Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 września 2010 r., I SA/Bd 624/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 września 2010 r., I SA/Bd 624/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2010r. sprawy ze skargi W. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz W. w T. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 I SA/Bd 624/10

UZSADNIENIE

3 Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] odmawiającą stronie skarżącej udzielenia ulgi w postaci umorzenia rozłożonej na raty zaległości w podatku od nieruchomości za okres od VII 2005r. do IX 2008r. w kwocie łącznej [...] zł w tym odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł oraz opłata prolongacyjna na w kwocie [...] zł.

4 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał następujący stan faktyczny: Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] udzielił [...]Szpitalowi [...] ulgę w postaci częściowego umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za okres od VII 2005r. do IX 2008r. w kwocie [...] zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł oraz decyzją z dnia [...] udzielił Szpitalowi ulgę w postaci rozłożenia na 6[...]miesięcznych rat pozostałej do spłaty części zaległości w podatku od nieruchomości za okres od VII 2005r. do IX 2008r. Podatnik dokonał spłaty [...]rat w układzie ratalnym, spłacił kwotę [...]zł i wystąpił z wnioskiem o umorzenie pozostałych [...] rat w łącznej kwocie [...] zł. Uzasadniając wniosek podatnik [...] podał, iż w obecnej chwili nie posiada wystarczających środków finansowych na spłatę wszystkich posiadanych zaległości w podatku od nieruchomości. Strata za 2004r. w wysokości [...] zł z tytułu wykonanych i niezapłaconych usług medycznych przez NFZ spowodowała w kolejnych latach stały wzrost zobowiązań i narastanie odsetek za nieterminowe wpłaty. Podatnik podkreślał, iż z powodu zmniejszającej się z roku na rok wielkości kontraktu z NFZ, popada w narastające niedofinansowanie.

5 Po rozpatrzeniu wniosku organ podatkowy decyzją z dnia [...] odmówił udzielenia ulgi w postaci umorzenia rozłożonej na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres od VII 2005r. do IX 2008r. w kwocie łącznej [...]zł w tym kwota główna [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł oraz opłata prolongacyjna w kwocie [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż aktualna sytuacja ekonomiczna [...] Szpitala [...] nie jest na tyle trudna, że nie może on wywiązać się z obowiązku podatkowego w układzie ratalnym wynikającym z decyzji z dnia [...] W ocenie organu sytuacja o Szpitala nie odbiega w znaczący sposób od sytuacji innych placówek tego typu w kraju. Organ nie kwestionował, iż sytuacja ta jest trudna, jednak nie stanowi wystarczającego kryterium do zastosowania zwolnienia podatnika z obowiązku uiszczenia należnego podatku w całości. Zdaniem Prezydenta okoliczność poniesienia dużych strat w latach 2004-2007 nie może stanowić samodzielnej i jedynej przesłanki skutkującej udzieleniem ulgi podatkowej. W ocenie organu trudna sytuacja ekonomiczna szpitala wynika z okoliczności niepożądanych np. niekorzystnych skutków przeprowadzonej reformy. Okoliczności te powinny stanowić podstawę do weryfikacji założeń reformy przez ustawodawcę, nie mogą natomiast stanowić podstawy do rezygnacji przez gminę z dochodu zagwarantowanego przez ustawę.

6 Jednocześnie organ podniósł, iż Szpital wielokrotnie korzystał z pomocy w formie ulg podatkowych w formie umorzenia jak i umożliwienia spłaty w układzie ratalnym w latach 2002-2009 na łączna kwotę [...] zł.

