Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2012 r., II SA/Gl 164/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2012 r., II SA/Gl 164/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie scalenia nieruchomości w kwestii ponownego wniosku skarżących o zmianę postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 164/11 w przedmiocie przyznania prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić zmiany postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 164/11 w przedmiocie przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 Na podstawie zarządzenia z dnia 6 października 2011 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2011 r. w kwocie 100 zł,w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący ponownie wystąpili z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Wniosek ten złożyli na wezwanie Sądu na druku urzędowego formularza PPF.

3 Z treści wniosku wynika, że H. i A. Z. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 105 m2. W skład ich majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 17 arów oraz działka przydomowa o pow. 684 m2. Źródłem utrzymania się wnioskodawców jest emerytura H. Z. uzyskiwana w kwocie 983 zł brutto miesięcznie, natomiast A. Z. nie otrzymuje stałego dochodu, otrzymując jedynie wynagrodzenie ze prace dorywcze. Obecnie synowi udało się zarobić jedynie na opał na zimę.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , zważył co następuje:

5 W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu, był już przedmiotem rozpoznania zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 maja 2011 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Skarżący wnieśli w ustawowym terminie zażalenie na to postanowienie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I OZ 709/11.

6 Podkreślić jednak trzeba, że postanowienia w przedmiocie prawa pomocy należą do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które - stosownie do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez zmianę okoliczności sprawy należy rozumieć zmianę zarówno okoliczności faktycznych, jakie stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło. Gdy chodzi o okoliczności faktyczne to zmiana powinna być tego rodzaju, aby wpływała w istotny sposób na sytuację materialną strony i jej możliwości ponoszenia kosztów postępowania. Tym samym bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może uchylić i zmienić postanowienia.

7 W ocenie Sądu zmiana taka nie została przez skarżących wykazana. Ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy stanowi w zasadzie powtórzenie argumentacji jaką zawierały poprzednie wnioski. Tymczasem dokonując oceny zasadności wniosku zwrócić należy przede wszystkim uwagę na wynikającą z art. 199 p.p.s.a. zasadę ponoszenia kosztów przez stronę, a także wskazane w art. 246 § 1 p.p.s.a. przesłanki przyznania prawa pomocy i cel przyznania tego prawa. W ocenie Sądu, jak już poprzednio wskazano, prawo pomocy winno być przyznane osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku, bowiem celem tej instytucji jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Dokonując oceny możliwości strony w tym zakresie sąd administracyjny bierze ponadto pod uwagę zarówno majątek i jak i możliwości zarobkowe wnioskodawców. Z tego punktu widzenia wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Sytuacja majątkowa skarżących nie zmieniła się bowiem w stopniu uzasadniającym zmianę postanowienia z dnia 18 maja 2011 r. Jakkolwiek sytuację tę należy uznać za trudną to jednak nie stanowi ona podstawy uwzględnienia wniosku. Nie można przede wszystkim tracić z pola widzenia faktu, że skarżący A. Z. nadal nie podejmuje stałej pracy zarobkowej i nie uzyskuje z tego tytułu dochodu. Nie wskazano także wysokości uzyskanego przez niego zarobku, który jak twierdzą skarżący, został przeznaczony na opał. Prawo pomocy jest instytucją o charakterze wyjątkowym, która winna być stosowana jedynie w wypadkach uzasadniających szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 588/2006, LEX nr 191863).

8 W konsekwencji zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło w sprawie do zmiany okoliczności w rozumieniu art. 165 ustawy p.p.s.a.