Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2017 r., II SA/Gd 263/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2017 r., II SA/Gd 263/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 19 maja 2016r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej Nr XXIV/231/2016 z dnia 19 maja 2016r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dla terenów położonych pomiędzy ulicami [..]-[..].

3 W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą skierowane zostało do Burmistrza Miasta, a nie do Rady Miejskiej, co stanowi o niedopuszczalności skargi. Z ostrożności procesowej organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, co szeroko uzasadnił w odpowiedzi.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5 W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność oraz to, czy skarga została wniesiona w terminie z zachowaniem jej wymogów formalnych.

6 Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

7 Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.).

8 Przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446) zwanej dalej u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

9 Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa (stanowiąca surogat środka zaskarżenia) nie ma wyłącznie charakteru formalnego, lecz ma umożliwiać kompetentnemu organowi gminy, który podjął kwestionowany akt, wyeliminowanie z obrotu prawnego takich unormowań zawartych w uchwale, które w świetle obowiązującego, obiektywnego porządku prawnego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa. Czynność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć jedynie charakteru formalnego, a musi dawać radzie gminy rzeczywistą możliwość odniesienia się do zgłoszonych zarzutów. Z tego wynika konieczność skierowania wezwania do organu planistycznego, który podjął kwestionowaną uchwałę, albowiem tylko w jego kompetencji leży skuteczne ustosunkowanie się do tego wezwania, w tym jego uwzględnienie i wyeliminowanie z aktu tych zapisów, które w ocenie organu planistycznego, naruszają interes prawny lub uprawnienie podmiotu wzywającego do usunięcia naruszenia prawa, oraz są niezgodne z porządkiem prawnym.

10 Skoro zatem przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga, aby zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do organu planistycznego, który wydał zaskarżoną uchwałę to uznać należało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie została poprzedzona prawidłowym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Akta sprawy nie pozostawiają bowiem wątpliwości, że wezwanie skierowano do Burmistrza a nie do Rady Miejskiej. To oznacza, że wniesiono ją z naruszeniem trybu z art. 101 ust. 1 u.s.g., co czyni ją niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

11 W tej sytuacji należało uznać, że skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 101 ust. 1 u.s.g., co uprawniało sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.