Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2005 r., II SA/Gl 147/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2005 r., II SA/Gl 147/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. O. i K. M. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt IISAB/Ka 22/03 w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności 1. wymierza Prezydentowi Miasta G. grzywnę w wysokości [...] (sł. [...] ) zł, 2. zasądza od Gminy G. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] (sł. [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Opisanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach zobowiązał Prezydenta Miasta G. do wydania decyzji załatwiającej wniosek A.O. i K.M. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wniosek skarżacych złożony w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego działki nr [...] znajdującej się w G. przy ul. [...] winien zostać załatwiony w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Odpis wyroku Sądu został doręczony Prezydentowi Miasta G. dnia [...] r., stosownie więc do przepisu zawartego w art. 35 § 3 k.p.a. wyznaczony termin załatwienia sprawy - przed organem I instancji - upłynął w dniu [...] r. Dnia [...] r. skarżące złożyły osobiście w Urzędzie Miejskim w G. pisemne wezwanie do wydania przedmiotowej decyzji wskazując, że nie został wykonany prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie skarżące otrzymały pismo podpisane przez Zastępcę Prezydenta Miasta informujące o wejściu w życie oraz treści ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. nr 113, poz. 1209 ze zm.). Uznając udzieloną odpowiedź za niesatysfakcjonującą, skarżące w dniu [...] r. wniosły skargę do sądu administracyjnego na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3 W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta G. wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesiony przez skarżące zarzut jest bezpodstawny. Organ ten podał, że w dniu [...] r. wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Zgodnie z tą ustawą należało umorzyć jako bezprzedmiotowe toczące się postępowanie w sprawie odpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a to wobec brzmienia art. 1 wymienionej ustawy, w świetle którego skarżące z mocy prawa nabyły własność swojej nieruchomości. W motywach decyzji wskazano dodatkowo, że nieruchomość skarżących, której dotyczyło toczące się wcześniej postępowanie, została także umieszczona w wyłożonym do publicznego wglądu wykazie nieruchomości o jakim jest mowa w rozporządzeniu Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników wieczystych lub współużytkowników wieczystych prawa własności nnieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz. U. nr 205, poz. 1991 ).

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5 Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treśći art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej Poppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (...) strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarżace dopełniły obowiązku o jakim jest mowa w zacytowanym wyżej przepisie i po upływie terminu wyznaczonego przez Sąd do załatwienia sprawy wystąpiły ze stosownym wezwaniem do Prezydenta Miasta G. W skardze nie zostało wprost sformułowane przez skarżące żadanie wymierzenia grzywny organowi. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. skarżąca A. O. sprecyzowała swoje żadanie domagając się wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta G., a skarżąca K.M. uczyniła to na wezwanie Sądu w piśmie z dnia [...] r.

6 Unormowanie przewidziane w art. 154 §1Poppsa nie pozostawia Sądowi możliwości odstąpienia od wymierzenia organowi grzywny, jeżeli zostały spełnione przesłanki wymienione w tym przepisie. W szczególności Sąd winien uwzględnić skargę, w przypadku gdy przed jej wniesieniem nie został dopełniony obowiązek wynikający z prawomocnego orzeczenia. Okoliczność, że organ wydał decyzję już po wniesieniu skargi do Sądu, nie może wobec kategorycznego brzmienia art. 154 § 3 Poppsa, stanowić podstawy do oddalenia skargi lub umorzenia postępowania.

7 Odnosząc się do podniesionych w odpowiedzi na skargę okoliczności związanych ze zmianami stanu prawnego, jakie miały miejsce po złożeniu przez skarżące wniosku o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, należy wskazać co następuje. Przedmiotowy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany w dniu 21 września 2003 r., tymczasem nowelizacja ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości dokonana ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. nr 64, poz. 592) - weszła w życie już 16 lipca 2003 r., a więc na ponad dwa miesiące przed ogłoszeniem wyroku Sądu. Tym samym przy zachowaniu należytej staranności organ mógł i powinien w wyznaczonym terminie wydać decyzję umarzającą postępowanie w sprawie odpłatnego przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.

8 Okoliczność, że po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ wykonał nałożony na niego obowiązek, a także to, że decyzja Prezydenta Miasta G. jest dla skarżących korzystna, miały jedynie wpływ na ustalenie przez Sąd wysokości wymierzonej grzywny stosownie do brzmienia art. 154 § 6 Poppsa.

9 W tym stanie rzeczy stosownie do art. 154 § 1 i § 6 Poppsa orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 Poppsa.