Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2017 r., II SA/Gl 735/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2017 r., II SA/Gl 735/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w R. na uchwałę Rady Miasta Rybnika z dnia 20 czerwca 2001 r. nr 647/XXVIII/2001 w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. uchwałę.

3 Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa oraz, że przesyłka zawierająca odpowiedź na to wezwanie została doręczona stronie w dniu 10 lutego 2017 r.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r. poz. 935)

6 W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

7 Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarga strony skarżącej została wniesiona po upływie terminu na dokonanie tej czynności. Wskazany w ustawie trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 13 marca 2017 r. Skarga została opatrzona datą 3 lipca 2017 r., ponadto w jej uzasadnieniu strona powołuje się na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 8 czerwca 2017 r. Zatem pomimo, że w aktach sprawy brakuje koperty nadawczej lub adnotacji, iż złożono ją w organie osobiście, to skarga niewątpliwie została złożona po dniu 13 marca 2017 r. czyli po terminie do jej wniesienia.

8 Wniesienie skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności obligowało zatem Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.