, w jednostce strukturalnej 7.2.UI o pow. 0,08 ha, stanowiącej rezerwę terenu pod usługę handlową lub rzemieślniczą, nieuciążliwą, dopuszczalna jest maksymalna wysokość budynków do 2 kondygnacji, dojazd gospodarczy bramowy od ul. [...]. Planowana inwestycja jest zatem zgodna z zapisami planu, zaś na etapie ustalania warunków zabudowy nie podlegają badaniu warunki techniczne, jakie musi spełniać planowany obiekt.

10 W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach A.G. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc, iż dokonano błędnej interpretacji zapisów planu miejscowego, dopuszczając budowę pawilonu o tak dużych rozmiarach. Teren jednostki UI ma powierzchnię

11 800 m2, co oznacza, że braknie na nim miejsca na zrealizowanie koniecznej infrastruktury towarzyszącej, która zajmie inne działki inwestora, położone w innych jednostkach strukturalnych, nie przewidzianych na działalność usługową. Równocześnie, wobec wydania przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej, zarzucono naruszenie przez Kolegium art. 138 § 3 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez brak pouczenia o prawie udziału w rozprawie administracyjnej.

12 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo podając, iż decyzja dotycząca ustalenia warunków zabudowy nie ma charakteru uznaniowego, co wyklucza ograniczenie wynikające dla organu odwoławczego z art. 138 § 3 k.p.a. Wskazano również, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, zachował swą moc obowiązującą do dnia

13 31 grudnia 2003 r.

14 Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 13 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że działka nr [...], sąsiadująca z działką [...], objętą zaskarżoną decyzją, stanowi przedmiot współwłasności A. G., B. G. i M. B. Współwłaściciele nieruchomości B. G. i M. B. nie brali udziału w prowadzonym postępowaniu. Ujawniony został również fakt wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, o którym strona skarżąca nie wiedziała.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył co następuje:

16 Przesłanki uzasadniające uwzględnienie skargi przez Sąd wskazuje art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, zwanej dalej PoPPSA. W szczególności, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy, Sąd uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Regulacja ta ma na względzie ochronę obiektywnego porządku prawnego, a stwierdzenie wady będącej przyczyną wznowienia postępowania skutkuje uwzględnieniem skargi, niezależnie od tego, czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b nie ma przy tym znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145

17 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony /por. wyrok SN z 4 grudnia 2002 r., III RN 200/01 – niepubl. oraz J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004 r. s. 211 – 212/.

18 W rozpoznawanej sprawie na etapie rozpatrywania skargi zostało ujawnione, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z pominięciem współwłaścicieli działki sąsiedniej, którym przysługiwał w sprawie przymiot strony postępowania. Okoliczność ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jak zostało powyżej podniesione, obliguje Sąd do uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu dotkniętym wadą, uzasadniającą wznowienie postępowania, niezależnie od wpływu tego uchybienia na treść wydanego rozstrzygnięcia.

19 Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b w związku z art. 135 PoPPSA, orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi Sąd był zobowiązany, zgodnie z art. 152 PoPPSA, do określenia w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonywany. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

20 O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 PoPPSA.