Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2011 r., III SA/Gd 456/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2011 r., III SA/Gd 456/09

Sentencja

1 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia 30 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji Szpitala Powiatu [...] w [...] postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 W. K., wnioskiem z dnia 16 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, celem wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 października 2010 r., mocą którego odrzucono jego skargę na opisaną uchwałę Rady Powiatu [...].

3 Uzupełniając w dniu 24 stycznia 2011 r. braki formalne wniosku poprzez złożenie urzędowego formularza PPF, skarżący zmodyfikował żądanie, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

4 Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada też żadnych środków na utrzymanie i egzystencję, ale prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. W uzasadnieniu wniosku podał, że w 1998 r., na skutek klęski żywiołowej poniósł znaczne straty z działalności rolniczej, a w wyniku prowadzonej przez komornika sądowego egzekucji utracił gospodarstwo rolne.

5 Wskazać należy, iż powyższy wniosek jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym przez W. K. w niniejszej sprawie. Po rozpoznaniu poprzedniego wniosku, postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, zaś zażalenie od tego orzeczenia zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 533/10. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 września 2010 r. ponownie odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Z uzasadnień tych orzeczeń wynika, że zasadniczą przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy było niezastosowanie się przez skarżącego do wezwań o przedłożenie dokumentów źródłowych, a w konsekwencji niewykazanie, że spełnia on ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie tego prawa.

6 Dokonując oceny zasadności przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie należy uwzględnić całokształt okoliczności mających wpływ na sytuację majątkową i rodzinną skarżącego. Ogólnikowe informacje podane we wniosku zawartym na urzędowym formularzu PPF wymagają uzupełnienia poprzez nadesłanie dodatkowych dokumentów. Zgodnie z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd (referendarz sądowy) może zażądać przedłożenia stosownych dokumentów źródłowych, a w interesie wnioskodawcy pozostaje rzetelne zobrazowanie swojej rzeczywistej kondycji finansowej. Jak stanowi bowiem art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane, gdy osoba ubiegająca się o tę formę pomocy "wykaże", że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Takie sformułowanie cytowanego przepisu oznacza, że ciężar udowodnienia istotnych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Tymczasem w niniejszej sprawie, pomimo upływu wyznaczonego terminu sądowego, wnioskodawca nie nadesłał żadnego z żądanych dokumentów źródłowych ani dodatkowych oświadczeń wymienionych w zarządzeniu z dnia 27 stycznia 2011 r. (akta sprawy, k.112).

7 Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należało, iż skarżący nie udowodnił dostatecznie, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Zważyć należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie prowadzi się dochodzenia, w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie. Jak już bowiem wskazano, sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.

8 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r. sygn. akt II OZ 235/06 niepubl.).

9 W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.