Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2011 r., I SA/Gd 211/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2011 r., I SA/Gd 211/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 13 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 W wyniku wznowienia z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009, Prezydent Miasta decyzją z dnia 15 września 2010 r. uchylił swoją decyzję z dnia 6 kwietnia 2009 r. ustalającą państwu W. i A. P. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 30 zł i ustalił zobowiązanie podatkowe w tym przedmiocie w kwocie 161 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w pierwotnej decyzji wymiarowej za 2009 rok błędnie, na podstawie złożonej przez podatnika informacji podatkowej przyjęto, że piwnica o powierzchni 26,50m2 wraz z udziałem w gruncie stanowiła część lokalu mieszkalnego i podlegała opodatkowaniu wg stawki przewidzianej dla lokali mieszkalnych. W wyniku wznowienia postępowania organ podatkowy ustalił, że nabyta odrębnym aktem notarialnym piwnica nie jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego lecz stanowi odrębną indywidualną własność, w związku z czym nie można zastosować do niej stawki podatkowej przewidzianej dla lokali mieszkalnych, gdyż nieruchomość taka powinna być opodatkowania podatkiem przewidzianym dla nieruchomości pozostałych.

3 Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania państwa W. i A. P., decyzją z dnia 13 grudnia 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu jest w niniejszej sprawie zakwalifikowanie dodatkowo nabytych przez podatników powierzchni określonych zarówno w akcie notarialnym jak i w ewidencji gruntów i budynków jako lokal niemieszkalny.

4 SKO wskazało, że państwo W. i A. P. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 12 stycznia 2009 r. nabyli lokale niemieszkalne - piwnice o powierzchni 21,10 m2 i 5,40m2 wraz z udziałem w gruncie wynoszącym 30/10000 działki nr 506/10 w S. przy ul. [...]. Przedmiotowe pomieszczenia stanowią odrębną od lokalu mieszkalnego własność i w prowadzonej przez Prezydenta Miasta ewidencji gruntów i budynków wpisane zostały jako lokale o funkcji niemieszkalnej. Przywołując treść art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. nr 80 poz. 903 ze zm.), art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego a także § 70 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz § 70 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) organ odwoławczy wskazał, że ponieważ przedmiotowe dodatkowe pomieszczenia niemieszkalne nabyte zostały jako przedmiot odrębnej własności i skoro mogą posiadać odrębną księgę wieczystą (o czym świadczą wnioski do sądu wieczystoksięgowego zawarte w wymienionym wyżej akcie notarialnym) to brak jest podstaw do zaliczenia ich do pomieszczeń przynależnych do lokalu mieszkalnego.

5 W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji spełnia warunki wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. nr 95 poz. 613 ze zm.) określającego przedmiot opodatkowania, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. nr 240 poz. 2027 ze zm.) określającego rodzaj i powierzchnię gruntów i budynków w prowadzonej przez gminę ewidencji podatkowej oraz wynikające z uchwały Rady Gminy określającej wysokość podatku

6 od nieruchomości.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku państwo W. i A. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

8 i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Wnieśli nadto o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieprawidłową interpretację i ocenę przedmiotu postępowania a także art. 21 ustawy Prawo geodezyjne poprzez pominięcie zapisów ewidencyjnych wskazujących na przeznaczenie pomieszczenia jak również art. 7-11 ustawy o własności lokali poprzez pominięcie praw właściciela do wyodrębniania z lokalu i budynku odrębnej własności, bez zmiany przeznaczenia. Zarzucono nadto naruszenie art. 7, 75, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy jak również poprzez pominięcie dowodu przedstawionego w trakcie postępowania odwoławczego – wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 57810. Końcowo zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez pominięcie w treści uzasadnienia podstaw odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji wydanej bez podstawy prawnej, gdyż uchwała Rady Miejskiej nr XXXI/448/09 z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. nie zawiera wskazania, ze dla pomieszczeń piwnicznych o odrębnej własności należy stosować podwyższony podatek, inny niż dla takich samych pomieszczeń bez wyodrębnionej własności.

