Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2019 r., III SAB/Gd 24/19

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2019 r., III SAB/Gd 24/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia I. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 24/19 o odrzucenie skargi w stosunku do A. K.-M. w sprawie za skargi I. M. i A. K.-M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania w sprawie opłat rodziców za koszty pobytu dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 24/19 o odrzuceniu skargi w stosunku do A. K.-M.

Uzasadnienie

2 I. M. i A. K.–M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w sprawie opłat rodziców za koszty pobytu dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej. Skarga została złożona w formie elektronicznej przez I. M. w imieniu własnym oraz w imieniu A. K.–M.

3 Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. (sygn. akt III SAB/Gd 24/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę w stosunku do A. K.-M.

4 W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że I. M. - mimo przedłożenia kopii udzielonego mu przez A. K.-M. pełnomocnictwa z dnia 3 stycznia 2012 r. - w chwili składania skargi nie mógł występować jako jej pełnomocnik, gdyż ww. pełnomocnictwo zostało udzielone I. M. przez A. K.-M., jako małżonkowi w trakcie trwania małżeństwa skarżących, tymczasem jak wiadomo Sądowi z urzędu małżeństwo A. K.-M. i I. M. zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 5 grudnia 2018 r. (sygn. akt [...]), który - zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 24 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 724/18 - stał się prawomocny w dniu 28 grudnia 2018 r. Sąd uznał w konsekwencji, że A. K.-M. nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") odrzucił skargę w stosunku do niej.

5 I. M. złożył zażalenie na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2019 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 35 § 1 p.p.s.a., gdyż zgodnie z brzemieniem tej regulacji pełnomocnikiem strony może być również inny skarżący. Wyjaśnił, że w sprawie występuje on jednocześnie jako skarżący oraz jako pełnomocnik drugiego skarżącego, tj. byłej żony A. K.-M.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

8 Zacytowany przepis stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny. Sąd ten może uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch przesłanek: a) zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub b) zażalenie jest oczywiście uzasadnione.

9 Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (por. postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 58/99, OSNP 2000/15/602).

10 W ocenie Sądu treść zażalenia skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi wobec A. K.-M. daje podstawy do stwierdzenia, że jest ono oczywiście uzasadnione, a tym samym istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący ma rację wskazując, że Sąd wydając zaskarżone postanowienie dokonał błędnej wykładni art. 35 § 1 p.p.s.a. uznając, że I. M. nie może być pełnomocnikiem byłej żony w niniejszej sprawie i przedsięwzięte przez niego czynności procesowe związane z wezwaniem A. K.-M. do usunięcia braków formalnych skargi nie mogą odnieść skutku w odniesieniu do jej osoby. Jak wynika z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem skarżącego może bowiem być również inny skarżący. W przedmiotowej sprawie występuje dwóch skarżących i każdy z nich może być pełnomocnikiem drugiego skarżącego. Należy zatem uznać, że I. M., występujący jako pełnomocnik drugiego skarżącego może skutecznie reprezentować byłą żonę w sprawie. W tej sytuacji odrzucenie skargi w stosunku do A. K.-M., było w sposób oczywisty nieprawidłowe.

11 Mając zatem na uwadze treść zażalenia oraz poczynione w sprawie ustalenia Sąd uznał zażalenie złożone przez I. M. na postanowienie tut. Sądu z dnia 20 maja 2019 r. za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.