7 W odwołaniu od powyższej decyzji Szpital zarzucił organowi podatkowemu, iż uzasadnienie decyzji jest niezgodne ze stanem faktycznym i nie uwzględnia rzeczywistej sytuacji finansowej Szpitala. Zdaniem strony organ wyciągnął błędne wnioski z analizy jego dokumentów finansowych i nie wziął pod uwagę aktualnej zdolności płatniczej placówki. Szpital świadczy usługi opieki zdrowotnej, w którym leczone są przede wszystkim dzieci a także dorośli w zakresie dializoterapii, nefrologii, ortopedii, i chirurgii z miasta T. i województwa [...]. Wnioskodawca jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, który leczy bezpłatnie i bez jakichkolwiek opłat dodatkowych, na podstawie umów z NFZ z jednostronnie narzuconymi i nieoszacowanymi cenami usług. Wnioskodawca ma bezwzględny obowiązek udzielania świadczeń medycznych nawet wówczas, gdy nie ma pewności co do uzyskania odpłatności za usługę a występuje natychmiastowa potrzeba udzielenia pomocy ze względu na zagrożenie życia i zdrowia. Podkreślono, że placówka nie może odpłatnie świadczyć usług medycznych dla osób ubezpieczonych. Odwołujący wskazuje, iż błędne jest twierdzenie organu I instancji jakoby trudności płatnicze podatnika nie miały charakteru okresowego, lecz stały i ewentualna pomoc nie gwarantowałaby odzyskania płynności. W odwołaniu wskazano, iż Szpital powoli odzyskuje płynność finansową, ale na redukcję zobowiązań wymagalnych potrzebuje kilku lat.

8 Rozpatrując złożony środek odwoławczy organ II instancji decyzją z dnia [...]utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta T. uznając, iż podniesione w odwołaniu okoliczności nie uzasadniają jego uchylenia. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazano, iż zgodnie z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Wskazując na uznaniowy charakter decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji rozstrzygając sprawę wyważył interesy Miasta i podatnika.

9 SKO stwierdziło, że organ I instancji dokonał szczegółowej i obiektywnej oceny materiału w kontekście sytuacji ekonomicznej podatnika, przytaczając dane statystyczne wynikające z dokumentacji - zarówno te dotyczące wyniku na dzień 30 listopada 2009r. będące wynikiem umorzeń podatku od nieruchomości i umorzeń pożyczki restrukturyzacyjnej jak i dotyczące wysokości kontraktu NFZ i przychodów i kosztów na dzień 30 listopada 2009r. Analizie poddano przychody i straty Szpitala.

10 Wskazano, że Prezydent uwzględnił trudną sytuację placówki, dokonując umorzenia 50 % jej zaległości podatkowej za okres od VII 2005r. do 09.2008r. Podano, iż podatnik od października 2008r pomimo trudnej sytuacji finansowej uiszcza należny podatek od nieruchomości.

11 Organ odwoławczy oceniając decyzję organu I instancji podał, iż Prezydent dokonując oceny czy w danej sprawie zachodzi ważny interes podatnika powołał się na kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości dla życia i zdrowia ludzkiego. Z drugiej strony przeciwstawił wartości wspólne dla ogółu mieszkańców np. danej gminy tj. pewne dobro, którego zaspokojenie powinno służyć np. zbiorowości lokalnej.

12 Zdaniem SKO, organ I instancji rozpatrując złożony wniosek nie pominął przedstawionej przez podatnika argumentacji, analizował i przedstawiał swoje rozumowanie i poruszał się zgodnie z treścią art. 67 a ustawy Ordynacja Podatkowa.

13 Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im naruszenie norm art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa.

14 Zdaniem strony skarżącej organy podatkowe nie dokonały żadnej analizy jej sytuacji finansowej, a winny dokonać obiektywnej oceny całego zebranego w sprawie materiału. Wskazano, że organ I instancji przytoczył dane statystyczne wynikające z dokumentacji, ale nie przeprowadził analizy przychodów i strat podatnika. Podniesiono, że organy wskazując, że sytuacja placówki nie odbiega od sytuacji innych szpitali, ale nie wskazały tych placówek i źródeł tych stwierdzeń. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dwukrotnie, w swoim uzasadnieniu pomyliło stronę skarżącą z [...]Szpitalem [...] w T., a co z tym idzie trudno stwierdzić sytuację jakiego szpitala analizowało w powyższej sprawie.

