Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 lutego 2012 r., II SA/Bk 808/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 lutego 2012 r., II SA/Bk 808/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego P. M. wykonane na zasadzie prawa pomocy.-

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...].09.2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...].08.2011 r. nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. nr [...]w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie stosownie do treści przepisu lp. 11,4.1 załącznika do ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].08.2011 r.

3 U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne.

4 Decyzją z dnia [...].08.2007 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Pana P. M. (zwanego dalej Skarżącym) karę pieniężną w wysokości 30.000 zł między innymi w związku z nieokazaniem wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu na podstawie przepisu Ip. 11.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6.09. 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej w skrócie: "u.t.d." Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].08.2007 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13.06.2008 r. oddalił skargę (sygn. akt VI Sa/Wa 2038/07). Również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3.06.2009 r. oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt II GSK 1008/08).

5 Pismem z dnia [...].07.2009 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...], wskazując na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jako podstawę wznowienia postępowania. We wniosku wskazano, iż Skarżący powziął informację o istnieniu wykresówek, za nieokazanie których nałożono karę pieniężną, przeglądając akta spraw karnych w Sądzie Rejonowym w B. [...] Wydział Karny o sygn. [...]oraz [...]w dniu [...].07.2009 r.

6 Decyzją z dnia [...].12.2009 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...].09.2007 r. nr [...]. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].02.2010 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16.11.2010 r. sygn. akt VI Sa/Wa 867/10 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].02.2010 r. oraz decyzję z dnia

7 [...].12.2009 r.

8 W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].08.2011 r. nr [...]odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...].09.2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli

9 w przedsiębiorstwu stosownie do treści przepisu lp. 11.4.1 załącznika do u.t.d.

10 Pismem z dnia [...].08.2011 r. pełnomocnik strony wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2011 r. We wniosku wskazano, iż decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. nr [...] została wydana w wyniku przestępstwa polegającego na groźbie użycia wobec Skarżącego broni palnej przez osobę towarzyszącą inspektorowi Panu M. Ł. w celu uzyskania dokumentacji podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Dodatkowo strona skarżąca wskazała na: (1) incydent z wyciągnięciem broni palnej przez inspektorów celnych wraz z inspektorami transportu drogowego po przewodnictwem M. Ł. na placu miejskim; (2) skazanie strony i jej rodziny przez Sąd Rejonowy w B.; (3) wiadomość tekstową (sms); (4) na konieczność przesłuchania świadków: M., C., M. na okoliczność cyt." w jaki sposób można wykonać kurs 6000 km ze wszystkimi granicami, odprawami, załadunkiem i rozładunkiem w kilku miejscach w Moskwie"; (5) na kradzież wykreskówek i ich dostarczenie do Sądu w celu oskarżenia właściciela firmy za brak tarczek.

11 Decyzją z dnia [...].09.2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał własną decyzję z dnia [...].08.2011 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, o których mowa w art. 145 § 5 k.p.a. Odnośnie, wskazanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, informacji dotyczącej przestępstwa polegającego na groźbie użycia wobec Skarżącego broni palnej w celu uzyskania dokumentacji podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa, organ wskazał, że orzekanie w zakresie nowej przesłanki wznowienia postępowania zgłoszonej przez pełnomocnika dopiero we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, oznaczałoby wyjście poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy, co prowadziłoby w konsekwencji do pozbawienia strony praw do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy.

12 Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Strona skarżąca wskazała w niej, że kara pieniężna w wysokości 30.000 zł nałożona na przedsiębiorcę zatrudniającego pięciu kierowców i posiadającego pięć samochodów jest nieadekwatna do stopnia winy. Skarżący podniósł również, że podmiot wykonujący przewozy drogowe nie miał wpływu i nie mógł przewidzieć kiedy powstanie naruszenie przez kierowcę w transporcie międzynarodowym. Jednocześnie zwrócił się z prośbą do Sądu o umorzenie nałożonej kary z uwagi na trudną sytuację finansową, a także wyrok skazujący Sądu Rejonowego w B.

