Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 marca 2009 r., III SA/Gd 447/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 marca 2009 r., III SA/Gd 447/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie NSA Anna Orłowska, WSA Felicja Kajut (spr.),, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Wojewody z dnia 6 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego 1) oddala skargę; 2) przyznaje adwokatowi M. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ) 309,80 zł (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy), zawierającą należny podatek od towarów i usług-tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.

Uzasadnienie

2 W dniu 23 stycznia 2008 r. A. T. złożyła wniosek o wymeldowanie M. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu podano, że opuściła ona przedmiotowy lokal w 2006 r. zabierając swoje rzeczy. W trakcie postępowania wyjaśniającego M. J. poinformowała organ o wytoczeniu sprawy o przywrócenie naruszonego posiadania spornego lokalu, dołączając do pisma z dnia 2 września 2009 r. kserokopię pozwu. Organ meldunkowy badając przesłankę dobrowolnego opuszczenia lokalu uznał, że w związku z powództwem posesoryjnym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., należy zawiesić postępowanie o wymeldowanie do czasu rozpoznania kwestii prejudycjalnej przez sąd powszechny.

3 Na skutek zażalenia A. T. sprawa zawieszenia postępowania była badana jeszcze raz przez Wojewodę. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia stwierdzając, że zawieszenie postępowania ma uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ stwierdził, że w sprawie o wymeldowanie niezbędne jest ustalenie, czy nastąpiło dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu, w tym przypadku, zasadnicza kwestią jest zbadanie kwestii dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu przez Mo. J. - ustalenie tej kwestii ma w prowadzonym postępowaniu charakter zagadnienia wstępnego. Podstawą do zwieszenia postępowania jest wniesienie przez M. J. do sądu pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania .

4 A. T. zaskarżyła postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżąca przestawiła stan faktyczny sprawy i przyczyny wystąpienia wnioskiem o wymeldowanie M. J. z przedmiotowego lokalu.

5 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w swoim postanowieniu.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

7 W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

8 Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

9 Przesłanką dokonania wymeldowania danej osoby z lokalu jest opuszczenie przez nią lokalu bez wymeldowania się. Taki stan prawny wynika z obecnego brzmienia 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), w myśl którego organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego trwającego ponad trzy miesiące i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, aby można było mówić o opuszczeniu lokalu w rozumieniu powyższej ustawy, opuszczenie musi mieć charakter trwały i dobrowolny. Organ meldunkowy prowadząc postępowanie w sprawie wymeldowania powinien zbadać i jednoznacznie wyjaśnić czy w danej sprawie opuszczenie lokalu miało taki charakter.

10 Art 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. obliguje organ administracji publicznej do zawieszenia z urzędu postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Wobec odmiennych stanowisk stron oraz zawiśnięcia sprawy posiadania lokalu przed sądem powszechnym, organ meldunkowy uznał, że był zobowiązany do zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania do czasu rozstrzygnięcia prejudycjalnego.

11 Jakkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie w związku z toczącym się postępowaniem posesoryjnym nie była rozstrzygana jednolicie, jednak przeważający jest pogląd o zasadności zawieszenia w takim przypadku postępowania administracyjnego. Wskazuje się również, że kwestia wpływu wyniku postępowania posesoryjnego na postępowanie meldunkowe winna zależeć od zaistniałych w indywidualnej sprawie okoliczności ( tak zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., Sygn. akt II OSK 967/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

12 Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że mając na uwadze okoliczności sprawy tj.: odmienne twierdzenia stron odnośnie terminu i przyczyn opuszczenia lokalu przez M. J., dopiero rozstrzygnięcie sądu powszechnego upoważniać będzie organ do stwierdzenia czy opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny oraz wydania decyzji rozstrzygającej sprawę. Tym samym w ocenie Sądu działanie organów administracji było zgodne z prawem, zaś skarga A. T. podlegała oddaleniu.

13 Z uwagi na wyżej wymienione okoliczności sprawy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

14 O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).