Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2011 r., II SA/Gl 742/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2011 r., II SA/Gl 742/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 Pełnomocnik skarżącego, w skardze z dnia 6 września 2011 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej realizacja mogłaby doprowadzić do powstania szkody, a wykonanie decyzji byłoby przedwczesne. W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2011 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania E. K. wniosła o nieuwzględnienie wskazanego wyżej wniosku ze względu na brak podstaw do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia.

3 Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

4 Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

5 Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

6 Trzeba zaznaczyć, że skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek argumentu przemawiającego za uwzględnieniem jego wniosku. W szczególności nie uprawdopodobnił na czym konkretnie miałoby polegać wyrządzenie szkody, jaki miałaby ona charakter oraz rozmiar. Rację trzeba przyznać w tym względzie uczestniczce postępowania, która zwróciła uwagę na ten fakt wnosząc o nieuwzględnienie wniosku. Dodać również trzeba, że decyzja o wymeldowaniu ma wyłącznie charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie stan faktyczny, że określona osoba nie przebywa w danym lokalu. Jest to więc niewątpliwie akt o charakterze deklaratoryjnym, którego wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Z faktu zameldowania (wymeldowania) nie wynikają żadne prawa rzeczowe do lokalu, a rozstrzygnięcie takie nie uprawnia do przebywania w lokalu (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OZ 921/10 – Lex nr 744012). Brak jest więc tym samym podstaw do stwierdzenia, że wspomniana wyżej decyzja Wojewody [...] spowoduje dla skarżącego konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.