15 Zdaniem autora skargi przywołane przez Prezydenta pojęcia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie znalazły zastosowania w przedmiotowej sprawie. W tym kontekście wskazano, że organ powołał stanowisko NSA, gdzie o ważnym interesie podatnika mówi się w razie znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, spowodowanych zdarzeniami losowymi, a także, gdy płatnik znalazł się w trudnej sytuacji, której nie mógł przewidzieć lub nie mógł zapobiec. W ocenie strony organ I Instancji nie dokonał oceny czy mogła ona i w jakim zakresie zapobiec swojej trudnej sytuacji. Również organ odwoławczy nie dokonał żadnej oceny tej sytuacji. W ocenie skarżącego SKO wydając decyzję nie ustaliło, w jakiej sytuacji ekonomiczno-finansowej znajduje się Szpital. Podkreślono, że na koniec kwietnia strata szpitala, za cztery miesiące działalności wyniosła [...] zł i dalej się pogłębia.

16 Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

18 Skarga jest zasadna.

19 Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

20 Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

21 W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

22 Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

23 Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

24 Na początek należy stwierdzić, że kontrolowane orzeczenie zapadło na podstawie art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Przy czym błędny jest pogląd, jakoby art. 233 § 3 op uprawniał Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie do oceny decyzji pod względem formalnym; przepis ten wprawdzie nie pozwala Kolegium orzec, co do istoty sprawy, ale to nie oznacza, że nie bada ono sprawy merytorycznie. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2000r. , III SA 2525/99, ONSA 2002/1/16, zapadły na podstawie przepisu o treści w swej istocie odpowiadającej treści aktualnej).

25 Oznacza to, że na SKO ciążył obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Za niewystarczający należy uznać nie tylko brak stanowiska organu II instancji w odpowiedzi na odwołanie w sprawie umorzenia, co należy odróżnić od stanowiska w sprawie decyzji organu I instancji, ale również brak uzasadnienia stanowiska organu odwoławczego w sprawie odmowy umorzenia zaległości. Tymczasem Kolegium ograniczyło się jedynie do oceny decyzji. Ponadto zabrakło odpowiedzi na pytanie: dlaczego tak uznało. Przytoczono stanowisko Prezydenta i stwierdzono, że ocena materiału była szczegółowa i obiektywna. Zacytowano treść art. 67a op i uznano, że organ "poruszał się" zgodnie z jego treścią.

26 Otóż stosownie do art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 op, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

27 Treść badanej decyzji nie wypełnia wymogów art. 207 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 233 op, gdyż nie zawiera wskazania faktów, które Kolegium uznało za udowodnione, dowodów, którym dało wiarę, oraz przyczyn, dla których dowodom Szpitala odmówiło wiarygodności. Stwierdzenia organu odwoławczego są arbitralne i zbyt ogólne.

28 Należy zgodzić się z poglądem, że jeżeli uzasadnienie decyzji ostatecznej nie spełnia przesłanek określonych w art. 210 § 4 op, sąd administracyjny nie jest uprawniony ani zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ administracji. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 19 maja 2010r., I SA/Op 135/10).

29 W takim wypadku, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. decyzję SKO należało wyeliminować z obrotu prawnego.

30 Tym bardziej, że organ I instancji rozstrzygał sprawę z wniosku o umorzenie zaległości, czyli stosownie do art. 67a § 1 pkt 3) op, zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

31 Sąd zgadza się z utrwalonymi poglądami, co do sposobu rozumienia i zastosowania tego przepisu, co zostało przedstawione np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 lutego 2010r., I SA/Gl 574/09. Jak wskazano, w powołanym przepisie ustawodawca przewidział wyjątek od obowiązującej w polskim prawie zasady obowiązkowego płacenia podatków, realizowany poprzez dopuszczenie możliwości udzielenia pomocy publicznej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Umorzenie zaległości podatkowej może nastąpić w razie zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, jak również oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zobowiązania podatkowego. Decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna. Ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie jest oparte o kryterium uznania, przy czym organ podatkowy zobowiązany jest (korzystając z systemu ocen pozaprawnych) skonkretyzować użyte w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej pojęcia: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302) oraz wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300). Nie budzi wątpliwości, że ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2302/00). Obowiązki te bezpośrednio wynikają z art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Natomiast, jeżeli mimo istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 ww. ustawy, podejmuje się decyzję polegającą na odmowie umorzenia zobowiązania podatkowego, winny zostać określone motywy takiego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został także pogląd, iż kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 830/00). Potwierdza to również doktryna. Wskazuje się, iż ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki - Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). "Sądowa kontrola decyzji dotyczących udzielania ulg w spłacie zaległości podatkowych jest ograniczona i sprowadza się jedynie do badania, czy organ rozstrzygający badał sprawę pod kątem wymienionych w przepisie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie" (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 538/07, LEX nr 297127).

