Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2005 r., II SA/Gl 97/05

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2005 r., II SA/Gl 97/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. i A. N. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 W dniu [...] skarżący wnieśli do Sądu skargę na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...]. W skardze tej domagali się stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji w oparciu o przepis art. 156 §1 kpa i przekazania sprawy do rozpoznania właściwemu organowi.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4 Skarga musiała zostać odrzucona, albowiem jej rozpoznanie jest niedopuszczalne.

5 Wyrokiem z dnia 5 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 3539/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na wskazaną wyżej decyzję. Na orzeczenie to została następnie wniesiona skarga kasacyjna, którą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt OSK 697/04, oddalił. Oznacza to tym samym, że sprawa ze skargi na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] została prawomocnie zakończona i nie ma możliwości ponownego prowadzenia postępowania sądowego w tej sprawie.

6 Zasada proklamująca niedopuszczalność ponownego rozpoznania przez Sąd sprawy już raz osądzonej (res iudicata) znajduje swoje odzwierciedlenie w treści art. 58 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.s.a. ). Przepis ten stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie zachodzi ta ostatnia okoliczność, wobec czego, na podstawie art. 58 §1 pkt. 4 p.s.a. i §3 orzeczono jak w sentencji.