Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2011 r., II SA/Gd 459/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2011 r., II SA/Gd 459/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M.i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić A. M. i R. M. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. .

Uzasadnienie

2 Skarżący R. M. i A. M. w złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

3 Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W ocenie referendarza skarżący nie wykazali, że spełniają ustawowe warunki przyznania prawa pomocy, ponieważ posiadają stałe źródło dochodu z tytułu umowy o pracę na poziomie około 8900 zł miesięcznie oraz dom, dwie nieruchomości gruntowe i mieszkanie. Sytuacja materialna skarżących jest zatem zdaniem referendarza na tyle dobra, że mogą ponieść koszty postępowania w sprawie, jaki i koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego.

4 W sprzeciwie przeciwko temu postanowieniu skarżący wskazali, że stanowiący ich własność dom o powierzchni 145 m2 jest w stadium budowy i nie może być ukończony z powodu braku środków finansowych. Z kolei zarobki skarżącej w wysokości 8900 zł są pensją brutto, zatem netto zarabia ona o wiele mniej.

5 Wobec wniesienia przez skarżących sprzeciwu, stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowienie referendarza o przyznaniu prawa pomocy traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd.

6 Rozpoznając sprawę przyznania skarżącym prawa pomocy Sąd uznał, że wyjaśnienia skarżących dotyczące ich sytuacji materialnej nie pozwalają na uznanie, że wykazali on, iż spełniają warunki przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie.

7 Jak wynika ze złożonego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy, prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe wraz z studiującą w trybie zaocznym córką, która z prac dorywczych osiąga dochody w wysokości ok. 500 zł miesięcznie brutto. Skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, natomiast skarżąca z tytułu umowy o pracę zarabia 8900 zł brutto miesięcznie. Posiadają oni znajdujący się w budowie dom o powierzchni 145 m2 , mieszkanie kwaterunkowe o powierzchni 56 m2 , nieruchomość rolną o powierzchni 0,1 ha oraz działkę budowlaną o powierzchni 950 m 2 . Nie posiadają natomiast środków pieniężnych.

8 Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

9 Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu o sygnaturze II OZ 701/11 z 26 sierpnia 2011 r., instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, że znajdują się w sytuacji materialnej kwalifikującej ich do przyznania prawa pomocy. Osiągany w gospodarstwie domowym skarżących, składającym się z 3 osób, w tym z dorosłej córki skarżących, miesięczny dochód brutto w wysokości 9400 zł osiągany przez skarżącą i jej córkę, pozwala w ocenie Sądu na opłacenie kosztów sądowych i, o ile taką konieczność skarżący dostrzegą, kosztów zastępstwa procesowego.

10 W odniesieniu do uwagi zawartej w sprzeciwie skarżących, zgodnie z którą ocena czyjejś sytuacji materialnej nie jest sprawą prostą i że koszty utrzymania są różne w różnych częściach Polski, zasadne jest przywołanie opinii Naczelnego Sąd Administracyjnego wyrażonej w postanowieniu z 28 grudnia 2004 r. o sygnaturze FZ 507/04, zgodnie z którą "zakres wydatków rodziny jest w pewnym stopniu uzależniony od poziomu na jakim jest prowadzone gospodarstwo domowe. Mając zaś na uwadze, że zwolnienie od kosztów sądowych stanowi rodzaj ulgi w daninie publicznej koszty utrzymania konieczne dla osoby fizycznej i jej rodziny należy odnosić do kosztów minimalnych w skali kraju, a nie kosztów jakie ponosi dana rodzina. (...) Udzielenie prawa pomocy oznacza bowiem przerzucenie kosztów postępowania sądowego ze skarżącego na innych obywateli - z ich danin pochodzą bowiem dochody budżetu państwa, z których pokrywane są wydatki budżetowe. Dlatego też może mieć miejsce w przypadku osób, których dochody i stan majątkowy są istotnie niższe od przeciętnej (...)".

11 W związku z tym na mocy art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy.

12 .

13 .