32 W sprawie organ uznał, że z uwagi na charakter podatku od nieruchomości, jako podatku typu majątkowego, a więc związanego z samym faktem posiadania nieruchomości, nie jest zasadna rezygnacja przez budżet gminy z należnych jej dochodów z przyczyn leżących wyłącznie po stronie podatnika. Stwierdził, że sytuacja szpitala nie wystarczała do przyznania ulgi w kontekście interesu podatnika, gdyż może on wywiązać się z obowiązku podatkowego w układzie ratalnym. Jak zapisał, niekorzystne skutki reformy nie są powodem do umorzenia zaległości, a trudna sytuacja odpowiada sytuacji innych tego typu jednostek, co nie daje powodu do pozytywnego załatwienia wniosku z uwagi na interes publiczny.

33 Takie stanowisko narusza art. 67a § 1 op. i to w sposób mający wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a.), czyli uchybienia były na tyle istotne, iż współkształtowały treść orzeczenia. Nie jest dopuszczalnym stanowisko organu bez ustalenia istotnych okoliczności faktycznych w zakresie wymaganym przez zastosowaną normę. W art. 67 a op, ustawodawca nie wyłączył jego zastosowania: w przypadku podatków majątkowych, kiedy przyczyny leżą tylko po stronie podatnika; w przypadku, gdy spłata jest możliwa w układzie ratalnym; w przypadku, gdy uzasadnieniem wniosku są niekorzystne warunki reformy. Tego typu argumenty można dopuścić ewentualnie jako uzasadnienie odmowy umorzenia na etapie uznania administracyjnego, które jednak nie jest dozwolone bez oceny przesłanek, o jakich mowa w przepisie.

34 Jednak w orzeczeniu administracyjnym brakuje jasnego zakwalifikowania wniosków organu. Nie wiadomo czy organ odmówił przyznania ulgi, bo nie wystąpiły przesłanki wymagane prawem, czy może przesłanki wystąpiły, ale uzasadnionym jest odmowa umorzenia w ramach uznania (wyboru organu). To zburzyło konstrukcję zastosowanego przepisu.

35 Zatem organ powinien ponownie rozpoznać wniosek skarżącego w sprawie żądanej ulgi i w oparciu o aktualną na moment orzekania, sytuację wnioskodawcy wyraźnie wskazać czy występują przesłanki, o jakich mowa w powołanych przepisach. W przypadku stwierdzenia ich wystąpienia dokonać wyboru pomiędzy decyzją pozytywną i negatywną. Jeśli odmówi ulgi, musi wykazać, co spowodowało to, że ostatecznie podjął taką decyzję.

36 Skoro organ pierwszej instancji nie wywiązał się z tego obowiązku, to w ocenie WSA w świetle art. 233 § 3 op, należało zastosować art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

37 Na koniec WSA wyjaśnia, że specyfiką zastosowanego art. 67 a § 1 pkt 3 op jest to, że ustalenie stanu faktycznego musi nastąpić tak by sytuacja wnioskodawcy była rzeczywista na moment orzekania w sprawie. Z tego, dla sprawy wynikają dwa wnioski. Po pierwsze, nie ma potrzeby by Sąd wypowiadał się w kwestii poprawności oceny stanu faktycznego (kondycji finansowej) zawartej w kontrolowanej decyzji. Po drugie, że w ponownym postępowaniu, skarżący może przedstawiać nowe dowody na okoliczność swej aktualnej sytuacji, co podnosił w skardze i na rozprawie.

38 Mając powyższe na względzie, rozstrzygnięto jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.