Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2017 r., I SA/Bd 895/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2017 r., I SA/Bd 895/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 10 listopada 2017r. skarżąca złożyła do tut. Sądu wniosek

3 o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]r. W uzasadnieniu podała, że w okresie od 18 października 2017r. do 3 listopada 2017r. przebywała

4 w W. u syna, który mieszka tam na stałe. Po powrocie do domu

5 w skrzynce pocztowej znalazła awizo, ale na poczcie nie było już przeznaczonej dla niej przesyłki poleconej. Dowiedziała się, że było to pismo z WSA w Bydgoszczy. Następnie w sądzie dowiedziała się telefonicznie, że niedoręczone pismo to wezwanie dotyczące jej skargi, i że chodzi o wniesienie opłaty. Z uwagi na to, że termin do wniesienia opłaty minął, uiściła opłatę w wysokości 240 zł i wniosła

6 o przywrócenie terminu do jej wniesienia, albowiem w okresie, kiedy awizowana przesyłka oczekiwała na odbiór nie było jej w Polsce. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła paragon ze stacji benzynowej na terenie N., gdzie kupowała paliwo w trakcie powrotu do Polski. Zdaniem skarżącej terminowi uchybiła bez swojej winy.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

10 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej dalej jako p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:

11 • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,

12 • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,

13 • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.

14 Skarżąca wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powołała się na okoliczność przebywania w W. u syna, który mieszka tam na stałe.

15 W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności nie świadczą

16 o braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie.

17 Jednocześnie podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nie uchyla winy przeoczenie terminu i wyjazdy zagraniczne.

18 W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu nastąpiło bez winy strony. Sąd w pełni aprobuje wyrażany w orzecznictwie pogląd, że wyjazdy skarżącej za granicę nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu. Strona, wiedząc o toczącym się postępowaniu, winna skorzystać z instytucji przewidzianych w ustawie p.p.s.a.

19 i przed wyjazdem skutecznie ustanowić pełnomocnika do reprezentacji czy doręczeń korespondencji (postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 675/11). Zaznaczyć należy, że należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymaga, aby przed wyjazdem podjąć odpowiednie działania gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 360/11, z dnia 16 grudnia 2015 r., II GZ 882/15).

20 Kwestia ta jest o tyle istotna, że syn skarżącej mieszka za granicą na stałe,

21 a zatem konieczność podróżowania przez skarżącą z Polski do W. nie jest okolicznością nową, ani zdarzeniem nagłym, o którym wnioskodawczyni nie wiedziała i którego nie mogła przewidzieć. Wyjeżdżając za granicę wnioskodawczyni powinna podjąć działania mające na celu zabezpieczenie się przed niedochowaniem terminów sądowych. Strona należycie dbająca o swoje interesy powinna przed planowanym wyjazdem, podjąć starania mające na celu zabezpieczenie się

22 w dotrzymaniu terminu, choćby – na co już Sąd wcześniej wskazał - poprzez ustanowienie pełnomocnika do reprezentowania, czy do doręczeń w kraju.

23 W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że w sprawie nie zostało wykazane, iż skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

24 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

25 w sentencji postanowienia.