9 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacje i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

11 Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

12 W niniejszej sprawie spór dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości pomieszczeń piwnicznych znajdujących się w tym samym budynku mieszkalnym, w którym skarżący ma wspólnie z drugim współmałżonkiem lokal mieszkalny.

13 W ocenie Sądu nie jest prawnie uzasadnione twierdzenie, że w sytuacji gdy lokal mieszkalny i powierzchnie piwniczne stanowią odrębny przedmiot współwłasności, nie można przypisać piwnicy statusu pomieszczenia przynależnego. Okolicznością bezsporną jest odrębne nabycie na podstawie umów wartych w formie aktu notarialnego lokalu mieszkalnego oraz lokali piwnicznych. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że piwnice są wykorzystywane w sposób zwyczajowo przyjęty. Oznacza to, że korzystanie z piwnic pozwala na dogodną organizację zamieszkiwania. Z tej przyczyny nie ma podstaw do twierdzenia, że lokale piwniczne mają przeznaczenie inne niż mieszkalne.

14 Kwestie cywilnoprawne dotyczące statusu prawnego pomieszczenia przynależnego (art. 47 § 1 k.c.) nie są istotne w sprawie z uwagi na to, że spór wymaga dokonania poprawnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy).

15 Rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości

16 m. in. od budynków lub ich części mieszkalnych od budynków lub ich części pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a) i e) powołanej ustawy).

17 Sąd podziela pogląd, że główny nacisk należy kłaść na spełnienie funkcji mieszkalnych. Przeznaczenie pomieszczenia piwnicznego położonego w tym samym budynku co lokal mieszkalny będący własnością strony należy ocenić jako mieszkalne, zatem, niezależnie od prawnego wyodrębnienia lokalu mieszkalnego i lokali piwnicznych jako odrębnych przedmiotów własności istnieją podstawy

18 do opodatkowania według stawki jak dla lokali mieszkalnych. W ustawie o podatkach

19 i opłatach lokalnych nie ma definicji budynku mieszkalnego i ustalenie dla celów podatkowych, czy określony budynek jest, czy też nie jest budynkiem mieszkalnym, powinno nastąpić w postępowaniu podatkowym w oparciu o wszelkie prawnie dopuszczalne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

20 17 lutego 2009 r., II FSK 884/08), zwłaszcza dane z ewidencji gruntów i budynków,

21 o ile ewidencja budynków została już w określonej jednostce terytorialnej zaprowadzona. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a pkt 1 u.p.o.l., budynkiem

22 w rozumieniu tej ustawy jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni

23 za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jeżeli zatem obiekt budowlany ma cechy wymienione w tym przepisie, jest budynkiem. O tym natomiast, czy jest budynkiem mieszkalnym, czy też budynkiem innym, niemieszkalnym, decydują inne jego cechy i sposób wykorzystania. Brak w związku z tym podstaw normatywnych do uznania, że znajdowanie się w budynku mieszkalnym pomieszczeń nieprzeznaczonych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych może wpływać na zakwalifikowanie takiego budynku jako "częściowo mieszkalnego". Sposób wykorzystania determinuje stawkę opodatkowania. W prawie podatkowym nie jest prawidłowy pogląd, że pojęcie "budynek mieszkalny" nie oznacza całego budynku (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08). Z faktu, że lokal piwniczny może stać się odrębnym przedmiotem obrotu handlowego nie wynika przeszkoda opodatkowania stawką jak dla części budynku mieszkalnego,

24 o ile nie wykazano, aby były zajęte na cele inne niż mieszkalne.

25 Z tych względów Sąd na mocy art. art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia

26 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

27 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I wyroku. Na mocy

28 art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II. O kosztach postępowania Sąd orzekł

29 na podstawie art. 209 p.p.s.a.