Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2019 r., I SA/Bd 907/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2019 r., I SA/Bd 907/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

3 w B. skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej

4 w B. z dnia [...] października 2018 r., którą podpisał radca prawny B. R..

5 Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] grudnia 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych, w terminie

6 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz dokumentu określającego umocowanie

7 do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie doręczono w dniu [...] grudnia 2018 r.

8 W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie wypełniła wymogu wezwania.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organ albo osoba, o której mowa w powyższym przepisie mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Brak wykazania umocowania i brak podpisania skargi przez właściwe osoby bądź organy stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu na wezwanie Sądu, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2007r., sygn. akt I OSK 1266/07, Lex nr 1016004).

11 Natomiast nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

12 W związku z tym Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie

13 do reprezentowania strony pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało w dniu 13 grudnia 2018 r., zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał z dniem 20 grudnia 2018 r. Strona nie wypełniła wymogów wezwania.

14 Ponadto wskazać trzeba, że niniejsza skarga podlega odrzuceniu także jako niedopuszczalna.

15 Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

16 1) decyzje administracyjne;

17 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

18 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

19 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

20 z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149

21 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa

22 w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

23 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

24 w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

25 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

26 i terenowych organów administracji rządowej;

27 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

28 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

29 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

30 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

31 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

32 Strona skarżąca uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. wywodzi z art. 3 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. – akt nadzorczy nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

33 Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej, zaskarżona uchwała nie stanowi aktu nadzorczego, o którym mowa w powyższym przepisie. Należy wyjaśnić stronie, że w myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 561 ze zm.) – dalej: r.i.o. – w zakresie działalności nadzorczej właściwość rzeczowa regionalnych izb obrachunkowych obejmuje uchwały i zarządzenia podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego w sprawach: procedury uchwalania budżetu i jego zmian; budżetu i jego zmian; zaciągania zobowiązań wpływających na wysokość długu publicznego jednostki samorządu terytorialnego oraz udzielania pożyczek; zasad i zakresu przyznawania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego; podatków i opłat lokalnych, do których mają zastosowanie przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa; absolutorium oraz wieloletniej prognozy finansowej i jej zmian.

34 Powyższy katalog nie wymienia w ramach działalności nadzorczej wydawania opinii w sprawie wykonania budżetu gminy. Wydawanie opinii przez Regionalną Izbę Obrachunkową ustawodawca uregulował w art. 13 pkt 5 r.i.o., który stanowi, że do zadań izby należy ponadto wydawanie opinii o przedkładanych przez zarządy powiatów

35 i województw oraz przez wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) sprawozdaniach

36 z wykonania budżetu wraz z informacjami o stanie mienia jednostek samorządu terytorialnego i objaśnieniami.

37 Zatem na uchwałę z dnia [...] października 2018 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, którą oddalono odwołanie B. S. od uchwały Składu Orzekającego nr [...] Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] września 2018 r. nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, albowiem nie jest to akt nadzorczy, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.

38 Potwierdzeniem powyższego stanowiska są orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 1994 r. III SA 529/94, z dnia 29 września 1995 r. sygn. akt SA/Gd 2062/95, z dnia 5 listopada 1997r. III SA1155/97, z których wynika, że opinie wydawane na podstawie art. 13 pkt 5 r.i.o. nie są zaskarżalne do Sądu Administracyjnego. Co prawda powyższe orzeczenia zapadły w nieobowiązującym już stanie prawnym nie mniej tezy w nich wyrażone nadal zachowują aktualność.

39 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie

40 art. 58 § 1 pkt 1 oraz pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.