Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2007 r., II SA/Bd 1116/06

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2007 r., II SA/Bd 1116/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi P. G. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2006 r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. uznała P. G. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej z kategorią zdrowia "N". Ponadto Komisja stwierdziła, że stwierdzone schorzenia nie mają związku przyczynowego ze służbą wojskową oraz zaliczyła badanego do pierwszej grupy inwalidztwa.

3 Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., po rozpoznaniu odwołania, wydała w dniu [...] 2006 r. orzeczenie nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie Komisji Lekarskiej w G.

4 Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Ze względu na fakt, że stwierdzone u skarżącego schorzenie - marskość wątroby z wodobrzuszem - uwarunkowane jest wewnątrzustrojowo, Komisja stwierdziła, iż nie ma podstaw do uznania jego związku przyczynowego ze służbą wojskową. Także schorzenie w postaci zaburzenia adaptacyjno - depresyjnego Komisja uznała za mające charakter samoistny, o podłożu wewnątrzustrojowym. Organ stwierdził ponadto, iż schorzenie to nie jest wymienione w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567), będącym podstawą do wydania orzeczenia dla celów odszkodowawczych.

5 Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. P. G. wskazał, iż służbę wojskową pełnił jako chorąży w latach 1993 - 2006. Dopiero w roku 2005 pojawiły się objawy chorób. Wobec tego kolejno pojawiające się upośledzenia niewątpliwe pozostają w związku przyczynowym ze służbą wojskową. Zaskarżone orzeczenie powinno zdaniem skarżącego ulec weryfikacji poprzez uznanie, iż powstałe schorzenia pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą (służbą wojskową) i tym samym uzasadniają przyznanie odszkodowania, stosownie do stwierdzonej procentowej utraty zdrowia.

6 W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż sam fakt ujawnienia się schorzeń w czasie służby wojskowej nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem związku przyczynowego. Ponadto kwestia określenia uszczerbku na zdrowiu należy do innych organów, niż orzekające w sprawie.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

9 Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

10 Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 8, póz. 66; z późn. zm.) o inwalidztwie żołnierzy i związku tego inwalidztwa ze służbą wojskową orzekają wojskowe komisje lekarskie. Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia (art. 21 ust. 4 cyt. ustawy). Natomiast stosownie do art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. prawo do zaopatrzenia emerytalnego ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny i od tej decyzji służy odwołanie według zasad określonych w Kodeksie postępowania cywilnego.

11 Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jest to jedynie orzeczenie na podstawie którego wojskowy organ emerytalny wydaje decyzję w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej. Kontroli sądowej poddane zostały zatem tylko decyzje w sprawie prawa do zaopatrzenia emerytalnego z wyłączeniem odrębnej kontroli orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Kontrola prawidłowości stanowiska orzeczniczego prezentowanego w takim orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej dokonywana jest w ramach rozpoznawania odwołania od decyzji wojskowego organu emerytalnego. Zgodnie z art. 476 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczące emerytur i rent są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Stosownie zaś do art. 4778 § 1 k.p.c. sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do właściwości sądów okręgowych z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych.

12 Wobec powyższego należy stwierdzić, że ustawodawca sprawy dotyczące emerytur i rent przyznawanych przez wojskowe organy emerytalne przekazał do kognicji sądów powszechnych. W postępowaniu przed sądem powszechnym kwestionując zasadność decyzji odmawiającej przyznania prawa do wojskowej renty inwalidzkiej można jednocześnie zakwestionować wydane dla potrzeb postępowania rentowego orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej.

13 W konsekwencji sprawa ze skargi żołnierza (byłego żołnierza) na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową i ustalenia grupy inwalidztwa, nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

14 Stanowisko takie zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., IIIZP 9/99 (OSNAP 2000/5/167), stwierdzając, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Pogląd ten zachował swoją aktualność (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2637/04, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 166502).

15 Ze względu na powyższe skargę, jako złożoną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, należało odrzucić.