13 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

15 Skarga jest niezasadna.

16 Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo

17 o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej

18 w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

19 W konkretnej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...].08.2011 r. nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]03.2007 r. nr [...]w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie stosownie do treści przepisu lp. 11,4.1 załącznika do u.t.d.

20 Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

21 Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma obowiązek zbadać, czy podanie o wznowienie zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie, czy został zachowany miesięczny termin do jego wniesienia oraz czy w podaniu o wznowienie postępowania została wskazana jedna z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a k.p.a. Jest to wstępny etap badania wniosku, a w zależności od dokonanych ustaleń, organ administracji publicznej na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. w drodze postanowienia wznawia postępowanie, bądź w przypadku niespełnienia ww. wymogów formalnych, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

22 Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że słuszne jest stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wskazał bowiem, że pełnomocnik Skarżącego ustanowiony w dniu

23 [...]2011 r. do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie rozszerzył zakresu żądania określonego wnioskiem o wznowienie postępowania z dnia [...].07.2009 r., tj nie zakwestionował innych naruszeń stwierdzonych decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r., a także nie wskazywał na żadne inne przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. związane

24 z przebiegiem postępowania kontrolnego zakończonego protokołem kontroli z dnia [...].02.2007 r. Zatem zakres żądania strony, do czasu wydania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2011 r. dotyczył wyłącznie wznowienia postępowania w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykreskówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzeniu pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie stosownie do treści l.p. 11.4.1 załącznika do u.t.d.

25 Poza tym organ wskazał, że w aktach sprawy karnej w Sądzie Rejonowym

26 w B. [...] Wydział Karny o sygn. [...]znajdują się wykreskówki, za nieokazanie których P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].03.2007 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną. Organ podniósł jednak, że Skarżący nie został ukarany za brak wykreskówek jak stwierdzono we wniosku o wznowienie postępowania, ale za nieokazanie wykreskówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

27 Odnosząc się zaś do żądania przesłuchania świadków: M., C., M. na okoliczność cyt." w jaki sposób można wykonać kurs 6000 km ze wszystkimi granicami, odprawami, załadunkiem i rozładunkiem w kilku miejscach w M.", organ stwierdził, że jest ono niezrozumiałe gdyż nie dotyczy ww. kierowców oraz nie zostało zgłoszone we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...].07.2009 r., jak również w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2011 r.

28 Organ wyjaśnił również, że kwestia sms-ów, została rozpoznana już na etapie odwołania od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r., zatem nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu w sprawie istniejącego w dniu wydania decyzji.

29 Również podnoszony incydent z wyciagnięciem broni przez inspektorów celnych wraz z inspektorami transportu drogowego na placu miejskim był przedmiotem skargi Skarżącego na działanie P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, co zostało utrwalone w protokole

30 nr [...]z dnia [...].05.2007 r. Ponadto zarzut wyciągnięcia broni palnej podczas kontroli drogowej z dnia [...].01.2007 r. był już badany przez sądy administracyjne obu instancji, które jak już wcześnie wskazano oddaliły skargi strony skarżącej.

31 Organ wykazał zatem, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a tym samy zasadnie na podstawie

32 art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania.

33 Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących wysokości nałożonej kary pieniężnej, Sąd stwierdził, że, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, dotyczą one zakresu sprawy nieobjętej niniejszym postępowaniem, gdyż legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. nr [...]została zweryfikowana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.06.2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2038/07, oddalającym skargę strony skarżącej oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.06.2009 r. sygn. akt II GSK 1008/08 oddalającym skargę kasacyjną strony skarżącej. Także wniosek Skarżącego dotyczący umorzenia nałożonej kary pieniężnej nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

34 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna

35 z obowiązującym prawem.

36 Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności

37 (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

38 Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

39 Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw.

40 z art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).