Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2015 r., I SA/Bd 121/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2015 r., I SA/Bd 121/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy

Uzasadnienie

2 W dniu 23 lutego 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

3 W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małoletnią córką. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi 860 zł. Ponadto wnioskodawca płaci alimenty na dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa. Ma na utrzymaniu dziecko które urodziło się w 2014r. Wskazał, że w 2003r. zachorował na przewlekłą chorobę w związku z czym jest zmuszony przyjmować drogie leki, które nie są w 100% refundowane. Skarżący oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Jako majątek nieruchomy strona wskazał nieruchomość rolną o pow. 3,2 ha. Ponadto oświadczył, że korzysta z pomocy finansowej rodziny.

4 W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego strona przedłożyła: zeznania podatkowe za lata 2012-2013 z których wynika, że za powyższe okresy skarżący osiągnął dochód w kwotach 10.088,47 zł (przychód 7.688.976,37 zł) oraz 11.678,73 zł (przychód 576.666,11 zł); wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu; umowę majątkową małżeńską zawartą w formie aktu notarialnego; zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu oraz dokumenty potwierdzające prowadzenie wobec wnioskodawcy postępowania egzekucyjnego. Skarżący oświadczył, że nie posiada rachunku bankowego, zamieszkuje sam, nie prowadzi z żoną wspólnego gospodarstwa domowego, posiada z żoną ustrój rozdzielności majątkowej, zamieszkuje w mieszkaniu rodziców. Koszty utrzymania skarżący określił na kwotę 400 zł – wyżywienie. Skarżący ponownie oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz samochodu. Jako źródło utrzymania skarżący wskazał wynagrodzenie za pracę w kwocie 676,08 zł netto zł, wsparcie brata i rodziców 2.000 zł. Oświadczył również, że płaci alimenty w kwocie 2.000 zł na dzieci z poprzedniego małżeństwa. Wskazał, że obecnie nie dysponuje umową najmu, ponieważ wszelkie dokumenty dotyczące wynajmowanego lokalu, znajdują się w posiadaniu rodziców skarżącego, którzy regulują czynsz.

5 Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.

6 Od powyższego postanowienia skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru – złożył sprzeciw. Odnosząc się do twierdzenia referendarza sądowego, że ze złożonych w toku postępowania deklaracji podatkowych wynika, iż osiąga znaczne przychody skarżący podniósł, że ponoszenie nawet wysokich kosztów działalności gospodarczej nie świadczy w szczególności w kontekście jego wydatków, o statusie majątkowym pozwalającym na pokrycie wysokiej opłaty sądowej.

7 Ponadto, skarżący nie zgodził się z zarzutem, że jego wniosek był niekompletny, z uwagi na nieprzedstawienie informacji o możliwościach płatniczych małżonki. Stwierdził, że wskutek zawartej umowy o rozdzielność majątkową brak zgody żony na przedstawienie jej sytuacji majątkowej jest całkowicie uzasadnione.

8 Reasumując skarżący stwierdził, że powołane okoliczności, w szczególności wysokość dochodu oraz comiesięczne wydatki, uzasadniają wniosek o przyznanie prawa pomocy.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zgodnie z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Pismem z dnia 15 kwietnia 2015r. strona wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015r., który nie został odrzucony przez Sąd, zatem powyższe postanowienie utraciło moc.

11 Należy podnieść, że zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 p.p.s.a. - ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego strony ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w rozdziale 3 Działu V p.p.s.a. Z treści art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2 i § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

12 Należy również zauważyć, że użyte w przepisie 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. określenie "gdy wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Do oceny Sądu należy uznanie, czy strona ubiegająca się o takie zwolnienie wykazała, że spełnia wskazane przesłanki.

13 Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu wiarygodne przedstawienie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Wskazać należy, że strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy składa na urzędowym formularzu stosowny wniosek (art. 252 § 2 p.p.s.a.), który ma na celu ogólne zobrazowanie jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, finansowej. Jednakże w razie pojawienia się wątpliwości co do przedstawionych na formularzu danych, bądź jeśli okażą się one niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego, referendarz sądowy (tak jak w rozpatrywanej sprawie) może na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, stanu rodzinnego i dochodów. Czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji, podmiot wezwany do uzupełnienia oświadczenia winien z należytą starannością wypełnić treść wezwania. W interesie strony leży bowiem przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. Niedostarczenie żądanych danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, wybiórczy powoduje, że oświadczenie pozostaje niepełne, niewystarczające do wydania pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia.

14 Oceniając przedstawione przez stronę informacje w kontekście przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. sytuacji gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, uznać należy, że składający wniosek o przyznanie prawa pomocy, z naruszeniem spoczywającego na stronie obowiązku, nie wykazał zasadność udzielenia mu prawa pomocy.

15 Wskazać trzeba, iż skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małoletnią – roczną – córką. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi 860 zł, otrzymuje wsparcie finansowe od rodziców i brata w wysokości 2.000 zł miesięcznie. Ponadto wnioskodawca płaci alimenty na dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa w kwocie 2.000 zł. Ponadto skarżący wskazał, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Jako majątek nieruchomy strona wskazała nieruchomość rolną o pow. 3,2 ha.

