Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2014 r., I SA/Bd 1005/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2014 r., I SA/Bd 1005/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Uzasadnienie

2 Wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B.

3 z dnia 28 sierpnia 2014r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a." Uzasadniając wniosek podkreślił, że istnieje niebezpieczeństwo, iż organ podatkowy do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd ponownie złoży wniosek o wszczęcie egzekucji komorniczej, czego następstwem może być licytacja nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Spowoduje to trudne do odwrócenia skutki i wyrządzi poważną szkodę, albowiem, w ocenie strony, hipoteka na rzecz Trzeciego Urzędu Skarbowego

4 w Bydgoszczy zabezpiecza należności, które uległy przedawnieniu.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie

8 w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej.

9 Zaznaczyć należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc decyzje lub postanowienia odmowne nie posiadają cechy wykonalności.

10 Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd podzielił stanowisko zawarte

11 w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005r., sygn. akt II OZ 346/05 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie podlega ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Postanowienie to dotyczy bowiem tylko kwestii procesowej rozstrzyganej w toku postępowania i nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków. Nie może zatem wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

12 (por. również postanowienia: WSA w Warszawie z dnia 04 lipca 2014r., sygn. akt III SA/Wa 1747/14; z dnia 06 września 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1265/13; WSA

13 w Gdańsku z dnia 20 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Gd 1306/13; WSA w Opolu z dnia 04 lipca 2012r,. sygn. akt I SA/Op 129/12; WSA we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Wr 60/12 – wszystkie dostępne j.w.).

14 Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.