Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2014 r., I SA/Bd 522/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2014 r., I SA/Bd 522/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prowadzenia egzekucji należności za parkowanie postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014r., sygn. akt I Sa/Bd 38/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. B. przeciwko Prezydentowi Miasta T. w przedmiocie zwrotu należności wyegzekwowanych z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżący domaga się wydania decyzji o zwrocie kwoty 950 zł niesłusznie, jego zdaniem, pobranej przez Urząd Miasta T. na podstawie upomnienia nr 23.961 z 8 grudnia 2006r. wystawionego przez wierzyciela – Miejski Zarząd Dróg w T. z tytułu niewniesienia przez J. B. opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Następnie na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego nr [..] z dnia [...]. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, zakończone postanowieniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. z dnia 19 lipca 2013r., którego Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z dnia 4 października 2011r. sygn. akt I Co 5301/11 wyznaczył do prowadzenia egzekucji administracyjnej i sądowej.

4 Sąd – mając na uwadze art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) dalej jako: "p.p.s.a." oraz postanowienia Sądu Rejonowego w T. Wydział I Cywilny z dnia 6 listopada 2013r. sygn. akt IC 2274/13 uznał, że żądanie skarżącego powinno być rozpoznane w administracyjnym toku postępowania, poza postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w T., który w dniu 19 lipca 2013r. wydał postanowienie nr Km 1602/12 w przedmiocie zakończenia postępowania egzekucyjnego.

5 Podstawę rozstrzygnięcia Sądu, tj. odrzucenia skargi, stanowiło niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, dopuszczalnych na drodze postępowania administracyjnego. Sąd zaznaczył, że skarżący wprawdzie kierował wiele pism do różnych organów - co tut. Sąd zauważa - jednakże były one składane jeszcze w czasie toczącego się postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., a następnie przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w T.. Obecnie żądanie zwrotu wiąże się z już wyegzekwowanymi należnościami.

6 Wobec powyższego Sąd wskazał, że skarżący powinien w pierwszej kolejności złożyć do Prezydenta Miasta T., reprezentowanego przez pełnomocnika - Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. - stosowny wniosek o zwrot kwoty 950 zł, która jego zdaniem, niesłusznie została wyegzekwowana. Następnie organ powinien go rozpatrzyć podejmując odpowiednią czynność. Jeśli strona nie będzie się z nią zgadzała, wówczas będzie miała prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.

7 W przypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia, skarżący będzie miał możliwość zaskarżenia go do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a.

8 Pismem z dnia 03 marca 2014r. skarżący wezwał Miejski Zarząd Dróg w T. do zwrotu kwoty 950 zł i wpłaty jej na podane konto bankowe w ciągu 7 dni, niesłusznie pobranej na podstawie tytułu wykonawczego nr 7.267/2008 z dnia 13 listopada 2008r.

9 W odpowiedzi Dyrektor Miejskiego zarządu Dróg w T., pismem z dnia 11 marca 2014r. stwierdził brak podstaw do zwrotu poprawnie wyegzekwowanej kwoty.

10 Pismem z dnia 14 marca 2014r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy poinformował, że wyczerpał "wszelkie możliwe sposoby załatwienia sprawy na drodze postępowania administracyjnego i wyegzekwowania należnych mi należności". Jednocześnie podał, że zaskarża "decyzję Zarządu Dróg w T. z dnia [...]. wydaną na moje pismo z dnia 03 marca 2014r."

11 W odpowiedzi na zapytanie Sądu, jak należy traktować powyższe pismo skarżący pismem z dnia 07 kwietnia 2014r., powołując się na wcześniejsze postanowienie Sądu, poinformował, że wyczerpał wszelkie możliwości załatwienia sprawy, zatem pismo z dnia 14 marca 2014r. traktuje jako kolejny wniosek przeciw Prezydentowi Miasta T. o zwrot niesłusznie pobranej kwoty 950 zł.

12 W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta T. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

14 Skarga podlega odrzuceniu.

15 Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi

16 w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.

17 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. sady administracyjne orzekają w sprawach skarg na:

18 1) decyzje administracyjne,

19 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

20 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

21 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

22 Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Stosownie zaś do treści § 3 tego artykułu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa m.in. w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zatem z przepisu tego wynika, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi warunek dopuszczalności skargi w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

23 Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podać należy, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 lutego 2014r., którego odpis doręczono stronie w dniu 24 lutego 2014r. (k. nr 59 akt sadowych I SA/Bd 38/14) tut. Sąd wyraźnie wskazał, jakie kroki winien podjąć skarżący, aby sprawa mogła zostać poddana kontroli sądu. Z treści uzasadnienia wynika, że strona winna złożyć do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. wniosek o zwrot kwoty 950 zł, następnie organ winien go rozpatrzyć podejmując odpowiednią czynność, a jeśli strona nie będzie się z nią zgadzała winna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero w przypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do zmian podjętego rozstrzygnięcia skarżący miałby możliwość zaskarżenia go do sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a (str. 6 uzasadnienia postanowienia z dnia 20 lutego 2014r.).

24 Skarżący pismem z dnia 03 marca 2014r. wezwał Miejski Zarząd Dróg w T. do zwrotu kwoty 950 zł. W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Miejskiego zarządu Dróg w T. stwierdził brak podstaw do zwrotu poprawnie, jego zdaniem, wyegzekwowanej kwoty, na co skarżący złożył skargę do Sądu. Z akt sprawy wynika zatem, że strona pominęła etap wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak słusznie wskazał Sąd w uzasadnieniu z dnia 20 lutego 2014r. dopiero po uzyskaniu od organu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący miałby możliwość złożenia skargi do sądu. Dopiero wtedy bowiem wyczerpałby administracyjny tok postępowania w przedmiotowej sprawie.

25 Tym samym zaniechanie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, oznacza niespełnienie warunku skutecznego wniesienia skargi w tej sprawie, a w konsekwencji czyni ją niedopuszczalną.

26 Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.