16 Analizując sytuację finansową i majątkowa skarżącego podnieść należy, że z zeznań podatkowych za lata 2012 – 2013 wynika, iż skarżący prowadził działalność gospodarczą w znacznym rozmiarze. Działalność skarżącego przynosiła za powyższy okres znaczny przychód odpowiednio: 7.688.976,37 zł oraz 576.666,11 zł. Fakt ponoszenia przez stronę dużych kosztów działalności gospodarczej jest związany z istotą takiej aktywności nastawionej na zysk i nie ma podstaw do przerzucania konieczności ponoszenia kosztów sądowych na Skarb Państwa tylko z tego powodu, że koszty działalności są wysokie. O potencjale do gromadzenia środków finansowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów sadowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2011r., sygn. akt II FZ 542/11). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nawet strata w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, nie oznacza braku środków finansowych (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2012r., I FZ 451/12). Okoliczności zatem, że we wskazanych latach podatkowych skarzący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął niewielki dochód podatkowy, nie czyni automatycznie zasadnym wniosku skarżącego.

17 Strona podnosząc w sprzeciwie, że jest z żoną w rozdzielności majątkowej uchyliła się od przedstawienia jej sytuacji materialnej, wskazując, iż nie wyraziła ona zgody na ujawnienie informacji o jej przychodach i źródłach utrzymania. Skarżący podkreślił, iż niezrozumiałym jest dla niego obowiązek małżonki uiszczenia opłaty od skargi.

18 Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że okoliczność pozostawania skarżącego w rozdzielności majątkowej z żoną nie może wpłynąć na ocenę sytuacji materialnej strony. Przywołać w tym miejscu wypada postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008r., sygn. akt II FZ 146/08, w którym podkreślono, iż zgodnie z art. 23, art. 27 oraz art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), małżonkowie zobowiązani są do wzajemnej pomocy i alimentacji również w zakresie ponoszenia kosztów sądowych postępowania, a na istnienie takiego obowiązku nie ma wpływu rozdzielność majątkowa małżonków. Powołać również można tezę postawioną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/04, w którym Sąd stwierdził, że przy badaniu przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należy wziąć pod uwagę, iż zgodnie z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia pozostawanie w rozdzielności majątkowej. Potwierdzają to również inne orzeczenia, z których wynika, że fakt, iż pomiędzy małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa lub że pozostają w separacji faktycznej nie stanowi okoliczności, w której to żona skarżącego nie może pomóc swojemu mężowi w uiszczeniu kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I FZ 395/11, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 817/11, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 196/11). Dopiero uznanie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy rodziny wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, pozwala rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa.

19 Podkreślenia także wymaga, że skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 3,2 ha, co ma znaczenie dla oceny jego sytuacji majątkowej. Wprawdzie skarżący nie zadeklarował, żadnego dochodu z tej nieruchomości, lecz bezsprzecznie, np. z jej dzierżawy czy dopłat bezpośrednich mógłby osiągać dochody pozwalające na pokrycie kosztów sądowych.

20 Trzeba również zaznaczyć, iż oświadczenia skarżącego są sprzeczne. Na urzędowym formularzu PPF w pkt 6 skarżący wskazuje, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z roczną córką, natomiast w oświadczeniu z dnia 12 marca 2015r. wskazuje, że gospodarstwo domowe prowadzi sam. Ponadto należy wskazać, że skarżący obecnie jest zatrudniony w spółce z o.o. "A.-N. K. & W.", której jedynym udziałowcem jest jego żona, co niewiarygodnym czyni oświadczenie skarżącego o nieprowadzeniu z żoną wspólnego gospodarstwa domowego tym bardziej, że mają małoletnią córkę, a adres zamieszkania żony podany w przedłożonym akcie notarialnym pokrywa się z adresem, który obecnie skarżący podał do korespondencji pkt 2.2. formularza PPF.

21 Ponadto skarżący w oświadczeniu z dnia 12 marca 2015r. wskazuje, iż aktualnie nie dysponuje umową najmu, ponieważ wszelkie dokumenty dotyczące wynajmowanego lokalu, znajdują się w posiadaniu jego rodziców. Podkreślić należy, iż składając sprzeciw, wnioskodawca nie dołączył wymaganych dokumentów mimo, że to w interesie strony leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy.

22 Należy podkreślić, że uchylanie się strony od obowiązków, związanych

23 z wykazywaniem sytuacji majątkowej, a nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, czy też nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05).

24 Wnioskodawca w sposób wybiórczy przedstawił swoją sytuacje materialną, co uniemożliwia ocenę jego możliwości finansowych w zakresie ponoszenia kosztów sądowych. To strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd, co do zasadności przyznania prawa pomocy. Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy podane przez skarżącego dane nie są pełne, mimo istniejącego po stronie skarżącego ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy.

25 Reasumując, Sąd w sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie dopatrzył się przesłanek, które uzasadniałyby stwierdzenie, że wyłożenie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Skarżący nie wykazał że nie jest w stanie ponieść stosownych kosztów sądowych (322 zł na danym etapie postępowania), bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co uzasadniałoby przyznanie prawa pomocy.

26 Na marginesie już tylko wskazać należy, że w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 1036/14 skarżący również złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, przedstawiając argumenty jak w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015r. tut. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy. Prawidłowość orzeczenia została skontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 12 marca 2015r. sygn. akt I GZ 92/15 oddalił zażalenie wniesione na ww. postanowienie.

27 W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak

28 w sentencji.